Μέλλον

Οποιος θεωρεί ότι έγινε σοφότερος με τη συζήτηση για την εκπαίδευση στη Βουλή να σηκώσει το χέρι.

Κανείς; Λάθος.

Εγώ έγινα σοφότερος. Πρώτη φορά είδα με τόση σαφήνεια χαραγμένη μια γραμμή ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.

Το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση δεν ήταν καμία επανάσταση, μόνο καθ’ υπερβολή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μεταρρύθμιση και μεταξύ μας δεν ήταν ούτε καν αναβάθμιση.

Μάλλον προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα ή τα σπασμένα των προηγούμενων, αλλά όπως φαίνεται ούτε το συμμάζεμα θεωρείται αυτονόητο στη χώρα μας.

Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Οτι η συμπολίτευση το υπερασπιζόταν σχεδόν ενοχικά – άλλωστε η παράταξη της ΝΔ στην ΟΛΜΕ ήταν αντίθετη με το νομοσχέδιο!

Ενώ οι αντιπολιτευόμενοι το κατέκριναν με ρητορική παρωχημένου συνδικαλισμού και με μερικές μόνο καλοδεχούμενες εξαιρέσεις.

Ολοι τους είπαν πολλά για την εκπαίδευση. Αρκετά για τους εκπαιδευτικούς. Κι ελάχιστα για τους εκπαιδευόμενους.

Διότι επί της ουσίας το νομοσχέδιο δεν περιλάμβανε τίποτα το εξωφρενικό, ούτε το πρωτότυπο. Αυτονόητα πράγματα. Τα οποία οι άλλες δυτικές κοινωνίες έχουν ρυθμίσει εδώ και δεκαετίες.

Είναι δυνατόν την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα να συζητούμε σοβαρά αν τα παιδιά θα μαθαίνουν αγγλικά από το νηπιαγωγείο ή αν τα πανεπιστήμια θα έχουν ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών;

Είναι δυνατόν να διαπραγματευόμαστε αν θα αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί που μορφώνουν τα παιδιά μας;

Είναι δυνατόν να επικαλούμαστε τον μπαμπούλα της ιδιωτικής εκπαίδευσης για να μην αναβαθμιστεί η δημόσια;

Είναι δυνατόν να μην υπάρχει στο σχολείο έλεγχος και αποτύπωση της συμπεριφοράς των παιδιών είτε το πούμε διαγωγή, είτε οφσάιντ;

Είναι δυνατόν να συζητάει σοβαρά κοτζάμ Κοινοβούλιο πόσα παιδιά θα είναι σε κάθε τάξη; Αποτελεί αυτό ζήτημα του νομοθέτη;

Είναι αρμοδιότητα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης ποια μαθήματα θα διδάσκονται, πόσο και πού θα δίνονται εξετάσεις; Μήπως να ψηφίζει η Βουλή και τα θέματα;

Είναι ζήτημα συνδικαλισμού των διδασκόντων το περιεχόμενο ή οι όροι της εκπαίδευσης; Και πώς θα αποφασίζουν τελικά; Θα στήνουν κάλπη στο σωματείο;

Ακουσα λοιπόν πολλά. Δεν άκουσα όμως τίποτα ουσιαστικό για το μέλλον.

Αλλά τα παιδιά που θα πάνε φέτος στο νηπιαγωγείο, θα βγουν στην αγορά εργασίας μετά το… 2035. Και για το 2035 δεν μίλησε κανείς!

Κανείς δεν είπε δηλαδή για ποια χώρα, σε ποιον κόσμο και με ποιον τρόπο ετοιμάζουμε τις επόμενες γενιές.

Θα μου πείτε φυσικά ότι ίσως είναι περιττό. Διότι έως το 2035 θα αλλάξουν τα πράγματα στην εκπαίδευσή τους καμιά δεκαριά φορές ακόμη.

Σωστό κι αυτό.