Το παρακράτος{CR} και οι Πρέσπες

Από το περασμένο Σάββατο που η εφημερίδα «Παραπολιτικά» έφερε στο φως την αδιανόητη υπόθεση των παρακολουθήσεων του εκδότη και του διευθυντή της Γιάννη Κουρτάκη και Παναγιώτη Τζένου στην περίοδο Τσίπρα – Καμμένου, έντονη δυσοσμία κατέλαβε τον δημόσιο βίο της χώρας. Τελικά οι δύο πρώην συγκυβερνήτες δεν ήταν συνέταιροι μόνο στο κράτος αλλά και στο παρακράτος. Οταν ανώτατα στελέχη της Αστυνομίας μετατρέπονται σε ορντινάντσες της συζύγου υπουργού η οποία τους διατάζει προσωπικά να συμπεριφερθούν με παρακρατικές μεθόδους και αυτοί υπακούν, η δημοκρατία νοσεί βαριά. Το σύστημα έχει σαπίσει μέχρι το κόκαλο. Δεν πέρασαν όμως λίγες ώρες και άλλες αποκαλύψεις ήρθαν στο φως που όχι απλώς δεν καθησύχασαν τις παραπάνω ανησυχίες, αλλά, αντιθέτως, τις πολλαπλασίασαν και τις επέτειναν: Η υπόθεση Παππά – Παπαγγελόπουλου, για την οποία οι «εξηγήσεις» που ακούστηκαν είναι γελοίες, κάνουν την ήδη τότε παραπαίουσα δημοκρατία να μοιάζει ακόμα πιο σαπισμένη. Ομως, το πρόβλημα είναι ίσως πολύ μεγαλύτερο και από ό,τι αρχικά φάνηκε.

Λοιπόν: Πρώτον, αυτό το σκληρό αριστεροφασιστικό παρακράτος υπήρξε. Είχε τέτοια έκταση και διέθετε τέτοια δύναμη υπό τέτοιους ανθρώπους. Δεύτερον, έβαλε στο στόχαστρο την ελευθερία του Τύπου. Τρίτον, όλα αυτά έγιναν σε γνώση ενός («αριστερού» δήθεν) πρωθυπουργού, που όχι απλώς δεν τα σταμάτησε, αλλά κάθισε πίσω και τα παρακολουθούσε άπραγος να εξελίσσονται. Ο Τσίπρας τα ήξερε όλα, όπως φαίνεται από το υλικό που δημοσιοποίησε η εφημερίδα – και δεν διαψεύδεται. Σίγουρα τα ήξερε, εκτός από την ΕΥΠ και από το αρμόδιο υπουργείο. Και τι έκανε; Απολύτως τίποτα: ψέλλισε, λέει, κάτι περί Δικαιοσύνης. Η ευθύνη του θα ήταν έτσι κι αλλιώς τεράστια, ακόμα και αν δεν γνώριζε. Τώρα όμως είναι απόλυτη, εξίσου μεγάλη με εκείνη των αυτουργών. Από την ώρα που ο Τσίπρας ήξερε και δεν αντέδρασε, όπως προδήλως ήξερε και δεν αντέδρασε και στην υπόθεση Παππά – Παπαγγελόπουλου, δεν είναι πλέον «τρίτος»: είναι καθ΄ ολοκληρία συνυπεύθυνος. Και δεν αντέδρασε επειδή όλα αυτά τον βόλευαν. Το αν έκαναν τη Δημοκρατία, για την οποία υποτίθεται ότι κόπτεται, να τρίζει συθέμελα, ουδόλως τον ενδιέφερε. Ο Τσίπρας ευθύνεται όσο ευθύνονται και ο Καμένος και ο Παπάς και όλοι οι άλλοι κεντρικοί εμπλεκόμενοι αυτού του εφιάλτη. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το παρακράτος, στο οποίο πρωταγωνιστεί πια το… μισό Υπουργικό Συμβούλιο δεν είναι πλέον απλώς επί Τσίπρα. Είναι, από τη στιγμή που γνωρίζει και μένει άπραγος, του Τσίπρα. Και πέρα από τις επιπτώσεις του στη δημοκρατία, στην πολιτική ελευθερία και στην ελευθερία του Τύπου, ίσως έχει μια εξίσου σημαντική εθνική διάσταση που δεν μπορεί παρά να διερευνηθεί σε βάθος.

Απαντες θυμούνται τη στάση του Καμμένου στη Συμφωνία των Πρεσπών που ουδείς μπορούσε να ερμηνεύσει. Ο Καμμένος ήταν ήδη τότε πολιτικά τελειωμένος. Αλλά από εκεί μέχρι την πολιτική αυτοκτονία της στήριξης της κυβέρνησης, ενώ υπήρχαν πια οι Πρέσπες, η διαφορά είναι χαώδης. Γιατί το έκανε; Τέτοιες αποκαλύψεις ίσως δίνουν πλέον την απάντηση. Ο δήθεν μεγαλοπατριώτης πολιτικός… ηγέτης εγγυήθηκε ουσιαστικά την επίτευξη και την κύρωση της συμφωνίας. Αυτός ήταν ο ρόλος του. Χωρίς τον Καμμένο πιθανότατα δεν θα υπήρχαν Πρέσπες και «επίλυση» του ζητήματος με το όνομα της Μακεδονίας. Με τον Καμμένο υπήρξαν. Οι νέες αποκαλύψεις ρίχνουν άλλο φως σε αυτή τη στάση: με τον Τσίπρα να έχει τον συνεταίρο του στο κράτος και στο παρακράτος και τη γυναίκα του δεμένους χειροπόδαρα με όλα αυτά τα στοιχεία που του είχε δώσει η ΕΥΠ, μπορεί να καταλάβει κανείς πολύ καλύτερα το πώς εξελίχθηκε αυτή η πολλαπλά τραγική υπόθεση εις βάρος της δημοκρατίας και, εξίσου, της Ελλάδας.