Success story με αντηλιακό

Δεν είναι τώρα. Είναι τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’80 που είχε υπερτονιστεί η σημασία τους. Τότε αναγνωρίστηκαν τα «μπάνια του λαού» ως ένα δικαίωμα που δεν μπορούσε να στερήσει κανείς και για κανέναν λόγο. Τα μπάνια του λαού, σύμφωνα με τον παραπολιτικό θρύλο που αποδίδει τον όρο στον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν θα χάλαγαν ούτε για να γίνουν εκλογές. Οι κάλπες μπορούσαν και να περιμένουν.

Μπορεί να περιμένει και η πανδημία; Είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου – ή των πολλών, αν λάβει υπόψη του κανείς τη συμμετοχή της τουριστικής βιομηχανίας στον εθνικό πλούτο. Τα μπάνια του λαού δεν είναι μόνο δικαίωμα, είναι και χρήμα. Και ακόμα περισσότερο χρήμα είναι τα μπάνια των λαών. Του ελληνικού, ασφαλώς. Αλλά και του λαού της Κύπρου, του Ισραήλ ή της Βουλγαρίας που καλούνται να κάνουν τα μπάνια τους στις ελληνικές θάλασσες.

Και οι Γάλλοι; Οι Γερμανοί; Οι Ιταλοί; Οι Ρώσοι; Δεν έχουν όλοι οι λαοί τα ίδια δικαιώματα; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα επιδημιολογικά δεδομένα. Βρίσκεται και στον χωροταξικό σχεδιασμό. Με σαράντα λουομένους ανά χίλια τετραγωνικά μέτρα και τέσσερα μέτρα απόσταση από ομπρέλα σε ομπρέλα, αυτό το καλοκαίρι δεν είναι μόνο μια υπόθεση παραλίας. Είναι και μια υπόθεση τριγωνομετρίας όπου παίζει ρόλο ακόμα και η σκιά.

Είναι και ένας τετραγωνισμός του κύκλου. Από το υγειονομικό διαβατήριο έως τη θερμομέτρηση και τα πλεξιγκλάς, το βασικό πρόβλημα είναι να χωρέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι ενώ θα έχουν τηρηθεί οι κανόνες της μέγιστης δυνατής ασφάλειας. Κάτι που σημαίνει πως το δικαίωμα του λαού στο μπάνιο δεν θα ασκηθεί σε συνθήκες ελευθερίας, όπως δηλαδή θα πρέπει να ασκούνται από τη φύση τους τα δικαιώματα, αλλά σε συνθήκες περιορισμού.

Ο πήχης δεν μπαίνει ψηλά μόνο για τις οργανωμένες παραλίες που ανοίγουν αύριο με την ελπίδα πως θα κλείσουν στα τέλη Οκτωβρίου. Μπαίνει για ολόκληρο τον τουριστικό κλάδο. Και μπαίνει και με οικονομικούς όρους. Σώζεται η θερινή σεζόν με πληρότητες άνοιξης και φθινοπώρου; Ή η θερινή ραστώνη θα μοιάζει στο τέλος με χειμέρια νάρκη; Το ταμείο θα γίνει όπως πάντα στο τέλος. Αλλά δεν μπορεί να μην επιμείνει κανείς στις πολιτικές σημάνσεις των μπάνιων του λαού. Αν το δικαίωμα έχει κηρυχθεί απαραβίαστο από τη δεκαετία του 1980, τότε ο τρόπος που ασκείται θα παράγει πάντα πολιτικά αποτελέσματα.

Τα μπάνια του λαού, με άλλα λόγια, είναι ιερά. Αλλά αν όλα αυτά τα χρόνια βουτούσε κανείς στη θάλασσα σε συνθήκες καθαγίασης, φέτος θα βουτήξει σε συνθήκες καραντίνας. Κι αν πετύχουν οι ασκήσεις της τριγωνομετρίας ή, ακόμα περισσότερο, ο τετραγωνισμός του κύκλου, τότε τι μπορεί να κάνει κανείς; Ακόμα και εκλογές χωρίς, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, να «έχει χαλάσει τα μπάνια του λαού». Και είναι ακριβώς πάνω στην επαναφορά εκείνου του παπανδρεϊκού τσιτάτου που μπορεί κανείς να στήσει ολόκληρη προεκλογική καμπάνια.

Η καμπάνια δεν στήνεται μόνο στη διαφύλαξη του ιερού δικαιώματος. Στήνεται και πάνω στο αφήγημα μιας χώρας που είναι ικανή να αντιμετωπίσει μια πανδημία χειμώνα – καλοκαίρι. Στήνεται στη συνέχεια ενός success story που τον χειμώνα κυκλοφορούσε με SMS. Και το καλοκαίρι μπόρεσε να βάλει το αντηλιακό του.