Χρειαζόμαστε ένα νέου τύπου σχολείο

Για πολλοστή φορά στη χώρα μας ανακοινώνονται, με τυμπανοκρουσίες, οι μεταρρυθμίσεις μιας κυβέρνησης που αφορούν το εκπαιδευτικό σύστημα. Μετά από δέκα χρόνια βαθιάς κρίσης, όχι μόνο οικονομικής, θεωρείς πως οι πρακτικές του παρελθόντος έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Γνωρίζοντας, επίσης, πως η τωρινή κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα, ως αντιπολίτευση, καταψήφιζε τα νομοσχέδια  της προηγούμενης κυβέρνησης, περιμένεις  πως προφανώς έχει να παρουσιάσει ριζικές αλλαγές που πιθανό να δίνουν κάποιες λύσεις σε βασικά προβλήματα. Ομως διαπιστώνεις πως όλες οι προηγούμενες σκέψεις είναι απλά ρομαντικές. Το σύνολο σχεδόν των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου αφορά συντηρητικές αλλαγές, μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας  και παρεμβάσεις, αλλαγές και τροποποιήσεις σε υπάρχοντες νόμους χωρίς καμιά ουσία που πιθανόν να απαντάνε και σε απλά συντεχνιακά ή άλλα συμφέροντα ή να αποτελούν ιδεοληπτικές εμμονές της πολιτικής ηγεσίας.

Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την επαναφορά της διαγωγής των μαθητών ως παιδαγωγικό μέτρο, αν όχι  συντηρητικό και οπισθοδρομικό;  Tι άλλο θα μπορούσε να ήταν το μέτρο της αύξησης του ανώτατου αριθμού των μαθητών ανά τμήμα από 22 σε 25  και του κατώτερου από 12 σε 15, αν όχι μέτρο δημοσιονομικής πειθαρχίας; Και πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις την εισαγωγή κάποιων αντικειμένων στο Νηπιαγωγείο ή την ενίσχυση, σε διδακτικές ώρες, του αντικειμένου των Αγγλικών σε βάρος της Μελέτης Περιβάλλοντος αν όχι αποσπασματικές, ανούσιες παρεμβάσεις που μάλιστα στερούνται και επιστημονικής τεκμηρίωσης; Ακόμη και αυτή η προσθήκη, δήθεν νέων θεματικών κύκλων, αφορά δράσεις που ήδη πραγματοποιούνται χρόνια τώρα στα σχολεία μας ενταγμένα στις διδακτικές ώρες της ευέλικτης ζώνης.

Στόχος αυτών και άλλων παρεμβάσεων του νομοσχεδίου δεν μπορεί να είναι η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά η διατήρηση του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος εμπλουτισμένο με «πρακτικές του παρελθόντος» διά των οποίων επιχειρούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον!

Δυστυχώς ο χώρος της εκπαίδευσης χρειάζεται βαθιές αλλαγές, οι οποίες όμως για να είναι επιτυχημένες απαιτείται διάλογος, συνεργασίες και κοινό όραμα πολιτικής ηγεσίας, εκπαιδευτικής κοινότητας και κοινωνίας. Χρειαζόμαστε ένα νέου τύπου σχολείο, με νέα αναλυτικά προγράμματα, που να «χωράει» όλους τους μαθητές, όλα τα διδακτικά αντικείμενα, ένα σχολείο που να δίνει ισοδύναμες ευκαιρίες σε όλους, ένα σχολείο που να προάγει την καινοτομία και τη δημιουργικότητα, ένα σχολείο που θα απαντά τις ανάγκες του παρόντος και θα προετοιμάζει την κοινωνία του μέλλοντος.

Για να ξεκινήσουμε όμως τον σχεδιασμό μας θα πρέπει πρώτα να παραδεχτούμε ότι υπηρετούμε στο σχολείο που διαρκεί από τις 08:15 έως τις 13:15 για τα περισσότερα παιδιά, που διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα θρησκευτικά, μία ώρα πληροφορική και καμία ώρα ευέλικτη ζώνη!

Ο Νεκτάριος Πετράκης είναι διευθυντής σχολείου και αιρετός εκπρόσωπος εκπαιδευτικών στα Χανιά Κρήτης