Οι εξεγέρσεις οδηγούν {LF}στην ήττα του Τραμπ

Ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας, που έχει αναδείξει την Ουάσιγκτον σε «πρωταγωνιστικό» ρόλο μέσα στα αστυνομικά μυθιστορήματά του, γράφει αποκλειστικά για «ΤΑ ΝΕΑ» ως αυτόπτης μάρτυς όσων συμβαίνουν στις ΗΠΑ μετά την κατακραυγή για τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν είναι έκπληξη για μένα. Βλέπω με διαφορετικό τρόπο τις φυλετικές διακρίσεις και το «φυλετικό φακέλωμα» από τους περισσότερους λευκούς Αμερικανούς, επειδή έχω δύο μαύρους γιους. Η διάθεσή μου δεν είναι καν επιθετική. Δεν είμαι εναντίον των αστυνομικών, ούτε και συμφωνώ με το σλόγκαν «δώστε τα λεφτά της αστυνομίας στις κοινωνικές δομές» (defund the police). Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η μεταρρύθμιση.

Το αντεπιχείρημα στο σημερινό κίνημα διαδηλωτών είναι ότι υπάρχουν περισσότεροι «καλοί αστυνομικοί» απ’ ό,τι κακοί, κάτι που ισχύει φυσικά, αλλά είναι και άσχετο με το ζήτημα. Οσο περνούσαν τα χρόνια, είδα να παίρνουν αρκετές φορές τα στοιχεία των παιδιών μου αξιωματικοί που εφάρμοζαν τον νόμο. Για την ιστορία, οι γιοι μου δεν ήταν τίποτε αγγελούδια όσο μεγάλωναν, ούτε κι εγώ. Αλλά η αστυνομία δεν με κακομεταχειρίστηκε, ακόμη και όταν είχα όντως διαπράξει αδίκημα. Τους απείλησαν, τους φόρεσαν χειροπέδες, τους φέρθηκαν σκληρά και τους υποχρέωσαν να καθίσουν έξω στον δρόμο με κρύο, ενώ οι αστυνομικοί ερευνούσαν παρανόμως τα αυτοκίνητά τους. Τώρα πλησιάζουν τα 30, μεγάλοι άντρες με καριέρα ο καθένας, και εγώ ακόμη ανησυχώ όποτε βγαίνουν έξω το βράδυ μήπως η συνάντησή τους με αστυνομικούς μπορεί να καταλήξει στη βία.

Δεν με ενοχλούν οι ταραχές. Αντίθετα, τις καλωσορίζω. Για να καταλάβει κανείς αυτή τη θέση, πρέπει να κοιτάξει την κατάσταση μέσα από το φίλτρο της Ιστορίας. Εχω κάνει έρευνα γα τις ταραχές του 1968 στην Ουάσιγκτον και έγραψα γι’ αυτές σε μεγάλη έκταση στο μυθιστόρημα «Φλεγόμενη πόλη» του 2005. Αλλά εκτός από αυτό τις θυμάμαι ξεκάθαρα και ως παιδί. Ακόμη πιο σημαντικό: θυμάμαι την επιρροή τους. Μεγάλο μέρος της λευκής Αμερικής ήταν παθητικά υπέρ του κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ουσιαστικά έβλεπε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως άνθρωπο του ορθού λόγου και της ειρήνης. Τα πράγματα, ωστόσο, ωρίμαζαν πολύ αργά, και για τους λευκούς αυτό ήταν εντάξει. Η ιδέα ότι η χώρα μας κινούνταν στη «σωστή κατεύθυνση» και ότι θα υπάρξει πραγματική ισότητα «κάποτε» ήταν ήδη ικανοποιητική. Οι ταραχές που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία του Κινγκ τρόμαξαν τη λευκή Αμερική καθώς συνειδητοποιούσε ότι η αλλαγή έπρεπε να έρθει νωρίτερα, αλλιώς θα χάνονταν ζωές και περιουσίες. Η αλλαγή στη συμπεριφορά ήταν άμεση. Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων έτρεξε μπροστά δέκα χρόνια. Μια σκληρή, βίαιη βροχή ήρθε και καθάρισε τους δρόμους.

Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, υπήρξαν και παρενέργειες μετά τα γεγονότα του 1968. Ο Ρίτσαρντ Νίξον εξελέγη με την καμπάνια του νόμου και της τάξης «παίζοντας» με τις βαθύτατες φοβίες ενός επίμονου ποσοστού του λευκού πληθυσμού και αναγγέλλοντας τη Στρατηγική του Νότου, με δόλωμα το φυλετικό ζήτημα, που χρησιμοποιεί ως τις μέρες μας το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Η σημαντική διαφορά το 2020 είναι αυτή: οι εξεγέρσεις, μαζί με την πανδημία του κορωνοϊού, έχουν δείξει ξεκάθαρα την ανεπάρκεια του Ντόναλντ Τραμπ ως ηγέτη και την πλήρη αποτυχία του ως ανθρώπου. Θα συμβάλουν, λοιπόν, αποφασιστικά στην ήττα του στις ερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου. Θα είναι ένα φωτεινό σημείο σε μια χαοτική χρονιά. Οι βίαιες ταραχές του 1968 ήταν απαραίτητες και αποδείχθηκαν παραγωγικές. Αυτό που χρειάζεται το 2020 είναι μια συνεχής ειρηνική εξέγερση.

Ο George Pelecanos είναι συγγραφέας 21 αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το τελευταίο, «Ο άντρας που επέστρεψε», κυκλοφόρησε από τις εκδ. Πατάκη