«Πόσα παίρνει ο άνεμος»

Σου ‘χω νέα. Δεν σ’ τα ‘πα. Πάει το «Οσα παίρνει ο άνεμος». Κομμένο. Το κατεβάσανε απ’ όλες τις πλατφόρμες. Διότι είχε λέει, άκουσον-άκουσον, τη δούλα την έγχρωμη. Δεν πα’ να πείρε Οσκαρ η ηθοποιός που την ερμήνευσε. Να το πάρει το αγαλματίδιο ο σκηνοθέτης να το βάλει εκεί που ξέρει και μπορεί, κι «από παιδί στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές». Ακου μαύρη και δούλα; Τι το κάναμε εδώ μέσα; Γενικά οι δούλοι πρέπει να φύγουνε από παντού. Ταινίες, θέατρα, τραγούδια, έξω όλοι.

Κι αυτός ο Αριστοφάνης, μην τ’ ανοίξω τώρα. Δεν υπάρχει κωμωδία χωρίς δούλο. Απαράδεκτο. Ολοι οι δούλοι black list. Κι ας είναι κι άσπροι ξέξασπροι κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότεροι. Οξω.

Και δεν είναι μόνο ο δικός μας. Αυτός ο άλλος, ο Ιταλός, ο Γκολντόνι «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» σου λέει. Είναι πράγματα αυτά; Ας έγραφε ένα πιο κόμοδο. Ασχημο θα ήταν «Οικιακός βοηθός δύο ανθρώπων» γιατί, εδώ που τα λέμε, και το «αφεντάδων» κάπως χτυπάει.

Δεν συμφωνείτε;

Me too.

Χωρίς χάσταγκ, μην παρεξηγηθούμε κιόλας. Ασε το τσιγάρο. Σ’ όλες τις παλιές ταινίες οι πρωταγωνιστές φουγάρα. Πάφα πούφα. Ουδεμία πολιτική ορθότης. Αυτός ο Χόμφρεϊ ο Μπόγκαρντ μες στο ντουμάνι. Ευτυχώς τώρα τον είδα σε μια ταινία και με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα τού το ‘χαν εξαφανίσει ως διά μαγείας το τσιγάρο και τον έβλεπες χωρίς χείλια, και κάπως λίγο ξεδοντιάρη να βγάζει από παντού καπνούς. Θα είχαν πάρει φωτιά τα μπατζάκια του. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Καλά, δεν σου μιλάω για τη Μάρλεν Ντίντριχ. Σ’ αυτό το «Μαρόκο» ήταν και νταλγκαδιασμένη με τον γκόμενο, πολύ φουγάρο. Εσβηνε το ένα, άναβε το άλλο. Τι κάνεις εκεί, μωρή ξανθόψειρα; Τη νέα κοπέλα που σε βλέπει δεν τη σκέφτεσαι; Που σ’ έχει για πρότυπο; Μόλις βγει από το σινεμά θα τον φουντώσει τον μπάφο. Λίγο θέλει. Και στο φινάλε, αν είσαι χριστιανός, τι κάνει; Παρατάει τον αρραβωνιάρη της, παίρνει μια κατσίκα για να ακολουθήσει στην έρημο τον Λεγεωνάριο. Τώρα αυτό δεν είναι αντιφεμινιστικό; Α να χαθεί η Γερμαναρού.

Αλλά και ο άλλος ο Αγγλοσάξονας, μη νομίζεις, κι αυτός δεν πάει πίσω. Την πολιτική ορθότητα χεσμένη την έχει κι αυτός. Επιτρέπεται κοτζάμ Σαίξπηρ με τ’ όνομα να βάζει τον Οθέλλο τον μαύρο τον μπλακ τον τατατάμ να στραγγαλίζει τη γυναίκα του, το αθώο το κορίτσι, το πλάσμα, από ζήλεια; Που σου λέει η Δυσδαιμόνα τον λάτρευε. Νερό έπινε στ’ όνομά του. Τι μήνυμα δηλαδή θέλει να περάσει από κάτω; Οτι όλοι οι μαύροι, οι έγχρωμοι τέλος πάντων, είναι δολοφόνοι; Ντροπή του, συγγραφέας άνθρωπος.

Και δεν του ‘φτανε ο Οθέλλος, μου ήθελε και τη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι». Που για να τη στρώσει ο Πετρούκιος τη μέλλουσα γυναίκα του, να τη φέρει στα μέτρα του, πέρασε η δόλια η Κατερίνα των παθών της τον τάραχο. Τώρα να τον πιάσει το #me too στο ξύλο να τον κάνει ίσαμε ένα άλογο, άδικο θα ‘χει;

Τέλος πάντων, μην τα θυμάμαι και συγχίζομαι τώρα. Σέρνεται κι ο κορωνοϊός ο αναθεματισμένος. Ασε καλύτερα. Γιατί μη νομίζεις ότι κι οι δικοί μας πάνε πίσω.

Αυτός ο Ευριπίδης…

Εγώ θα κάνω μια ερώτηση. Γιατί βάζει γυναίκα να σκοτώνει τα παιδιά της; Χαθήκανε οι άντρες; Στην Κόρινθο οι άντρες με το τσουβάλι. Κι ας μην έβαζε τον Ιάσονα να τα στείλει στον αγύριστο. Ας έβαζε έναν άσχετο. Οχι, εκεί. Να βάλει γυναίκα. Τη Μήδεια. Κατάλαβες; Ο… δεν ντρέπεται. Ο μισογύνης του κερατά. Γι’ αυτό τον τιμώρησε κι ο Θεός στο τέλος. Σου λέει τον φάγανε τα σκυλιά. Να μάθει αυτός. Ορίστε μας. Ηθελα τώρα να τα σούρω και στον Οιδίποδα, τον πρόστυχο, τον αιμομίκτη, άλλα άσε γιατί μπορεί να τα πάρω άσχημα, και έχω πρόβα αύριο. Ουφ. Τα είπα και ησύχασα. Διότι είναι απαράδεκτα στις μέρες μας αυτά τα πράγματα.

Δεν συμφωνείτε;

Me too.

Me too και το λουρί της μάνας.