Tελευταίος χορός, α λα ελληνικά…

Και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς τον Τζόρνταν, ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις, καταπώς έγραφε (για τους «Βαρβάρους») και ο Κωνσταντίνος Καβάφης…

Πάει, λοιπόν, το ντοκιμαντέρ, πάπαλα! Μας κράτησε συντροφιά για πέντε εβδομάδες, αποκάλυψε πολλές άγνωστες ιστορίες, φώτισε όλα τα πρόσωπα του «Air», ανέδειξε τόσο τον Δόκτορα Τζέκιλ όσο και τον Μίστερ Χάιντ, αλλά δεν θα διαρκούσε κιόλας επ’ άπειρον…

Μας έκανε καλή παρέα, περί τούτου δεν χωρεί αμφιβολία, άλλωστε έπεσε στην περίπτωση της βίαιης διακοπής κάθε αγωνιστικής δράσης, λόγω της πανδημίας, της παγκόσμιας αθλητικής απραξίας και του αναγκαστικού εγκλεισμού στα σπίτια…

Πλάκα πλάκα το «The Last Dance» έγινε το… εμβόλιο χάρη στο οποίο οι φίλαθλοι όλου του πλανήτη καταπολέμησαν την ανία και την καραντίνα, οπότε «μπράβο στον σκηνοθέτη», όπως λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις!

Για τα μπράβο στον ίδιο τον Τζόρνταν δεν το συζητώ, άλλωστε – για να παραφράσω μια ατάκα από άλλο ανέκδοτο – κάθε παίκτης έχει το ντοκιμαντέρ που του αξίζει.

Τούτου δοθέντος, με βάση το βεληνεκές και την αποδοχή του ως κορυφαίου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών, κι ελόγου του έχει την υπερπαραγωγή που του αξίζει!

Στην κουβέντα που άνοιξε στα καθ’ ημάς, τέθηκε το ερώτημα για το εάν και κατά πόσον θα μπορούσε να φτιαχτεί μια τέτοια ιστορία για οποιονδήποτε θρύλο του ελληνικού αθλητισμού…

Τι πιστεύω; Και ναι και όχι!

Η επιθυμία και η ανάγκη δεν λείπουν, αλλού βρίσκεται το πρόβλημα και είναι διπλό: ένα πρακτικό και ένα ουσιαστικό…

Το πρώτο έχει να κάνει με τα τηλεοπτικά πλάνα, τα αρχεία και τα κάθε λογής ντοκουμέντα που χρειάζονται σε μια τέτοια αναπαράσταση ζωής.

Το δεύτερο (θαρρώ πως) είναι το πιο σοβαρό: οι θρύλοι του ελληνικού αθλητισμού δεν μοιάζουν και πολύ πρόθυμοι, ώριμοι και έτοιμοι να εκτεθούν σε τέτοιο βαθμό, όσο συμβαίνει με τους πρωταγωνιστές του «Τελευταίου χορού».

Δεν θα δεχόντουσαν δηλαδή να βγάλουν οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι τα άπλυτά τους στη φόρα, να τσαλακώσουν τους εαυτούς τους και να χαλάσουν την υστεροφημία τους.

Ξα τους και ξα μας…