Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά

Αλλιώς τα άφησα κι αλλιώς τα βρήκα. Αλλος κόσμος από αυτόν που είχαμε κλείσει έξω από την πόρτα μας όταν κηρύχτηκε η κοσμοσωτήριος καραντίνα. Σαν να περπατάω πάνω σε τραμπολίνο. Τόσο σταθερά είναι τα βήματά μου τώρα που προσπαθώ να ξανασυνδεθώ με τη νέα επικαιρότητα. Ας το πω από την αρχή για να ξεμπερδεύουμε: δεν καταλαβαίνω απολύτως τίποτα. Το πρώτο που δεν καταλαβαίνω είναι πώς η δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη όπως άλλωστε και η δολοφονία της αγγλίδας βιολόγου στην Κρήτη – ορθώς, ορθότατα κατά τη γνώμη μου – ξεσήκωσαν κίνημα οργής και καθιέρωσαν τον όρο «γυναικοκτονία» ενώ για τον βιτριολισμό της νεαρής εργαζόμενης, ο οποίος ισοδυναμεί με σεξουαλικό ακρωτηριασμό, δεν βράχηκε ούτε χαρτομάντιλο και η υπόθεση πέρασε κατευθείαν στη δευτεροκλασάτη επικράτεια του «κοινού ποινικού». Εχω μια εξήγηση κι άλλη καμία. Επειδή η αυτουργός μάλλον είναι γυναίκα. Αυτό ήταν που μας βρήκε απροετοίμαστες, άλαλες, ιδεολογικά και ηθικά αφοπλισμένες. Μια άτυπη «Βάρκιζα» εξελίσσεται κάθε φορά που χαλάει η μανέστρα της «θυματοποίησης» και της πατριαρχίας. Το σταματάω εδώ όχι γιατί δεν έχω τι άλλο να πω αλλά γιατί η απελπισία μού κλείνει το στόμα.

Με την ίδια κατάπληξη παρακολουθώ την αγωνία της ανθρωπότητας πότε, αχ πότε, θα αντιδράσουν επιτέλους σωστά οι πίθηκοι και τα ρημάδια τα ποντίκια πάνω στα οποία δοκιμάζονται εκατοντάδες εμβόλια για την Covid, εκεί που παλιά ακούγαμε για πειραματόζωο και βγαίναμε στον δρόμο με πλακάτ. Ενας ξεπουπουλιασμένος από βεβαιότητες καινούργιος κόσμος μάς καλωσορίζει χορεύοντας τσάμικο πάνω στις παλιές του παντιέρες. Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Onassis ζαρκάδια. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί με τη φόρα που είχε πάρει το αιμοδιψές ποίμνιο, λίγο απείχε από το να εξωθήσει τη Λένα Κιτσοπούλου να το πάει ένα βήμα παραπέρα και να σφάξει στο γόνατο άνθρωπο επί σκηνής, Παναγίτσα μου! Φάγαμε πολλές σφαλιάρες από κάτι τέτοια κάποτε, χάσαμε φίλους και κονέ χρησιμότατα μέχρι να ανοίξει η κλεισούρα μάτια και στόματα σφαλιστά. Ποτέ δεν είναι αργά ακόμα και για τους συριζαίους που προ κορωνοϊού φώναζαν για «Σύνορα ανοιχτά στον Εβρο» και τώρα έχουν κηρύξει εθνική ιχνηλασία στη μεθόριο, ψάχνοντας πατήματα από τούρκικο τσιγκελωτό σκαρπίνι. Με το ίδιο θράσος, βλέπω να έχουν ξανασκάσει μύτη τα περήφανα πλαστικά καλαμάκια μέσα σε πλαστικές take away συσκευασίες καφέ, εκεί που προ ιού κοντεύαμε να ρουφήξουμε τον φρέντο με χοντρό μακαρόνι, αυτό που είναι για το παστίτσιο. Μαζεύω τα συστημικά καλαμάκια από τα παγκάκια της γειτονιάς μου και ταυτόχρονα απορώ κι εξίσταμαι. Πού να πήγαν άραγε οι διώκτες του συστημικού Τύπου στην Αμερική και οι αναθεματιστές της Χίλαρι Κλίντον; Ποιο πρωτοσέλιδο, ποια συστημική «New York Times» κατέβηκε και τους κουκούλωσε με τους εκατό χιλιάδες νεκρούς της; Αυτό το πρωτοσέλιδο βούλωσε στόματα, στόμωσε και τα παλιά καλά ψεκαστήρια που ήθελαν πρόεδρο τον Τραμπ, να χαρεί λιγουλάκι και το ανυπότακτο μπούστο της Σούζαν Σαράντον.

Απ’ όπου και να τον πιάσεις, αγνώριστος ο κόσμος που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Μέχρι και οι Σουηδοί που τους είχα για την ανώτερη δυνατή κατάσταση κοινωνίας, μου μοιάζουν τώρα μελαψές φυλές τραγοπόδαρες, κι εμείς ψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτες!