«Αγαπιόμασταν και στο σενάριο και στην πραγματικότητα»

Το κοινό τον γνώρισε ως Λεωνίδα στο Mega, την περίοδο 2000-2004. Εκείνον τον επαναστατημένο έφηβο στο «Δέκα λεπτά κήρυγμα», με τη μακριά κοτσίδα, που έμπαινε σε μπελάδες, έχοντας όμως πάντα ως καταφύγιο την οικογένειά του. Ο Δημήτρης Κουρούμπαλης έχει προχωρήσει πλέον στην καριέρα του. Νιώθει όμως πάντα τη σύνδεση με την παιδικότητα του ήρωά του σε εκείνον τον παρθενικό τηλεοπτικό ρόλο, έχοντας μαζί του τους Αριέττα Μουτούση, Σάκη Μπουλά, Κάρμεν Ρουγγέρη και Γαλήνη Τσεβά. Στον ρόλο εκείνο «επιστρέφει» για το «Νσυν», με αφορμή την επαναπροβολή της σειράς από το Mega. Η επιτυχημένη κωμική παραγωγή με τα 111 επεισόδια και τις τέσσερις σεζόν επιστρέφει από σήμερα και κάθε μεσημέρι.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τα γυρίσματα;

Θυμάμαι ότι μου άρεσε να πηγαίνω. Ενιωθα ότι είναι πολύ διασκεδαστική η δουλειά μου. Κάθε μέρα βρισκόμουν και σε μία καινούργια κατάσταση, με ανθρώπους τους οποίους αγαπούσα βαθιά. Εμοιαζε πολύ λίγο με δουλειά όλο αυτό. Είχε περισσότερο την αίσθηση της δημιουργίας. Θυμάμαι πάρα πολύ τον σκηνοθέτη μου Kώστα Λυχναρά, ο οποίος με έκανε να αγαπήσω το επάγγελμα, και το πόσο εντύπωση μου έκανε ο κόσμος πίσω από τις κάμερες. Σαν να σήκωσε κάποιος το πανί που μέχρι τότε ήταν μαγικό και αυτό απέκτησε υλικότητα. Εγινε πραγματικό από τότε: έχασα κάπως τη μαγεία που έχει ο θεατής, αλλά ευχαριστιέμαι να βλέπω τα κόλπα του στα γυρίσματα. Θυμάμαι τον Σάκη να καπνίζει αρειμανίως, την Κάρμεν, η οποία δούλευε πάρα πολύ και έφτιαχνε παιδικές παραστάσεις συγχρόνως, τον Χάρη που τραγουδούσε όπερα, τη Χριστίνα που άλλαζε συνέχεια το μαλλί της, την Αριέττα που έπαιζε στο «Αγαπητή Ελένα», η οποία ήταν παραστασάρα, τη Γαλήνη που έκανε πολλή ώρα να ετοιμαστεί και την Ασπασία που ήταν πάρα πολύ θετική. Θυμάμαι, κάποια φορά ένας βοηθός παραγωγής ξέχασε μία σακούλα ψάρια μέσα σε ένα ψυγείο που δεν δούλευε μία εβδομάδα. Σε κάποια στιγμή ανοίγουμε το ψυγείο και απλούστατα διακόπηκε το γύρισμα από τη μυρωδιά.

Οι αναμνήσεις που κρατάτε από τον Σάκη Μπουλά;

Σεβασμός και βαθιά εκτίμηση. Ως πρότυπο καλλιτέχνη, συνεργάτη και ανθρώπου. Συνδύαζε με υπέροχο τρόπο την ειρωνεία και την ειλικρίνεια χωρίς να προσβάλει ποτέ κανέναν, το οποίο δεν το έχω ξανασυναντήσει. Ο Σάκης μπορούσε να πει κάτι αστείο για μένα, χωρίς να αισθανθώ προσβεβλημένος, και να γελάω. Είχε απίστευτο σεβασμό για όλους.

Είχατε βιώσει κι εσείς αυτή τη μουρμούρα που άκουγε ο Λεωνίδας από τους γονείς;

Οχι. Εμένα γενικά δεν με δυσκόλευε το σχολείο ως μαθητή. Θυμάμαι με ωραία χρώματα αυτή την περίοδο. Δεν θυμάμαι μουρμούρα. Θυμάμαι όμως αυτόν τον «αντιπραγματισμό». Θα κάνω κάτι για να έχω δικαίωμα να κάνω κάτι άλλο. Και αυτή η συνεχής εμπορική συναλλαγή με τους γονείς έχει αφήσει τα κουσούρια της μέχρι και τώρα. Δεν μπορώ απλώς να κάνω αυτό που θέλω. Πρέπει συνεχώς να το ανταλλάσσω με κάποια υποχρέωση ή κάποια ευθύνη. Αυτήν την αντίδραση εγώ την είχα. Δηλαδή η σκέψη μου ήταν πολιτικά αντιδραστική μέσα στο κλειστό σύστημα της οικογένειας.

Είκοσι χρόνια μετά, πώς θεωρείτε ότι θα περάσει η σειρά σε σημερινούς νέους;

Μου κάνει εντύπωση η μακροβιότητά της γιατί ήταν προ Facebook και social media. Ενα κινητό είχαμε, και αυτό ήταν για SMS, κάτι αρχαίο πλέον. Νομίζω ότι αποπνέει μία πολύ υγιή ατμόσφαιρα. Ανθρωποι οι οποίοι αγαπιούνται πολύ μεταξύ τους και δεν έχουν ουσιαστικό πρόβλημα ο ένας με τον άλλον. Δείχνει μία οικογένεια που, παρ’ όλες τις διαφορές, κρατάει μία ομοιογένεια. Εχουν ομαλότητα στις σχέσεις. Και αυτό είναι κάπως ιδανικό. Είναι μυθοπλασία, βέβαια, μην το ξεχνάμε. Αλλά δεν υπάρχει σοβαρή σύγκρουση. Δηλαδή δεν υπάρχει ρήξη. Και νομίζω ότι αυτό μας κάνει να ερχόμαστε σε επαφή με τον ρομαντισμό μέσα μας. Ενας έφηβος ο οποίος δημιουργεί προβλήματα αλλά όχι αδιέξοδα. Γονείς οι οποίοι είναι χωρισμένοι αλλά εν τέλει μπορούν να έρθουν σε συνεννόηση. Καταστάσεις οι οποίες είναι δύσκολες αλλά όχι οριακές. Και πάντα μία αίσια έκβαση η οποία στηρίζεται κυρίως στην αγάπη – αυτή που έβγαινε από το σενάριο της Ντίνας Παντελέοντος αλλά και μεταξύ των συντελεστών.

Αν ο Λεωνίδας ζούσε στο 2020, πώς νομίζετε ότι θα διαφοροποιούνταν ως χαρακτήρας;

Νομίζω ότι θα αντιμετώπιζε πιο καίρια προβλήματα από το κάπνισμα ενδεχομένως ή το σχολείο. Θα έπρεπε σίγουρα να μπει το θέμα το σεξουαλικό, το θέμα σε τι πόλη ζει αυτός ο τύπος με τα ερεθίσματά του, πώς έχει βιώσει τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συμβεί στην ελληνική ζωή τα τελευταία χρόνια. Θα έπρεπε σίγουρα να έχει φίλους από άλλες εθνικότητες και σίγουρα θα έπρεπε να έχει μία πολύ ζωντανή και άμεση σχέση με την τεχνολογία, με τα social media και πώς να τα χειρίζεται. Σίγουρα θα έπρεπε να είναι αυτοκινούμενος, να έχει κάποιο δικό του μέσο, και νομίζω ότι θα είχε αλλάξει και όλη η οικογένεια.

Μια και είστε κι εσείς πλέον πατέρας, θέλετε να αποφύγετε αυτά τα δέκα λεπτά κήρυγμα στο παιδί σας στο μέλλον;

Η νουθεσία δεν έχει τόσο μεγάλο αποτέλεσμα όσο η συζήτηση και η κατανόηση. Δηλαδή η διαπραγμάτευση δεν γίνεται πια με αντιπαροχή, σου δίνω για να κάνεις. Αλλά προτείνω για να καταλάβεις. Και κάπου εκεί, σε αυτή τη διαπραγμάτευση που δεν έχει κήρυγμα ή εκβιασμούς και δωροδοκίες, μπορεί τα πράγματα να είναι λίγο πιο ρευστά αλλά με μεγαλύτερη συμμετοχή του παιδιού και του ενηλίκου.