Τι λείπει από την παγκόσμια απάντηση στην πανδημία

Ενώ τα επίπεδα χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών έχουν λάβει μεγάλη προσοχή τους τελευταίους μήνες, λίγα έχουν ειπωθεί για ένα πιο άμεσο πρόβλημα: την αδυναμία χωρών να αποκτήσουν τις ιατρικές προμήθειες που απαιτούνται για την καταπολέμηση της COVID-19. Για να ελαχιστοποιηθεί ο αρνητικός αντίκτυπος, πρέπει να δημιουργηθεί γρήγορα ένας μηχανισμός κατανομής.

Αφού έπληξε τον ανεπτυγμένο κόσμο, η COVID-19 πλήττει τώρα αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν διαθέτουν την ιατρική και χρηματοοικονομική ικανότητα για την καταπολέμηση της πανδημίας και των οικονομικών της επιπτώσεων.

Για τις προηγμένες οικονομίες, η πρώτη γραμμή άμυνας ήταν οι περιορισμοί στην κυκλοφορία, το πλύσιμο των χεριών, οι μάσκες προσώπου και οι εκτεταμένες απαγορεύσεις. Αλλά για τις φτωχότερες χώρες, η αναπαραγωγή αυτής της πολιτικής είναι σχεδόν αδύνατη. Υπάρχει σε πολλά σημεία υπερπληθυσμός και οι μάσκες προσώπου και το σαπούνι είναι λιγοστά. Επιπλέον, οι πηγές νερού και οι εγκαταστάσεις υγιεινής συχνά είναι κοινές και βρίσκονται σε στενά δρομάκια και πολλοί φτωχοί άνθρωποι πρέπει να αφήνουν τα σπίτια τους καθημερινά για να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις παροχές ή να αγοράσουν τρόφιμα. Ως εκ τούτου, για τους φτωχούς ανθρώπους, οι απαγορεύσεις ισοδυναμούν με θανατική ποινή ή πείνα.

Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να συμφωνήσει σχετικά με τα κριτήρια για την κατανομή ιατρικών προμηθειών και στη συνέχεια να τα επιβάλει για να αποτρέψει την ανάπτυξη μαύρων αγορών. Προφανώς, τα ποσοστά μόλυνσης και το επίπεδο αποτελεσματικότητας της δημόσιας υγείας πρέπει να είναι οι κύριοι παράγοντες που καθοδηγούν τις αποφάσεις κατανομής. Ωστόσο οι χώρες αποδέκτες θα πρέπει επίσης να συμφωνήσουν να μη σπαταλούν τους λιγοστούς πόρους.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας πρέπει να αναλάβει τον συντονισμό της κατανομής ιατρικού εφοδιασμού. Το πιο σημαντικό είναι ότι έτσι οι κυβερνήσεις στις αναπτυσσόμενες και στις αναδυόμενες χώρες θα μπορούσαν να μη δαπανήσουν τους λιγοστούς πόρους τους σε προγράμματα για την αντιμετώπιση της πανδημίας και της ύφεσης. Εάν αυτές οι κυβερνήσεις ακουστούν, ο δρόμος προς την ανάκαμψη θα είναι πολύ πιο ομαλός και η παγκόσμια παραγωγή ιατρικών προμηθειών θα είναι πιο αποτελεσματική.

* Η Αν Κρούγκερ είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην αναπληρώτρια διευθύνουσα σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Είναι καθηγήτρια Διεθνούς Οικονομικής Επιστήμης στη Σχολή Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και συνεργάτρια στο Κέντρο Διεθνούς Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.