Ομπράντοβιτς

Τελικά μέχρι πού φτάνει η επιρροή του Ομπράντοβιτς σε μια ομάδα; Πρόκειται για μια αέναη συζήτηση και απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν θα δοθεί ποτέ. Είναι λίγο του στυλ… έκανε το αβγό την κότα ή η κότα το αβγό;

Η φυγή του σέρβου προπονητή από τη Φενέρ γέννησε πλήθος σχολίων. Από τη μία οι μόνιμοι θαυμαστές του Ομπράντοβιτς και στον αντίποδα όσοι εγείρουν ενστάσεις. Κάθε πλευρά έχει τα επιχειρήματά της και καλό είναι να τα δούμε και να ειπωθούν. Με καθαρό μυαλό.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ό,τι επιθυμούν το κατακτούν. Δεν τον προσλαμβάνεις αν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τα «θέλω» του. Κάποιες ώρες δε, συνήθως τις περισσότερες, αυτά είναι πανάκριβα. Κάπως έτσι, εκτόξευσε το μπάτζετ τόσο στον Παναθηναϊκό όσο και στην τουρκική ομάδα. Με το Τριφύλλι σάρωνε τους πάντες στο πέρασμά του, κάποιες στιγμές οι (εκάστοτε) ομάδες απέδιδαν διαπλανητικό μπάτζετ και άλλωστε πώς να μη συμβεί αυτό όταν έχει (επί παραδείγματι) τρίτο γκαρντ τον Σάρας; Στη Φενέρ τού δόθηκε αυτό που συνήθως ονομάζουμε «λευκή επιταγή». Μια ομάδα που απλά συμπλήρωνε τη διοργάνωση της Ευρωλίγκας, πήγε μακριά και μέσα σε μία επταετία κατέκτησε μία κούπα. Αλλοι θεωρούν το γεγονός ως μέγα επίτευγμα. Ορισμένοι το αποδομούν μερικώς, υπό την έννοια πως με τόσα χρήματα έπρεπε όχι μόνο να κυριαρχεί στην Τουρκία, όπως συνέβη σε μεγάλο πλην όμως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά και να φτάσει παραπάνω φορές στην ευρωπαϊκή κορυφή. Το αδιαμφισβήτητο, ωστόσο, είναι πως το όνομα Ομπράντοβιτς έδωσε κι άλλο… βάρος σε μια όχι βαριά φανέλα.

Φυσικά, δεν παίζει ρόλο μόνο το μπάτζετ. Επειδή ήταν ο Ζέλικο γούσταραν κάποιοι παίκτες να συνεργαστούν μαζί του. Τρανταχτό παράδειγμα ο Σλούκας. Είναι σαν μαγνήτης. Για παίκτες και εκατομμύρια ευρώ που διατίθενται ώστε να του κάνουν ευκολότερη τη δουλειά στο παρκέ. Και βέβαια, μόνο τυφλοί αρνούνται τη βελτίωση όλων όσοι τέθηκαν υπό τις οδηγίες του. Εφερε τομές. Ηταν ο ίδιος παίκτης ο Μπατίστ προτού έρθει; Εφτασε να γίνει το καλύτερο ελαφρύ πεντάρι στην Ευρωλίγκα. Ή ο Τσαρτσαρής; Η αλυσίδα είναι μεγάλη. Εξάλλου, εδώ ισχύει ό,τι και στη ζωή. Οι δυνατοί πάνε με τους δυνατούς. Και ακολουθούν πιστά τον στρατηγό, εν προκειμένω τον Ομπράντοβιτς.

Ο αποκαλούμενος και «άρχοντας των δαχτυλιδιών» όταν μειώνεται το μπάτζετ, συνήθως φεύγει. Δεν είναι πως χαλά ο ψυχισμός του. Διαπιστώνεται, για να ειπωθεί σωστά, έλλειψη επαφής και κινήτρου. Αλλά ανεξάρτητα με το αν έπρεπε να πάρει κι άλλο κύπελλο στα χρόνια που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, άσχετα με τη γενική παραδοχή πως εξέλιξε το

άθλημα και έφερε καινοτομίες στο παιχνίδι και στα συστήματα, προφανώς και οφείλει ένα πράγμα. Στον εαυτό του, ίσως: να θυμηθεί τα νιάτα του στην Μπανταλόνα. Και να κάνει μια μεγάλη πορεία χωρίς να έχει έναν γεμάτο κουμπαρά πίσω του!