Ο άλλος,{CR}το τέλος μιας σίγουρης αρχής

Είναι πολλά τα λεφτά. Αυτά που θα διατεθούν στη χώρα μας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, σύμφωνα με την πρόταση της Κομισιόν: 32 δισ. ευρώ. Αντιστοιχούν στο 18% του ελληνικού ΑΕΠ. Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, ο κύπριος νομπελίστας οικονομολόγος επιστρατεύεται μαζί με μια ομάδα σημαντικών συναδέλφων του για τον σχεδιασμό της αναπτυξιακής στρατηγικής. Ο κ. Πισσαρίδης τιμήθηκε με Νομπέλ για τη συμβολή του στην αποτύπωση των συσχετισμών που συνδέουν την εκδήλωση της ανεργίας με τη μακροοικονομική πολιτική. Ακρως επίκαιρο.

Πριν από 90 χρόνια δύο Αφροαμερικανοί συλλαμβάνονται στην Ιντιάνα με κατηγορίες που ποτέ δεν αποδείχθηκαν. Το βράδυ ένα οργισμένο πλήθος λευκών τους λιντσάρει, κρεμώντας τους σε δέντρο. Η φωτογραφία εμπνέει τον Αμπελ Μιροπόλ να συνθέσει το «Strange Fruit», ένα από τα εμβληματικά αντιρατσιστικά τραγούδια. Η Μπίλι Χολιντέι το ερμηνεύει. Το 2017 ο Ντόναλντ Τραμπ αρνείται να ακουστεί το Strange Fruit στην ορκωμοσία του.

Ο Πάτρικ Κίνγκσλεϊ είναι δημοσιογράφος και αυτό τον καιρό καταγράφει το άνοιγμα των συνόρων στις ευρωπαϊκές χώρες μετά την πανδημία. Ομως στην Ελβετία συνάντησε κάτι απροσδόκητο: 3.000 άτομα να περιμένουν σε ουρά για να παραλάβουν τρόφιμα. Σε μια από τις πιο πλούσιες πόλεις του κόσμου, γνωστή για τους τραπεζίτες και τους μεγιστάνες, πολλές επιχειρήσεις και οικογένειες απέλυσαν στη διάρκεια της καραντίνας προσωπικό, χιλιάδες παράτυπους μετανάστες που εργάζονταν σε βοηθητικές δουλειές. Τώρα, χιλιάδες εξ αυτών εξαρτώνται από τα συσσίτια για να επιβιώσουν.

Οι digital εμπειρίες αυξήθηκαν στην περίοδο της καραντίνας. Μια από τις πιο συγκλονιστικές είναι τα Οκτώ Δωδεκανησιακά Τραγούδια με τη Μαρίνα Σάττι και το σύνολο chόrεs, από το youtube κανάλι της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ενα θηλυκό μουσικό ταξίδι με κινησιολογία που θυμίζει νεολιθικά ειδώλια και χρώματα εμπνευσμένα από έργα του Μώραλη, του Τσόκλη και παραδοσιακά κεραμικά. Μια ξεχωριστή χορογραφημένη βίντεο-παράσταση ντυμένη μουσικά με καταπληκτικές γυναικείες φωνές.

Ο ποιητής Σαλάχ Στατιέ γεννήθηκε στον Λίβανο, αλλά έζησε στη Γαλλία όπου υπηρέτησε ως διπλωμάτης. Πέθανε πριν από λίγες ημέρες. Είχε διατελέσει πρόεδρος στο Συμβούλιο για την Επιστροφή των Πολιτιστικών Αγαθών της UNESCO και είχε ασχοληθεί με την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. «Θυμάμαι», έλεγε, «πως είχα βρεθεί ανάμεσα σε δύο “σιδηρές κυρίες”. Η Μελίνα Μερκούρη μου τηλεφωνούσε και απαιτούσε τα μάρμαρα που έκλεψε ο Ελγιν. Από την άλλη η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν κατηγορηματική: Όχι, όχι, όχι».

«Εδώ και χρόνια, όποτε τελειώνω ένα βιβλίο, λέω, πάει, αυτό ήταν το τελευταίο μου. Επειτα, πιάνω πάλι το νήμα. Μέχρι πότε; Οσο θα μ’ ενθαρρύνει, ίσως, η συναναστροφή με τα παιδιά, χάρη στους ανεκτίμητους εκπαιδευτικούς που τα νοιάζονται. Θέλετε να μάθετε ποια είναι η σχέση μου με την υστεροφημία; Εχοντας να διαλέξω ανάμεσα στην εν ζωή φήμη και τη μετά θάνατον δικαίωση, θα διάλεγα τη μετά θάνατον δικαίωση. Διότι πάντα με συγκινούσε έως δακρύων το ομηρικό ήθος». Μάρω Δούκα, Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων.