Γιατί είμαι με τον Δώνη!

Ο Γιώργος Δώνης είναι καλός προπονητής. Ικανός. Εξελίξιμος. Σε διαρκή αναζήτηση. Διαβασμένος. Σιγά την είδηση, μπορεί να πείτε. Σωστό. Το γνωρίζουν οι πάντες. Αλλά εδώ το ζητούμενο είναι κάτι άλλο. Διαπιστώνουμε όλοι το πόσο νοιάζεται για το επάγγελμά του και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ακόμη και τώρα που αποχωρεί από τον Παναθηναϊκό. Το κάνει με ψηλά το κεφάλι.

Και γιατί, δηλαδή, ψηφίζω Δώνη; Οχι γιατί τάχα τα έχει καλά με τον Τύπο. Ούτε επειδή του προσάπτουν πως είναι δημοσιογραφικός. Τουναντίον, ο έλληνας κόουτς δεν θέλει να είναι φοβικός! Μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στην Αγγλία και βίωσε μια άλλη κουλτούρα του αθλήματος. Ακόμη και όταν καλείται να μιλήσει στη συνδρομητική, ακόμη και όταν είναι να εκπληρώσει μια συμβατική υποχρέωση, το κάνει με τον δικό του τρόπο. Αφτιασίδωτο. Δεν μασά κουβέντες και λόγια. Λέει τη δική του αλήθεια. Θέλει να πληροφορήσει τον κόσμο με ειλικρίνια. Σύμφωνα με τη δική του κοσμοθεωρία, όλοι οι άνθρωποι του αθλητισμού και δη του ποδοσφαίρου, είναι μια μεγάλη οικογένεια. Οι πάντες γνωρίζονται μεταξύ τους. Οι οπαδοί πρέπει να μάθουν όσα αξίζει να γνωρίζουν. Είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα της ενημέρωσης. Και όταν αργότερα του ζητούν δηλώσεις μετά τους αγώνες, ακόμη και το λεγόμενο flash interview, για τον Δώνη δεν είναι μια …ξεπέτα. Αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Μια ευκαιρία να εξηγήσει τα «πώς και τα γιατί» ενός αγώνα. Δηλαδή, ο Μουρίνιο και οι άλλοι φθασμένοι ευρωπαίοι προπονητές, αυτοί που έμαθαν να λένε στον Τύπο τα πάντα και χρησιμοποιούν ατάκες που μένουν, είναι δημοσιογραφικοί με την κακή έννοια;

Ασφαλώς, ένας ακόμη λόγος που ο Δώνης συγκαταλέγεται στους προπονητές με προσωπικότητα και σίγουρα της αρεσκείας μου, είναι η οπτική που έχει τούτες τις ημέρες. Δεν φεύγει σαν κλέφτης. Ούτε την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια! Εχει περηφάνεια μεγάλη. Ο τρόπος που αντιμετώπισε την ΑΕΚ στο πρόσφατο ντέρμπι έδειξε το προφίλ που έδωσε στον Παναθηναϊκό. Τον έκανε να συμπεριφέρεται ξανά ως μεγάλη ομάδα. Οπως, δηλαδή, είναι. Στρίμωξε τον Καρέρα και τους αντιπάλους. Διεκδίκησε τη νίκη. Ζήτησε να πάρει από το ματς, όχι να «κλέψει». Ετοίμασε όπως έπρεπε τους ποδοσφαιριστές του Τριφυλλιού, τόσο σε πνευματικό όσο και σε σωματικό επίπεδο. Κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Αλλά ταυτόχρονα και ένα μεγάλο παράσημο για τον ίδιο. Λίγο το έχετε να αγωνίζονται και να τα δίνουν όλα ύστερα από τέτοια αποχή ποδοσφαιριστές που ακόμη κι αν μείνουν στην ομάδα, γνωρίζουν πως δεν θα κάνει κουμάντο ο συγκεκριμένος προπονητής;