Μια ηλιόλουστη βροχερή ημέρα

Καιροί των αντιφάσεων. Της αντινομίας και της ασυνέπειας. Μέρες του άσπρου και του μαύρου. Του πολύ και του καθόλου. Σαν κάποιος να παίζει με τα φώτα στο βαθύ σκοτάδι.

Οι μέρες που πουλάμε τον γάιδαρο για να φτιάξουμε σαμάρι. Που όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται. Του «ναι μεν, αλλά…».

Ζούμε την περίοδο που δύο καθηγητές επιτηρούν τον μοναδικό μαθητή που προαυλίζεται για να κρατά αποστάσεις από τους αόρατους συμμαθητές του. Είναι η εποχή που οι 17χρονοι συνωστίζονται στις πλατείες αλλά το σχολείο δικαιολογεί τις απουσίες τους γιατί – όλοι – έχουν συγγενή που ανήκει στις ευπαθείς ομάδες.

Τα πάρκα και οι (κλειστές) παιδικές χαρές πλημμυρίζουν από πιτσιρίκια, αλλά οι γονείς αντιδρούν όταν ακούν για επιστροφή στα θρανία.

Τα διαφημιστικά σποτ μας προτρέπουν να μην μπαίνουμε σε ΜΜΜ αν έχουν πολύ κόσμο και να κρατάμε τις αποστάσεις στις αποβάθρες, αλλά στα ταξίδια με τα αεροπλάνα δεν θα υπάρχει πρόβλημα να καθόμαστε κολλητά ο ένας με τον άλλον.

Ζούμε την εποχή που οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τραβούν κουπί, είτε γιατί οι επιχειρήσεις υποχρεώθηκαν να βάλουν λουκέτο λόγω κορωνοϊού είτε για να καλύψουν τους συναδέλφους τους που βγήκαν στο 800άρι, που η ανεργία καλπάζει και η απειλή για νέες μειώσεις μισθών μοιάζει με λαιμητόμο πάνω από το κεφάλι τους, αλλά στο Δημόσιο, αυτό το μεγάλο ταμπού, επιβάλλει ραντεβού στις συναλλαγές. «Ολοι κάτι θέλουν», ήταν η απάντηση του βολεμένου στη μονιμότητα προς την αγωνία του πολίτη. Χρειάζονται δύο με τρεις εργάσιμες ημέρες για ένα ραντεβού στα ΚΕΠ. Ντροπή.

Ζούμε τις μέρες που η Ιεραρχία κάνει αποδεκτές τις επιστημονικές υποδείξεις αλλά δίνει μάχη για να μην τις εφαρμόσει.

Τις επόμενες εβδομάδες θα απολαμβάνουμε το θερινό σινεμαδάκι μας. Από τις 15 Ιουλίου θα πηγαίνουμε και σε συναυλίες αλλά στα γήπεδα απαγορεύεται να πατήσει το πόδι φιλάθλου. Το τραγούδι και το θέατρο έχουν βρει τρόπους εξόντωσης του κορωνοϊού. Το ποδόσφαιρο ακόμα τους αναζητά.

Είναι η εποχή που κρατάμε τον λαγό για να κατουρήσει η σκύλα.