Η Ελλάδα τα χρόνια του κορωνοϊού

Οι επιδημίες είναι

μαθηματικές καταστάσεις

έκτακτης ανάγκης

(Paolo Giordano 2020)

Ο Ρουσίρ Σάρμα έχει γράψει σχετικά πρόσφατα, πριν ενσκήψει ο κορωνοϊός (π.Κ.) ένα βιβλίο που εκδόθηκε στα ελληνικά από τη διαΝΕΟσι με τον τίτλο «Πώς πετυχαίνουν τα έθνη»(2019). Ο Σάρμα παίρνοντας παραδείγματα από την άγρια φύση και την Wall street υποστηρίζει ότι κάθε χώρα είναι στον ίδιο βαθμό ευάλωτη απέναντι στους κύκλους της ευφορίας και της κατάρρευσης που έρχεται μετά από περιόδους ανάπτυξης. Η παγκόσμια οικονομία είναι μια πολύβουη ζούγκλα: οι κατακτήσεις και οι καταστροφές είναι μέρος της κανονικότητάς της.

Και ενώ στη χώρα μας μόλις είχαμε απαλλαγεί από μία επικίνδυνη Κυβέρνηση με ψευδαισθήσεις, πειραματισμούς και νεανικές ιδεοληπτικές αλαζονείες, ενέσκηψε απροσδόκητα η υγειονομική κρίση της επιδημίας του Covid-19, φρενάροντας την προσδοκώμενη πορεία μιας πιο ελπιδοφόρας διακυβέρνησης και οικονομικής ανάπτυξης. Και ζήσαμε και ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ακόμη και για εμάς που διανύουμε την όγδοη δεκαετία της ζωής μας και είχαμε κάποιες εμπειρίες από πολέμους και κακουχίες.

Αντιμετωπίσαμε ως χώρα με ζηλευτό τρόπο το πρώτο στάδιο αυτής της πανδημίας. Μετρούσαμε και μετράμε καθημερινά τον αριθμό των κρουσμάτων, τον αριθμό των θανάτων, αυτών που θεραπεύτηκαν και αυτών που παραμένουν στις ΜΕΘ (Μονάδες Εντατικής Θεραπείας). Μετράμε τον αριθμό των επιχειρήσεων που έκλεισαν, των εργαζομένων που έμειναν άνεργοι, των ημερών των κλειστών μονάδων εκπαίδευσης. Μετράμε τα ποσά των δισεκατομμυρίων που χάθηκαν από τα Χρηματιστήρια και την οικονομία την εθνική και την παγκόσμια. Μετράμε τις μέρες του εγκλεισμού και τις μέρες που θα επανέλθουμε πλήρως στην κανονικότητα. Ο ιταλός συγγραφέας Giordano πάντως μας προτείνει: να μάθουμε να μετράμε τις ημέρες μας, για να τους προσδώσουμε αξία. Ολες τις ημέρες μας, ακόμα και αυτές του οδυνηρού διαλείμματος.

Και τώρα έρχονται τα πιο δύσκολα γι’ αυτόν τον λαό που είχε πολύ καιρό να ακούσει τόσα επαινετικά σχόλια από τον διεθνή χώρο. Τα δύσκολα για το πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση, την εκπαίδευση και την παιδεία, τους παραγωγικούς φορείς, την Εκκλησία, τα ΜΜΕ και τη νοοτροπία και συμπεριφορά όλων μας ως απλών πολιτών. Ομολογώ ότι γενικώς δεν είμαι στη ζωή μου πολύ αισιόδοξος, ελπίζοντας όμως πάντοτε στην πιθανότητα να διαψευσθώ. Θα αναφερθώ σε μερικά μόνον θέματα για να δικαιολογήσω την απαισιοδοξία μου.

* «Οι παθογένειες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και προτάσεις υπέρβασής τους» (Συνέδριο Νομικής Σχολής ΑΠΘ – Απρίλιος 2019). Διαβάζοντας κανείς τα Πρακτικά θα αντιληφθεί ότι παρά τις μακρόχρονες προσπάθειες για βελτίωση της κατάστασης, παραμένουν βασικές εγγενείς και χρόνιες παθογένειες. Προσλήψεις, μονιμότητα, μετακλητοί υπάλληλοι, πελατειακό σύστημα, νεποτισμός, αξιολόγηση, επιμόρφωση κ.λπ. επιμένουν με «ενδημικό» τρόπο…

* Τα προβλήματα της απονομής Δικαιοσύνης, που παρά τη λειτουργία της Σχολής Δικαστών και τις νομοθετικές παρεμβάσεις παραμένουν λιμνάζοντα

* Το Τραπεζικό σύστημα που κανείς δεν μπόρεσε να ανακαλύψει τους λόγους που μονίμως παρουσιάζει προβλήματα.

* Η νομοθετική εξουσία που συντάσσει και ψηφίζει νομοθεσίες ανεπαρκώς και ανορθολογικώς επεξεργασμένες.

* Η νοσούσα τοπική Αυτοδιοίκηση με πολλά προβλήματα «πελατειακώς ιεραρχημένα».

Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πολλά άλλα ζητήματα του ιδιωτικού τομέα, αλλά κλείνω με μια παρατήρησή μου. Επί πολλά χρόνια στον Δήμο της κατοικίας μου (περιφερειακό της Θεσσαλονίκης) δεν είδα ένα όργανο της Τροχαίας ή της Δημοτικής Αστυνομίας να ελέγχει οδηγούς που μιλούν στο κινητό οδηγώντας ή παραβιάζουν το κόκκινο στους σηματοδότες…

Ο Κυριάκος Κ. Παπαϊωάννου είναι ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ