Σποτ

Αν το τσιτάτο που θέλει όσους πολιτικούς τούς ενοχλούν τα μίντια να είναι σαν τους ναυτικούς που τους πειράζει η θάλασσα είναι σωστό, τότε το πρώτο μήνυμα που το σποτ της Κουμουνδούρου εκπέμπει είναι ότι οι συριζαίοι δυσκολεύονται να κουμαντάρουν ακόμη και σκούνα. Οχι μόνο γιατί η πολιτική αισθητική του είναι τόσο παλιά όσο ένα τέτοιο πλοίο – ή έστω τόσο πασέ όσο κάτι γαλάζιες καμπάνιες με πράσινα παπαγαλάκια. Αλλά κι επειδή η αντίληψη που φαίνεται να έχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες είναι κολλημένη στη διετία 2012 – 2014, όταν πράγματι σηκώνονταν κύματα αγανάχτησης κι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να πηδήξει πάνω τους. Στέλνει ωστόσο κι ένα δεύτερο μήνυμα: Αποκαλύπτει στον δέκτη τις ενδόμυχες συριζαϊκές σκέψεις για τα μέσα ενημέρωσης κι όσους εργάζονται εκεί. Στην αριστερή θεώρηση οι δημοσιογράφοι δεν έχουν σπονδυλική στήλη, ακολουθούν τις εντολές όποιου δίνει τα περισσότερα. Τα δε μίντια είναι αποκλειστικά εργοστάσια παραγωγής προπαγάνδας, κατασκευάζουν την εικόνα της πραγματικότητας που ο πλειοδότης επιθυμεί.

Επιρροή

Δεν περίμενε βέβαια κανείς το σποτάκι  για να το συνειδητοποιήσει. Ολη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στα συγκεκριμένα πιστεύω. Εξού και το κόμμα που τόσο κόπτεται για τον πλουραλισμό ξεκίνησε – και συνεχίζει – σταυροφορίες κατά «βοθροκάναλων» και «φυλλάδων». Ή αποπειράθηκε να παίξει τον ρόλο αυτού που ανεμίζει  50ευρα. Και δεν έχει σταματήσει να μελετά τη δημιουργία δικών του ΜΜΕ ώστε όσα αποφασίζει να επικοινωνήσει να φιλτράρονται ακριβώς όπως εκείνο απαιτεί. Ούτε να πιστεύει ότι για τα δημοσκοπικά του ποσοστά δεν ευθύνεται το ίδιο – φταίει, λέει, η στέρηση τηλεοπτικού χρόνου. Οντως το συριζαϊκό βίντεο δύσκολα προσβάλλει όλους τους δημοσιογράφους. Για τον απλό λόγο πως τελικά διαφημίζει την αντιδημοκρατική πονηριά, και την αφέλεια ταυτόχρονα, των μυαλών που ενέκριναν την προβολή του. Των μυαλών που αδυνατούν να κατανοήσουν ένα από τα πρώτα μαθήματα στις δημοσιογραφικές σχολές: Πως οι δυνατότητες που προφέρει η μιντιακή επιρροή είναι υπερεκτιμημένες από τους πολιτικούς. Πως, δηλαδή, αναγνώστες και τηλεθεατές επιλέγουν πάντα το Μέσο που ταιριάζει με τις ήδη διαμορφωμένες πεποιθήσεις τους.