Ταρώ και GPS

Ξέρετε τι είναι οι κάρτες ταρώ; Εάν ήθελα να είμαι συνοπτικός και ακριβολόγος θα σας έλεγα ότι είναι μια μαλακία και μισή, αλλά η αστική μου αγωγή και ο άπλετος διαθέσιμος χώρος με υποχρεώνουν να επεκταθώ λίγο περισσότερο πάνω στο θέμα. Ως αδαής σπεύδω να καταφύγω στον ορισμό μίας ειδήμονος, όπως η αστρολόγος Ηρώ Φυλαχτού. «Το ταρώ», μας εξηγεί στον ιστότοπο astrology4u.gr, «είναι μια τράπουλα από 78 μυστηριακά χαρτιά. Υπάρχουν 22 κάρτες που αποτελούν τη Μεγάλη Αρκάνα και αντιπροσωπεύουν άτομα τα οποία προσωποποιούν μια συγκεκριμένη ιδιότητα ή ένα αρχέτυπο, και 56 κάρτες της Μικρής Αρκάνα, που αντιπροσωπεύουν γεγονότα, ανθρώπους, συμπεριφορές, ιδέες και δραστηριότητες της ζωής μας. Το ταρώ αποτελεί έναν καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής και, καθώς συνδέεται με την αλχημεία, την ψυχολογία, την αστρολογία, την αριθμολογία, την Καμπάλα, τον χριστιανικό μυστικισμό, τις ανατολικές φιλοσοφίες και άλλες παραδόσεις, απευθύνεται σε όλους». Ας μου επιτρέψει εδώ η κυρία Φυλαχτού μια επιφύλαξη: μην τα μπερδεύουμε·  το ταρώ δεν απευθύνεται σε όλους. Απευθύνεται σε άτομα που δεν διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τη νοημοσύνη. Συνιστάται επίσης σε αετονύχηδες που διακρίνονται για τα άγρια επιχειρηματικά τους ένστικτα και τις χαλαρές αναστολές τους όταν πρόκειται να ξεζουμίσουν κορόιδα, αλλά στη δεύτερη περίπτωση αποκλειστικά ως επαγγελματική ενασχόληση· καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Οσον αφορά το GPS είμαι επαρκέστερα πληροφορημένος – και όχι επειδή τυχαίνει να είμαι κανένα freak της τεχνολογίας. Η αλήθεια είναι πως ενημερώθηκα πρώτη φορά για την ύπαρξη του GPS από ένα ανέκδοτο, πολύ δημοφιλές τα τελευταία χρόνια. Μια παραδοσιακή ελληνίδα μάνα έρχεται από το χωριό και μπαίνει στο ταξί του γιου της. Ακούει μια μυστηριώδη γυναικεία φωνή να υπαγορεύει: «Σε εκατό μέτρα στρίψτε δεξιά», «σε διακόσια μέτρα στρίψτε αριστερά» κ.ο.κ. «Στο βρακί της σ’ έχει αυτή η τσούπρα», παρατηρεί η μάνα· «ό,τι σου λέει, το κάνεις». «Ποια τσούπρα, βρε μάνα;» εξανίσταται ο ταξιτζής· «το GPS είναι»… Με το GPS έλαβαν σάρκα και οστά οι ανεκπλήρωτοι πόθοι αναρίθμητων κατασκόπων, ιδιωτικών ερευνητών και απατημένων συζύγων: ένας διακριτικός και συγκριτικά πάμφθηνος τρόπος για να παρακολουθείς το «πρόσωπο» που σε ενδιαφέρει, δίχως να ξεπαγιάζεις στο ξεροβόρι, να τσουρουφλίζεσαι στον καύσωνα ή να εκτίθεσαι σε ποικίλους άλλους κινδύνους. Ηταν πλέον ζήτημα χρόνου και συμπτώσεων («τύχης και αναγκαιότητας», θα μας έλεγε ο γάλλος νομπελίστας βιολόγος Ζακ Μονό, που έγραψε και το ομότιτλο βιβλίο) οι κάρτες ταρώ και το GPS κάπως, κάπου, κάποτε να συναντηθούν. Μολαταύτα, κανένας ή σχεδόν κανένας δεν υποψιαζόταν ότι οι καρποί αυτού του απροσδόκητου συναπαντήματος θα μπορούσαν να είναι και τόσο ολέθριοι, όσο στην πρόσφατη υπόθεση με το βιτριόλι.

Για την ίδια την αποκρουστική υπόθεση έχουν αναστενάξει τα πληκτρολόγια στην ελληνική επικράτεια και – όσο τουλάχιστον θα βρίσκεται ακόμη εν προόδω, με απανωτές ανατροπές και αποκαλύψεις – δεν σκοπεύω να συνεισφέρω τον ταπεινό μου οβολό. Ωστόσο, μόλις διάβασα ότι σε αυτήν την υπόθεση, με κάποιον δαιμονικό τρόπο, συναντήθηκε, συγχρονίστηκε και συνεργάστηκε ο κόσμος της χαρτομαντείας με τον κόσμο των ηλεκτρονικών συστημάτων γεωεντοπισμού (δύο παράλληλα σύμπαντα, προορισμένα να μη διασταυρωθούν εις τον αιώνα τον άπαντα· θα έβαζες το χέρι σου στη φωτιά) το μυαλό μου συνειρμικά ανέτρεξε στα διαδοχικά καλοκαίρια του 1973 και του 1974, όταν ήμουν δεκατριών και δεκατεσσάρων χρόνων αντιστοίχως. Τότε οι θετοί μου γονείς με έστειλαν στην Αγγλία – στην επαρχία του Κεντ, συγκεκριμένα -, σε κάτι υβριδικά «μαθήματα διακοπών», όπου είχες τη δυνατότητα να συνδυάσεις την εκμάθηση της γλώσσας με τη φιλοξενία σου σε μια τυπική μικροαστική βρετανική οικογένεια, καθώς και μια σειρά από πολιτιστικές ή αθλητικές δραστηριότητες που σε έφερναν σε επαφή με συνομηλίκους σου από διάφορες χώρες του κόσμου: από την ενιαία Γιουγκοσλαβία και τη Νότια Αφρική έως το Ιράν του Σάχη και τη Σαουδική Αραβία.

Χωρίς να έχουμε προσυνεννοηθεί ή να τραβάμε κάποιο ιδιαίτερο ρατσιστικό ζόρι – έφηβοι όλων των φυλών και όλων των χρωμάτων, σαν διαφημιστικό της Benetton – απαξάπαντες μισούσαμε βαθύτατα τους Σαουδάραβες. Είναι κάπως δύσκολο να σας μεταφέρω την αίσθηση σαράντα έξι και σαράντα επτά χρόνια αργότερα. Δεν είχε να κάνει με το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία ήταν η μοναδική χώρα στον κόσμο που είχε επιβάλει σαν έσχατη ταπείνωση στον λαό της την υιοθέτηση του  ονόματος μιας βασιλικής δυναστείας ως επίσημο βαπτιστικό της (φανταστείτε την Ελλάδα να την έλεγαν Γκλυξμπουργκία), ούτε ότι τη διαγούμιζε κληρονομική αδεία ένα από τα πιο αιμοσταγή και θεοκρατούμενα καθεστώτα στην υφήλιο – όλα αυτά τα μάθαμε πολύ αργότερα… Δεν ήταν καν το γεγονός ότι καθένα από τα κωλόπαιδα της Σαουδικής Αραβίας χωριστά ζύγιζε σε χρυσό όσο όλοι μαζί εμείς οι υπόλοιποι. Είχε να κάνει με το γεγονός ότι καθένα από εκείνα τα κωλόπαιδα ενσάρκωνε την αγραμματοσύνη, τη θρησκοληψία, τη νωθρότητα, τη θρασύτητα, τη βλακεία και την ελεύθερη πρόσβαση στην κτηνωδία που εξασφαλίζει μονάχα ο μεγάλος πλούτος. Ναι, αυτό ήταν το πραγματικά αχώνευτο: πως έκαναν ό,τι επιθυμούσαν – όσο σαχλό ή απεχθές – μόνο και μόνο επειδή… μπορούσαν. Μπορούσαν να το κοκορευτούν, μπορούσαν να το αποσιωπήσουν, μπορούσαν να το αρνηθούν, μπορούσαν να το φορτώσουν στην καμπούρα αθώων· μπορούσαν να εξαγοράσουν τη συνηγορία των πάντων. Πριν από το πετρέλαιο ήταν βοσκοί. Εάν ήθελες να μάθεις πώς συμπεριφέρεται ένας βοσκός δίχως πετρέλαιο κι ένας βοσκός με πετρέλαιο, δεν είχες παρά να μελετήσεις τη σύγχρονη ιστορία της Σαουδικής Αραβίας.

Μια ανάλογη τερατογένεση, θέλω να πιστεύω, προέκυψε από τη συνεύρεση της προηγμένης τεχνολογίας με τον λειτουργικό αναλφαβητισμό. Παραδώσαμε τα «έξυπνα» κινητά στα χέρια προγλωσσικών Νεάντερταλ για να σκαρώνουν γυμνασιακά καψόνια σε όσους αντιπαθούν, εκπαιδεύσαμε όσες εναποθέτουν το «στεφάνι» τους στις καφετζούδες και στις χαρτορίχτρες να τοποθετούν πομπούς στα αμάξια των «αντιζήλων» τους και να τις παρακολουθούν με GPS επί εβδομάδες, επί μήνες, πριν αποφασίσουν να τις ξεπαστρέψουν… Ποτέ άλλοτε στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας δεν ήταν τόσο μακάβρια συμφιλιωμένα τα θαύματα της ανθρώπινης υψηλής νοημοσύνης με την παντελή, την εκκωφαντική απουσία της. Αναρωτιόμαστε ακόμη τι συνέβη στην Καλλιθέα; Δεν συνέβη κάτι καινούργιο στην Καλλιθέα, ούτε κάτι πρωτόγνωρα απάνθρωπο. Δεκαετίες ολόκληρες ηθικής ακηδίας – της ακηδίας ως ηθικής, της ηθικής ως ακηδίας – δούλεψαν νυχθημερόν επιστήμονες σε κάθε γωνιά της γης για να φθάσουμε σήμερα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Τι έγινε; Δεν μας αρέσει πλέον το αποτέλεσμα; Δεν είναι πια επιθυμητό; Πού θα στραφούν οι μελλοντικές έρευνες; Πώς θα ξαναβάλουμε το βιτριόλι μέσα στο μπουκάλι;