Ο Τσίπρας του τρίτου Μνημονίου{CR}

Η επίθεση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, κατά του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη διάρκεια της ομιλίας του στην Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του κόμματος, ήταν, όπως θα έλεγε ο ίδιος, εμπροσθοβαρής. Εχοντας πληγεί ανεπανόρθωτα από τις εξελίξεις στον χειρισμό της υπόθεσης Novartis και, ιδίως, από την αποκάλυψη των παρακρατικών παραμάγαζων που δρούσαν εκμεταλλευόμενα την κυβερνητική εξουσία, επιχειρεί απελπισμένα μια κομματική διεύρυνση και οξύνει την αντιπολιτευτική ρητορική επιζητώντας ταυτίσεις με κριτήριο όχι την εμπιστοσύνη στη δική του πολιτεία αλλά στην αντίθεση στην πολιτεία του αντιπάλου. Από τη ρητορική και τα επιχειρήματά του φαίνεται ότι ο Τσίπρας υποτιμά ιδιαίτερα τα μέλη του κόμματός του και τους οπαδούς του. Οπως κάνει συχνά, προσαρμόζει την ιστορία ακόμη και της διακυβέρνησής του σε βολικά σχήματα, φτιαγμένα από γενικεύσεις, μισές αλήθειες ή και καθόλου αλήθειες. Επικρίνοντας την οικονομική διαχείριση Μητσοτάκη ισχυρίστηκε ότι για πέντε χρόνια πάλεψε με το κόμμα και την κυβέρνησή του να βγάλει τη χώρα από μια τεράστια οικονομική και κοινωνική κρίση. Δεν ξέρω αν ξέρει για τι ακριβώς μιλάει. Γι’ αυτό χρειάζεται να θυμηθούμε τι συνέβη στην οικονομία τα σχεδόν πέντε χρόνια της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Η ας την πούμε οραματική περίοδος, η πρώτη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προέκυψε σε μια φάση εξομάλυνσης της οικονομίας, με οριακή μεν ανάπτυξη αλλά με προοπτική στα μέσα του 2015 να τερματιστούν τα Μνημόνια. Ηταν η εποχή που ο νέος τότε πρωθυπουργός, βαρώντας τα νταούλια, θα έσκιζε τα Μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, η εποχή του «go back κυρία Μέρκελ, go back κύριε Σόιμπλε», της διαπραγμάτευσης του Βαρουφάκη και της επιτροπής χρέους της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η περίοδος εκείνη τελείωσε με το δημοψήφισμα, έχοντας κληροδοτήσει στη χώρα capital control, πολιτική αβεβαιότητα και ένα τρίτο Μνημόνιο, εξαιρετικά οδυνηρό, τις συνέπειες του οποίου συνηθίζουμε να ξεχνάμε.

Ο Τσίπρας τείνει να ξεχνάει τι έφερε το τρίτο, το δικό του «αντιμνημονιακό» Μνημόνιο. Ας το θυμίσουμε. Καταρχάς, η εμπιστοσύνη που είχε αποκτήσει η ελληνική οικονομία καταστράφηκε. Οι τράπεζες, που είχαν ανακεφαλαιοποιηθεί αλλες δύο φορές, έχασαν το 90% της αξίας τους – και ταυτόχρονα το Δημόσιο έχασε τουλάχιστον 17 δισ. ευρώ που είχε επενδύσει σε αυτές. Χάθηκαν τα χρήματα από τα κέρδη των ομολόγων. Η κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 φόρτωσε τα φορολογικά βάρη στους μεσαίους επαγγελματίες και τη μεσαία τάξη. Ταυτίζοντας την απόδοση της οικονομίας με την απόδοση των εισπρακτικών μέτρων, η ανάπτυξη καρκινοβατούσε σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα. Το 2016 αυξήθηκαν η εισφορά αλληλεγγύης, ο φόρος εισοδήματος και ο ΕΝΦΙΑ και, μαζί, ο ΦΠΑ και οι φόροι σε καύσιμα, αλκοόλ και τσιγάρα. Επίσης, το αφορολόγητο έπεσε στις 8.636 ευρώ. Ηταν η μακρά εποχή του λεγόμενου στασιμοπληθωρισμού.

Στο καπάκι, ψηφίστηκε και ο νόμος Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό: Οι νέοι συνταξιούχοι υπέστησαν περικοπές έως 30%. Μειώθηκαν οι επικουρικές συντάξεις. Καταργήθηκε σταδιακά το ΕΚΑΣ, μειώθηκαν τα εφάπαξ, αυξήθηκαν οι εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών για μισθωτούς, ενώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες ορίστηκαν στο 20% του εισοδήματός τους.

Αυτή ήταν η φωτογραφία της οικονομίας την εποχή της διακυβέρνησης Τσίπρα. Εξίσου θαμπή με τη φωτογραφία των θεσμών που έγιναν υποχείριο διαφόρων κέντρων εξουσίας που έπαιξαν κλωτσοσκούφι τη δημοκρατία.