Μια όαση λογικής

Διαδηλώσεις. Διαδηλώσεις παντού, στο Βερολίνο, στη Βιέννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, και κατά των πάντων. Κατά των μέτρων της πανδημίας. Κατά των κεραιών κινητής τηλεφωνίας 5ης γενιάς. Κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Κατά του Μπιλ Γκέιτς και του τσιπ που θέλει να φυτέψει κάτω από το δέρμα μας για να μας ελέγχει, όπως είπε και η Ζιλιέτ Μπινός. Διαδηλώσεις και πάρτι σε πισίνες στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδηλώσεις και ομαδικοί ύμνοι από τους πιστούς σε μια εκκλησία Βαπτιστών της Φρανκφούρτης για να μεταφέρουν τα υμνητικά σταγονίδια τον ιό σε 107 από αυτούς.

Εντάξει, οι θεωρίες συνωμοσίας είχαν πάντοτε το κοινό τους. Πάντα υπήρχαν εκείνοι που πίστευαν πως ελέγχουν τον κόσμο κάποια σκοτεινά κέντρα, τα λόμπι, οι Εβραίοι, οι φαρμακευτικές εταιρείες, οι Ναΐτες ιππότες. Μόνο που τώρα αναδύθηκαν από το βαθύ Internet για να βγουν στους δρόμους. Αφησαν το πληκτρολόγιο για να φωνάξουν πως μας ψεκάζουν. Αλλά αν οι ψεκασμένοι βγήκαν σχεδόν παντού αλλού στους δρόμους, οι δικοί μας ψεκασμένοι πού πήγαν; Πού εξαφανίστηκαν εκείνοι που έφτασαν όχι μόνο να εκπροσωπηθούν στη Βουλή αλλά και να μας κυβερνήσουν διά του εκπροσώπου τους; Πώς σε όλον αυτόν τον συνωμοσιολογικό παραλογισμό, σχεδόν παγκόσμιο, η χώρα με τη στάμπα του απέραντου φρενοκομείου μοιάζει σήμερα με όαση λογικής;

Η μία απάντηση, αυτή που θα προκαλούσε ρίγη συγκίνησης και στον τελευταίο οπαδό των θεωριών συνωμοσίας, είναι πως εδώ οι ψεκασμοί έκαναν τελικά τη δουλειά τους. Ο Καμμένος τα ‘λεγε, αλλά κανείς δεν τον άκουγε, και τώρα μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται σε συνειδησιακή καταστολή – όσο και αν φωνάξει ο Βελόπουλος για να αφυπνίσει το υπνωτισμένο έθνος, όσες κρέμες και αν πουλήσει από τις ζώνες του τηλεοπτικού λυκόφωτος.

Ανοσία. Για όσους όμως δεν πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ελαφρώς διαφορετική. Οι ψεκασμοί έκαναν τη δουλειά τους, ναι. Αλλά την έκαναν με τον τρόπο που την κάνει ένα εμβόλιο: η υπερβολική δόση ψεκασμένων θεωριών που διακινήθηκαν τα περασμένα χρόνια για τα πάντα, ακόμη και για την οικονομική κρίση ή κυρίως γι’ αυτή, δημιούργησαν αντισώματα στον οργανισμό της κοινωνίας. Εκτεθήκαμε τόσο στον ιό της συνωμοσιολογίας και της παραδοξολογίας ώστε απολαμβάνουμε τώρα την ανοσία της αγέλης.

Χρειάστηκε ασφαλώς η βοήθεια των ειδικών για να εξοριστούν οι ψεκασμένοι στο σύμπαν της γραφικότητας. Χρειάστηκε η επιστήμη με το ανθρώπινο πρόσωπο του Σωτήρη Τσιόδρα, χρειάστηκε μια φωνή της λογικής από την οποία δεν έλειψε το συναίσθημα, χρειάστηκε ακόμη και η εξήγηση πως η επιστήμη δεν φοβάται τις αβεβαιότητες, πως η δουλειά της είναι να παρατηρεί, να ερευνά, να μελετά συνεχώς το άγνωστο για να μπορέσει μια μέρα να δώσει οριστικές απαντήσεις, όπως αυτές που απαιτούσαν θυμωμένα κάποιοι για να μην «μπερδεύονται».

Τα παραδείγματα. Ενδεχομένως όμως να χρειάστηκαν και κάποιοι για να θυμίζουν πως ήταν τότε ή πώς θα ήταν σήμερα εάν εκείνο το τότε είχε παραταθεί στον χρόνο. Χρειάστηκαν μικρές δόσεις ανορθολογισμού και παραδοξολογίας. Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος να λέει πως «αποκτήσαμε ανοσία από τους Κινέζους που υπάρχουν στην Ελλάδα και γι’ αυτό είχαμε πολύ λίγα κρούσματα». Ο Παύλος Πολάκης να διακινεί στα σόσιαλ μίντια μια φέικ οδηγία του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς για τον κορωνοϊό ως πραγματική. Ο Νίκος Κοτζιάς να επιδίδεται σε νεφελώδεις στατιστικές αναλύσεις – «Οταν έγραφα ότι στην επιστήμη υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και μέθοδοι, σε μερικούς τους κακοφάνηκε που ενόχλησα τον “Oσιο” και την Αγία Οικογένεια (….) η επιστήμη παραδόθηκε στην πολιτική της Αγίας Οικογένειας» εξηγούσε απολύτως επιστημονικά.

Τι θα συνέβαινε εάν ο ένας ήταν κυβερνητικός βουλευτής; Ο άλλος αναπληρωτής υπουργός Υγείας; Ο τρίτος υπουργός Εξωτερικών; Πόσοι κυβερνητικοί, σαν τον Νίκο Φίλη, θα έλεγαν πως «δεν θέλουν να κυβερνούν την κοινωνία οι Τσιόδρες», ώστε να μην υπήρχε άλλη επιλογή για τον Τσιόδρα και για άλλους λοιμωξιολόγους από το να κλειστούν στα σπίτια τους, για να καθίσουν στις θέσεις τους η «άλλη άποψη» του Παπαχριστόπουλου, οι φέικ οδηγίες του Πολάκη και οι στατιστικές αναλύσεις του Κοτζιά, τελικός στόχος των οποίων ήταν ο «όσιος»;

Το «what if» είναι ένα ερώτημα που δεν συμπαθεί η επιστήμη. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι θα γινόταν εάν η μπαρουφολογία είχε λίγη ή περισσότερη κυβερνητική εξουσία. Μπορεί να υποθέσει βάσιμα όμως πως θα ήταν αλλιώς εάν είχε. Πως είναι διαφορετικό η «άλλη άποψη» για τις κεραίες 5ης γενιάς, τον Μπιλ Γκέιτς και τα τσιπ του ή την αναγκαιότητα των εμβολίων να κατεβαίνει στους δρόμους ή να βαυκαλίζεται στα σόσιαλ μίντια. Και διαφορετικό να κάθεται στα κυβερνητικά έδρανα.

Δεν είναι η περίπτωση αυτής της χώρας, είναι όμως η περίπτωση της Αμερικής του Τραμπ ή της Βρετανίας του Μπόρις Τζόνσον, του Λονδίνου, του Βερολίνου, της Βιέννης και κάθε απέραντου φρενοκομείου.