Οχυρωματικά έργα {LF}για νέο κύκλο πίεσης

Και ξαφνικά, τα φώτα έπεσαν στο Κίνημα Αλλαγής: τι πραγματικά σημαίνουν οι απόψεις του Δημήτρη Ρέππα; Υπάρχουν παρασκηνιακές κινήσεις που διερευνούν την πιθανότητα σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ; Μεταγράφονται πρώην και νυν κεντροαριστεροί βουλευτές στη Νέα Δημοκρατία;

Γιατί όλοι, άμεσα ή έμμεσα, ασχολούνται με ένα 8%; Στην Κεντροαριστερά πόνταραν πως κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Κι αυτό, λένε, συμβαίνει γιατί η σημασία του Κινήματος Αλλαγής για τους πολιτικούς του αντιπάλους είναι η παρουσία του στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Το ποσοστό τους στις προηγούμενες εκλογές σε άλλες εποχές δεν θα απασχολούσε κανέναν – κι όμως, από τη μια στελέχη του Κινήματος Αλλαγής εμφανίζονται στα μανταλάκια έτοιμα να μπουν στην κυβέρνηση στον επόμενο ανασχηματισμό και από την άλλη ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει το διακριτικό μεν, επίμονο δε, φλερτ. Από τη «μάχη του Κέντρου» θέλουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να έχουν όλοι μερίδιο. Ο στόχος είναι οι επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Μια ανάγνωση λέει πως ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι φίλοι της σημερινής κυβέρνησης έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως, εν μέσω της οικονομικής ύφεσης που έρχεται, οι διπλές κάλπες είναι ρίσκο. Εστω κι αν ο Πρωθυπουργός έχει θετικό πρόσημο και υψηλά ποσοστά αποδοχής. Καλύτερα, λοιπόν, η αυτοδυναμία να έρθει από την απλή αναλογική έτσι ώστε να μην υπάρξουν διλήμματα ή περιπέτειες. Καλύτερα να αντλήσουν κόσμο από την ενδιάμεση δεξαμενή, να τη μοιράσουν με τον Τσίπρα -έτσι κι αλλιώς, οι μετρήσεις δείχνουν ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της κεντροαριστερής βάσης είναι βαθιά αντι-ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εμφανίζει τη σύγκλιση με το Κίνημα Αλλαγής ως μονόδρομο για τη σωτηρία του κεντροαριστερού φορέα από την πολιτική λήθη, στην πραγματικότητα είναι οι δικές του επιλογές που όσο πάνε και λιγοστεύουν: αν οι δημοσκοπήσεις έχουν έστω ένα ψήγμα αλήθειας, ο μόνος τρόπος η αξιωματική αντιπολίτευση να βρεθεί ξανά στην εξουσία είναι μέσω μιας «ευρύτερης προοδευτικής κυβέρνησης». Χρειάζεται, επομένως, αυτό το 8% που του αντιστέκεται για να εμπεδώσει και τη δική του ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο. Χωρίς το ΠΑΣΟΚ, αποδείχτηκε, ΠΑΣΟΚ δύσκολα γίνεσαι. Η διεύρυνση, άλλωστε, δείχνει πως «κολλάει» – και μαζί της κολλάει το όλο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ.

ΔΙΕΞΟΔΟΣ Ή ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ. Ακριβώς επειδή η πίεση εντείνεται, η μοναδική διέξοδος του Κινήματος Αλλαγής είναι η αυτονομία του. Και αυτή η αποστολή είναι δύσκολη, το αναγνωρίζουν στελέχη όλων των πλευρών, έστω κι αν φτάνουν σ’ αυτό από διαφορετική αφετηρία: πρέπει να συνεχίσει να πολιτεύεται χωρίς να φαίνεται πως δένεται στο άρμα του ενός ή του άλλου. Ομως, μαζί, πρέπει να δείχνει πως δεν κρατά ισορροπίες για τους τύπους, πως «δεν ετεροκαθορίζεται». Το σταυρόλεξο είναι για πολύ δυνατούς λύτες, όμως, η προσπάθεια είναι εμφανής.

Χθες, για παράδειγμα, η Φώφη Γεννηματά, με προσωπική της δήλωση, προανήγγειλε τη στάση του κόμματος για το παραδικαστικό κύκλωμα. «Από την πρώτη μέρα ξεκαθαρίσαμε πως θα κάνουμε τα πάντα για να διερευνηθεί η υπόθεση και να καταλογιστούν οι ευθύνες όπου κι αν βρίσκονται», είπε για τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου – η υπόθεση Novartis αναμένεται να ξαναμοιράσει την τράπουλα, μιας και όλα δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να αντιδράσει. Παράλληλα, όμως, η κριτική της Χαριλάου Τρικούπη στην κυβέρνηση δυναμώνει σε ένταση, ακολουθώντας τη λογική της «μοναδικής προοδευτικής εναλλακτικής».