Αγκαλιά{CR}

Το πρόγραμμα κράτησε 22 χρόνια. Και είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα, τόσο ως προς το ποσοστό των μουσουλμανόπαιδων που τελειώνουν το σχολείο, όσο και ως προς την ένταξη των μουσουλμάνων της Θράκης στην ελληνική κοινωνία. Αλλά σταμάτησε. Και δεν μπορεί να καταλάβει τον λόγο ούτε η Θάλεια Δραγώνα, που μαζί με την Αννα Φραγκουδάκη έδωσαν την ψυχή τους σε αυτή την ιστορία, ούτε εγώ, που την άκουγα τον περασμένο Φεβρουάριο να μου μιλάει με πάθος για την ανταπόκριση των παιδιών και των γυναικών της μειονότητας στην ανοιχτή ελληνική αγκαλιά.

Και μάλλον δεν μπορεί να καταλάβει ούτε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στην ομιλία της την περασμένη εβδομάδα στον Πολυχώρο Τέχνης και Σκέψης «Οικία Μάνος Χατζιδάκις», στην Ξάνθη, χαρακτήρισε παράδειγμα δημιουργικής σύνθεσης το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, τονίζοντας ότι ένα τέτοιο διαπολιτισμικό πρόγραμμα «ταιριάζει στο ελεύθερο, ανοιχτό, προοδευτικό πνεύμα της Θράκης». Για τα παιδιά και τους νέους, ήταν μια διαδικασία που «τους εντάσσει, δεν τους αποκλείει, τους συμπεριλαμβάνει, δεν τους εξαιρεί». Για τις γυναίκες, ήταν μια διέξοδος, που τους επέτρεψε «να σπάσουν τον κλοιό της περιθωριοποίησης» και να χειραφετηθούν.

Και τότε γιατί σταμάτησε; Οχι βέβαια επειδή ολοκλήρωσαν το έργο τους οι δύο μαχητικές καθηγήτριες. Στην ίδια εκείνη συνέντευξη, η Δραγώνα μού περιέγραφε αναλυτικά πώς ανυπομονούν να δώσουν τη σκυτάλη στους νέους, ώστε «να δημιουργηθεί ένα πειραματικό σχολείο, δίγλωσσο, που να αποτείνεται εξίσου στη μειονότητα και στην πλειονότητα, και να αποτελέσει παράδειγμα πραγματικής συμβίωσης στην εκπαίδευση.»

Αλλά δεν έγινε τίποτα. Αραγε η σημερινή υπουργός Παιδείας έκρινε το πρόγραμμα αντιπαραγωγικό; Ή, ακόμη χειρότερα, αντεθνικό; Μήπως συντάσσεται με αυτούς που, όπως είπε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ξάνθη, «έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν το παρόν με τους όρους του παρελθόντος και να προσβλέπουν σε ένα μέλλον που δεν είναι παρά αναπαραγωγή αυτού του παρελθόντος»; Με εκείνους που «επιχειρούν να στηρίξουν τη θέση τους επικαλούμενοι ένα σωρό στερεότυπα, όπως ότι τα παιδιά των μουσουλμάνων δεν μπορούν να μάθουν ελληνικά»;

Μπορεί η κυρία Κεραμέως να μην έχει προλάβει να ασχοληθεί με το θέμα. Μπορεί πάλι να έχει κάποιες άλλες ιδέες στο μυαλό της για την αξιοποίηση αυτής της 22χρονης εμπειρίας. Οταν τελειώσει λοιπόν με το καλό η συζήτηση του νομοσχεδίου που εισάγεται σήμερα στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, και μάθουμε μεταξύ άλλων πώς και γιατί θα επανέλθει η διαγωγή στους τίτλους σπουδών, θα μπορούσε ίσως να ανακοινώσει τις προθέσεις της. Εμείς θα είμαστε εδώ να της το θυμίζουμε.

Επικαλούμενοι, ξανά και ξανά, την Πρόεδρο. Σύμφωνα με την οποία, μια από τις προϋποθέσεις για να βρει η Θράκη τον βηματισμό της προς την ευημερία είναι «η ισονομία και συμμετοχή των ελλήνων μουσουλμάνων πολιτών στο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι».