Η Δημοκρατία σε καραντίνα

Απορία: αναρωτήθηκαν ποτέ όσοι αποφάσισαν, αζημίως, να επιβάλουν τη μονοφωνία στην πληροφόρηση, πόσο επικίνδυνο είναι να πιστέψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης την εικόνα που του φιλοτεχνούν; Να πιστέψει δηλαδή ότι είναι ο Μωυσής και να πάρει τον δρόμο προς το Σινά;

Πιστεύει κάποιος σοβαρά ότι η δημοκρατία σε καραντίνα είναι η κατάλληλη συνθήκη για να κυβερνηθεί μια χώρα έπειτα από δύο μεγάλες κρίσεις; Μπορεί αυτό να συμβαίνει χωρίς να προκύψουν κοινωνικά βάραθρα και ένας διχασμός, ως συνέπεια του νεο-αυταρχισμού, που επιχειρείται να επιβληθεί δε ένα μέρος της κοινωνίας με τη χρήση σοφτ βίας, όπως είναι η επιβολή διά της προπαγάνδας;

Η ΝΔ χρησιμοποίησε στην προεκλογική της εκστρατεία στοιχεία από εκείνην του Τραμπ, ο οποίος με τη σειρά του μιμήθηκε ορισμένα από όσα οδήγησαν το 1998 στη θέση του κυβερνήτη της Μινεσότα έναν γνωστό παλαιστή.

Προπαγάνδα απευθυνόμενη όχι βέβαια στον νου, ούτε στην καρδιά, αλλά στα ένστικτα. Κυρίως του φόβου, ο οποίος στη διάρκεια της πανδημίας πήρε άλλες διαστάσεις.

Ο Τραμπ ξόδευε 1 εκατ. τη μέρα στα social media, χώρια εκείνα που χρειάσθηκαν για να αγοράσει από εταιρεία τα δεδομένα του Facebook. Ταυτόχρονα εξαγόρασε στέλεχος του επικοινωνιακού επιτελείου Ομπάμα, το οποίο προηγουμένως δούλευε σε καμπάνιες υπέρ των δικαιωμάτων! Σαν να παίρνεις στην Ελλάδα έναν πρώην κομμουνιστή για να χρησιμοποιήσεις την πείρα του στην αποτελεσματική εφαρμογή νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η «Ομάδα ψεύδους» με το πρόσχημα της αλήθειας, προκειμένου να αποδομήσει τους αντιπάλους με κάθε μέσο. Το παλιό λούμπεν της Ακροδεξιάς φοράει, στα πλαίσια της νεοδεξιάς, γραβάτες και κινείται σε μια μεγάλη αστική παράταξη με την άνεση που οι χούλιγκαν κινούνται στις εξέδρες. Νεοακροδεξιοί δίπλα σε «σοσιαλδημοκράτες» και λοιπούς, με στόχο τις ψήφους της Χρυσής Αυγής αλλά και του Κέντρου, Τζακ ποτ!

Τα social media είναι αμφίστομο όπλο και μπορούν να λειτουργήσουν ανάποδα, όταν εφαρμόζεις πολιτικές που οδηγούν στη διεύρυνση των ανισοτήτων. Στον βιότοπο των social media μπορούν επιπλέον ν’ αποκτήσουν εμβέλεια έξυπνες, διεισδυτικές και με σύγχρονο πνεύμα παρεμβάσεις ανεξάρτητων προσωπικοτήτων, όπως καλή ώρα η Ελενα Ακρίτα. Εκείνους/-ες τους περιμένει η στοχοποίηση. Κι όποιος έχει το μέταλλο θ’ αντέξει.

Το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι χρησιμοποίησαν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο τα social, στρέφονται εναντίον τους όταν – όπως συμβαίνει στην Ελλάδα – είναι τα μόνα που θεωρούν ότι δεν ελέγχουν. Στην πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή, ο Πρωθυπουργός έκανε λόγο για τα Τάρταρα του Διαδικτύου. Τώρα προέκυψαν τα Τάρταρα ενώ πριν υπήρχε ο Παράδεισος της «Ομάδας Αλήθειας», που τώρα πρέπει να τραβηχτεί λίγο προς τα πίσω, διότι το επιβάλλουν οι επικοινωνιακές ανάγκες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, λάτρης του Twitter, το πήγε πιο μακριά και πέρασε νόμο για τον περιορισμό των social media. Ο πολιτικός που επένδυσε πολύ στον φόβο, κατελήφθη τελικά από αυτόν, όταν βρέθηκε στον πέμπτο κάτω από τη γη όροφο του καταφυγίου.

Ο φόβος λειτουργεί αντίστροφα όταν οι άνθρωποι νιώσουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε και αρκεί μια σπίθα για να πάρει φωτιά ο κάμπος.

ΥΓ: Στην Ελλάδα, απ’ ό,τι φαίνεται έχει βρει μεγάλη απήχηση το success story του μοντέλου Ερντογάν. Οικογενειακό κράτος με απευθείας έλεγχο της πληροφόρησης και της επιχειρηματικότητας. Μπορεί να ευδοκιμήσει ένα τέτοιο πείραμα σε ευρωπαϊκό κράτος; Είναι ένα μοντέλο που μπορεί να χωρέσει η μεγάλη επιχειρηματικότητα; Μπορούν να καλουπωθούν οι αντιδράσεις των θυμάτων της κρίσης και να μην καταστούν ανεξέλεγκτες; Υπάρχει κάποιος που θα τολμήσει να παίξει με τη φωτιά;

Ο Γιώργος Βαρεμένος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας ΣΥΡΙΖΑ, τομεάρχης Υποδομών – Μεταφορών