Υπεκφυγές και παπικά συγχωροχάρτια

^«Ολοι καταλαβαίνουμε τι είναι η διαπλοκή. Κι εσείς το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά. Διότι εγώ θεωρώ ότι είσαστε και θύμα, ως δημοσιογράφος, αυτής της συζήτησης, διότι πιστεύω ότι στο τέλος της ημέρας οι δημοσιογράφοι επιχειρούν – οι περισσότεροι όχι όλοι – να κάνουν τη δουλειά τους, και μέσα σε ένα κλίμα που έχει να κάνει με αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις, οικονομικά συμφέροντα, κάνουν τους τροχονόμους στο τέλος της ημέρας». Με τη φράση αυτή απάντησε ο Αλ. Τσίπρας στη σχετική ερώτηση της Ολγας Τρέμη στο φόρουμ των Δελφών προχθές.

Τη λες και ιστορικής αξίας τη διαπίστωση του προφανούς για δημοσιογράφους που ασκούν το επάγγελμα τους για βιοπορισμό κι έχουν το δικαίωμα της άποψής τους, έχουν κακολογηθεί συστηματικά από τον ίδιο και τους συντρόφους του. Νομιμοποιώντας ως αντίληψη και συμπεριφορά, την αποστέρηση της ιδιότητας του εργαζομένου από τον δημοσιογράφο και ταύτισή του με τον εκάστοτε εργοδότη του, με χαρακτηρισμούς όπως το «παπαγαλάκια» που χρησιμοποιεί τακτικά πρώην υπουργός του. Τι σημαίνει αυτή η παραδοχή του; Από μόνη της απολύτως τίποτα. Θα σημαίνει μόνο αν απευθυνθεί προς τους ανθρώπους που τον πίστεψαν και τους πει ότι από τον πολιτικό χώρο του τους δόθηκε ένα λάθος μήνυμα. Δεν είπε αυτό όμως, δεν εννοούσε τίποτα τέτοιο, δεν αναγνωρίζει κανένα λάθος.

Κι αυτό φάνηκε από το ότι δεν απάντησε τελικά στο αρχικό ερώτημα που του τέθηκε, που ήταν το ποια είναι η διαπλοκή, πού συγκροτείται και πού συνίσταται η αγριότητά της που έχει καταγγείλει. Ενας άνθρωπος που εδώ και 10 χρόνια την επικαλείται συστηματικά, δεν τόλμησε, δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε, όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει ευθέως και με απλά λόγια τι εννοεί και το απέφυγε δίνοντας «συγχωροχάρτι» στους δημοσιογράφους. Εχει μια ανησυχητική δόση αισθήματος μεγαλείου η στάση του. Να καταδικάζεις και να ανακαλείς κατά πως ορίζουν οι ορέξεις σου, οι ανάγκες σου ή οι περιστάσεις.

Αλλά σε άλλο μέρος της συζήτησης, ο κ. Τσίπρας, αναφερόμενος στον εαυτό του, χρησιμοποίησε, σε τρίτο πρόσωπο, τον χαρακτηρισμό «ηγέτες», που είθισται να τον αποδίδει σε κάποιον ο λαός και η ιστορία. Οπότε, εντάξει, όλα εξηγούνται.