Εικόνα

Την ώρα που ο ένας επέστρεφε στοn συνηθισμένο τόπο της παροχολογίας από το 2010 κι έπειτα, ο άλλος διάλεξε να προαναγγείλει τις δικές του μελλοντικές παροχές, όπως τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, από την τηλεόραση. Μια ακόμη μάχη της εικόνας στήθηκε προχθές, με κάποιους από την αξιωματική αντιπολίτευση να μιλούν για μητσοτακικό unfair – αφού η τηλεοπτική πρωθυπουργική εμφάνιση έπεσε πάνω στην παρουσίαση του πολυδιαφημιζόμενου από την Κουμουνδούρου «Μένουμε όρθιοι 2». Και μερικούς γαλάζιους να αντιτείνουν ως συριζαϊκό unfair το χτύπημα στην κυβέρνηση με κοπιάρισμα του σαμαρικού αντιπολιτευτικού στυλ. Αν έχει ένα ενδιαφέρον πάντως η συγκεκριμένη άτυπη αντιπαράθεση, αυτό δεν είναι οι μύχιες μικροπολιτικές επιδιώξεις των μονομάχων. Είναι πως στις επικοινωνιακές κόντρες κερδίζει όποιος έχει πιάσει το πνεύμα της εποχής. Για τους τσιπρικότερους του Τσίπρα η απόφαση του Μητσοτάκη να βρεθεί στη μικρή οθόνη όταν ο αντίπαλός του ανέλυε την αριστερή πρόταση για την αντιμετώπιση της ύφεσης υποδηλώνει έλλειψη βεβαιότητας για τις κυβερνητικές επιδόσεις στον τομέα της οικονομίας.

Πνεύμα

Ενδέχεται να έχουν δίκιο – κανείς άλλωστε δεν μπορεί να είναι σίγουρος όταν δεν γνωρίζει όλα τα δεδομένα, όπως το υφεσιακό ποσοστό ή το πόσα χρήματα θα φέρει στη χώρα η βαριά της βιομηχανία. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος προσπαθεί να απαντήσει στις αβεβαιότητες υιοθετώντας χωρίς ταμπού κεϊνσιανές πρακτικές – σαν τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ –, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει να μην αγνοεί την εμπειρία των μνημονιακών χρόνων. Των χρόνων, δηλαδή, που οι ψηφοφόροι έζησαν την απομάγευση των πελατειακών αυτοματισμών της Μεταπολίτευσης συνειδητοποιώντας την πραγματική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Με άλλα λόγια, ο Μητσοτάκης φαίνεται δημοσκοπικά να γίνεται πιο πιστευτός από τον Τσίπρα επειδή έχει αντιληφθεί πως το «Σταϊκούρα, δώσ’ τα όλα» δεν πιάνει πια όσο παλιά. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάλι, δεν έδειξε να προβληματίστηκε από το 43,8% που έκρινε «μη ρεαλιστικό» το πρώτο «Μένουμε όρθιοι». Επανήλθε με ένα επικαιροποιημένο που θύμιζε το μανιφέστο του 2014. Τι κι αν ο ίδιος διέλυσε τις αυταπάτες που συνέθεταν το πνεύμα εκείνης της εποχής, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στη διαμόρφωση του τωρινού;