Οχι άλλη υποκρισία!

Ωστε, λοιπόν, η ΑΕΚ αποφάσισε να διώξει τον Βράνιες. Να κάνει… ντα ένα κακομαθημένο παιδί. Εναν ποδοσφαιριστή που ουδέποτε θέλησε να προσαρμοστεί, να μπει σε καλούπια, να ενταχθεί στο σύνολο και να μη δημιουργεί προβλήματα.

Μήπως, λέω μήπως, άργησε πολύ να πάρει τη συγκεκριμένη απόφαση; Ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο τι θα συνέβαινε αν η Αντερλεχτ δεν επέμενε προκειμένου να πάρει πίσω τον βόσνιο κεντρικό μπακ στο τέλος του μήνα. Αν δηλαδή, η ΑΕΚ εξασφάλιζε την παρουσία του Βράνιες και τον Ιούλιο, δεν αποκλείεται να δινόταν ακόμη ένα συγχωροχάρτι στον μπακ και όλο αυτό… για το καλό της ομάδας! Αλλά έτσι, μόνο υγιείς σχέσεις δεν χτίζονται. Το αντίθετο, τα προβλήματα αυξάνονται. Εκτός πάλι αν στο παρασκήνιο παίζεται ένα ωραίο παιχνίδι και το διαζύγιο είναι αυτό που συνήθως λέμε κοινή συναινέσει. Ο,τι και να συμβαίνει, πολύ άντεξε η ΑΕΚ τα καμώματα του Βράνιες. Φυσικά, πολλές φορές δινόταν το στίγμα με ωραίες ατάκες για ψυχιάτρους , τρελάδικα και ψυχιατρεία, ωστόσο όλα αυτά κάποια στιγμή γυρίζουν μπούμερανγκ! Ο κανακάρης αντιλαμβάνεται πως τον έχουν στα ώπα ώπα, γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως και κάπου εκεί το παιχνίδι οριστικά χάνεται. Σε μια κρίσιμη στιγμή της σεζόν και πριν από σημαντικά και καθοριστικά ματς, η ΑΕΚ χάνει έναν έξοχο αμυντικό, τον καλύτερο που διαθέτει το ρόστερ της. Ολοι όσοι τώρα κατακεραυνώνουν τον Βράνιες για την απρεπή συμπεριφορά και το ένα ακόμη πειθαρχικό παράπτωμα, πιθανόν να είναι οι ίδιοι που θα φώναζαν στο γήπεδο «μπράβο, παικταρά, έτσι σε θέλουμε» ή «τι μάγκα έχουμε στην ομάδα μας». Σημεία των καιρών. Ή, αλλιώς, οι οπαδοί που ποτέ δεν τους… πιάνεις! Ο Βράνιες πούλησε οπαδιλίκι και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Στην ΑΕΚ είναι μαθημένοι σε τέτοια. Δεν χρειάζεται να γίνει απαρίθμηση ποδοσφαιριστών που έπαιξαν με το θυμικό του κόσμου είτε πανηγυρίζοντας έξαλλα, είτε σκαρφαλώνοντας στα κιγκλιδώματα… Γνωστά αυτά. Εκτοξεύτηκαν σε καίριες θέσεις. Καιρός να σεβαστούμε παραπάνω τους επαγγελματίες. Να δώσουμε χώρο σε όσους αληθινά προσφέρουν πολλά χωρίς να το διαφημίζουν και δίχως να το εκμεταλλεύονται. Και κυρίως, αξίζει να βγάλουν ορισμένοι το κεφάλι από την άμμο, να δουν την πραγματικότητα και να συμβιβαστούν μαζί της.

Αλλά και να απαντήσουν στο ερώτημα: Ηρθε όντως η ώρα για να ξεφύγει η ΑΕΚ από τη σκιά του Βράνιες; Ή μήπως αναγκάστηκε να λειτουργήσει με τρόπο ξεχωριστό επειδή δεν μπορούσε να κρατήσει τον παίκτη παραπάνω;