The Shopranos

Εδώ που έφτασε ο κόμπος, οι ρολίστες της ευρύτερης αντιπολίτευσης δεν μπορούν παρά να προστατεύσουν ο καθένας την περσόνα του. Δεν έχει νόημα να υποδύεσαι τον αυθεντικό όταν όλοι γύρω θα συμμετέχουν σε τηλεοπτική σειρά prime time.

Ο Αλέξης Τσίπρας, για παράδειγμα, επέστρεψε στο προσωπείο που πρόβαλλαν πάνω του επί μια τετραετία εχθροί και φίλοι. «Κακέκτυπο ’89» είπατε; Δεν έχει και τόση σημασία εάν το τοτέμ του παρελθόντος μπορεί να προσφέρει ακόμη μαγική επιρροή. Ο Τσίπρας θα υποδυθεί τον Ανδρέα, για να υποδηλώσει το θύμα της ιστορίας. Σε μια διαστροφή του προτσές, θα μιμηθεί το ύφος του παλαιού ηγέτη, τότε που η Δήμητρα Λιάνη δεχόταν επιθέσεις: «Εδώ είμαι, χτυπήστε» (σ’ αυτά τα σημειώματα οφείλει κανείς να αποφεύγει την επανάληψη περί τραγωδίας και φάρσας, αλλά ο πειρασμός είναι μεγάλος). Δεν έχουν καν σημασία οι μουντζούρες στο σενάριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα το κατήγγειλε σαν σύστημα. Με προσεταιρισμό συμβόλων, προσώπων και συνθημάτων ευαγγελιζόταν ότι θα «ξέπλενε» τις προγονικές αμαρτίες. Κατά τα φαινόμενα, στο μεσοδιάστημα διάφοροι καρατερίστες απέκτησαν τη δική τους ατζέντα και σολίστες πανωσήκωσαν «μαγαζιά». Στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ανακαλύφθηκαν τα προνόμια της διόλου ολιγαρκούς αφθονίας, με την άδεια του τέως πρωθυπουργού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο βουλευτής που καλείται κάθε τόσο να εκφράσει τη συνείδηση του κόμματος, Νίκος Φίλης, διαισθάνθηκε την κακοφορμισμένη αναφορά στο «βρώμικο ’89».

Αργά ή γρήγορα, ο Νίκος Παππάς θα υποδυθεί το παιδί του μαγαζιού που έλαχε στραβή στη βάρδιά του. Αυτός τα ήθελε όλα παστρικά, αλλά η κακή σκηνοθεσία του κόβει πόντους για να τον ρίξει στα μάτια της κερκίδας. Και όλα αυτά επειδή στην πρώτη σεζόν υποδύθηκε έναν ρόλο βγαλμένο από τη ζωή: ο καταφερτζής Νεοέλληνας που ξεκίνησε από χαμηλά για να φτάσει στα ψηλά πατώματα της εξουσίας. Μιλάει και την αντίστοιχη αργκό, άλλωστε.

Η εσωκομματική οπισθοφυλακή, που δεν θέλει να την αποκαλούν «αντιπολίτευση», τηρεί στάση αναμονής, σύμφωνα με τις οδηγίες του κομματικού τυφλοσούρτη. Αφού κατάπιε την κάμηλον κατά τη διάρκεια της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, μπορεί τώρα στις καθυστερήσεις να εκφράσει την αποστροφή της με ακατέργαστη θεατρικότητα τύπου Τσακαλώτου. Ο καλύτερος ρόλος, στις συγκεκριμένες συνθήκες, είναι ο παλιός: οι εκφραστές ενός «καθαρού», ομογενοποιημένου κόμματος που θα παίζει νυχθημερόν το σάουντρακ της «εντιμότητας» και της μεταφυσικής αριστεροσύνης.

Κι ύστερα είναι οι ενωμένοι γεφυροποιοί. Γι’ αυτούς η γνώση θα συνεχίσει να διαλύει τα νέφη του Κακού, που πυκνώνουν πάνω από το πείραμα της σοσιαλδημοκρατίας. Σε προηγούμενο επεισόδιο είχαν βαφτίσει την kolotοumba «αναγκαστική προσαρμογή» και αιματηρή διαπραγμάτευση. Σιγόνταραν τους υποβολείς των social media που έπαιζαν την κονσέρβα: οι επίδοξοι μάγοι ήταν άμαθοι και δεν εκτίμησαν σωστά τις ισορροπίες εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κάπως έτσι, συγχώρησαν τα αμαρτήματα στο όνομα του ηθικού πλεονεκτήματος, με εντυπωσιακή καθηγητική ανωτερότητα. Και παρακολούθησαν τις πολακικές εξάρσεις σαν «εξαίρεση» του πολιτικού λόγου. Συμμετείχαν στο Γαλάτσι με τον Τζουμάκα, συμμετέχουν και στην Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης, με στόχο την πλατιά απεύθυνση. Η ανάρτηση της Μαρίας Ρεπούση με έναν ιερωμένο στο βήμα δίνει τον τόνο: «Παπάδες με ράσα είχαμε να δούμε στην Αριστερά από το ΕΑΜ (1941)». Εχοντας θητεύσει στην (παλαιο)μαρξιστική ανάγνωση των κοινωνικών μηχανισμών, υιοθετούν τις μονολιθικές κατασκευές που ήθελε να πλασάρει η πρώτη φορά Αριστερά, ως θύμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας: ψηφοφόρους χωρίς αντιφάσεις και διλήμματα. Λες και ένας «προοδευτικός» άνθρωπος δεν έχει ποτέ τις δικές του αμφιθυμίες ή ένας «συντηρητικός» δεν έχει δικά του προτάγματα προοδευτικότητας.