Η ελευθερία του «εγκλεισμού»

Η στρατιωτική θητεία αποτελεί για τους περισσότερους Ελληνες μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από έντονες αναμνήσεις και ανάμεικτα συναισθήματα. Από τον γενικό κανόνα αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει και ο υποφαινόμενος έχοντας υπηρετήσει για είκοσι μήνες στην Πολεμική Αεροπορία την περίοδο 1997 – 1998. Μια από τις εντονότερες και πιο δυσάρεστες αναμνήσεις από την περίοδο εκείνη ήταν τα ταξίδια της επιστροφής, μετά από ένα Σαββατοκύριακο παραμονής στην Αθήνα, στη Νέα Αγχίαλο στην 111 Πτέρυγα Μάχης. Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής κατακλυζόμουν από μια αυξανόμενη θλίψη που κορυφωνόταν τη στιγμή που πέρναγα το κατώφλι της πύλης μη γνωρίζοντας πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα έκανα πάλι την αντίστροφη διαδρομή προς την «ελευθερία» της πατρικής εστίας. Βέβαια, με το τέλος της θητείας και τη μετάθεση στην Αθήνα όλα αυτά τα συναισθήματα άρχισαν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν αφήνοντας στο τέλος μια γλυκιά ανάμνηση από μια περίοδο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως και η πιο ανέμελη για τη ζωή ενός ενήλικου, λαμβάνοντας υπόψη ότι ακολουθούσε το έντονο και μόνιμο άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης και της μετέπειτα επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Αρκετά χρόνια μετά, βρέθηκα να περνώ και πάλι σε καθημερινή βάση από μια άλλη πύλη στρατοπέδου, αυτού της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, για να διδάξω αρχικά ως έκτακτο και αργότερα ως μόνιμο διδακτικό προσωπικό. Λίγο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα, και ενώ είχε ενσκήψει η λαίλαπα του κορωνοϊού στη ζωή όλων μας, κατευθύνθηκα προς τη Σχολή για να κάνω το προγραμματισμένο μάθημα από την ασφάλεια του γραφείου με τη βοήθεια της τηλεκπαίδευσης. Η Σχολή – που από τη μια είχε να αντιμετωπίσει την αναγκαιότητα συνέχισης του ακαδημαϊκού της προγράμματος όπως όλα τα ΑΕΙ της χώρας και από την άλλη την αναγκαιότητα του υποχρεωτικού εγκλεισμού των Ευελπίδων εντός των «τειχών» για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να αποκλειστεί η πιθανότητα διασποράς οποιουδήποτε κρούσματος – οργάνωσε τάχιστα ένα πολύ αποδοτικό πιλοτικό πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης το οποίο και συνεχιζόταν αδιάλειπτα για όλη αυτή την έκτακτη περίοδο.

Τελειώνοντας το μάθημα και αποχωρώντας από τη Σχολή, παρατηρούσα τους Ευέλπιδες να συνεχίζουν το καθημερινό τους πρόγραμμα με ελάχιστες αλλαγές. Κάποιοι κατευθύνονταν στις τάξεις για το επόμενο μάθημα, κάποιοι άλλοι αθλούνταν κατά ομάδες, και η Σχολή έμοιαζε σαν μια από τις ελάχιστες νησίδες στην ελληνική επικράτεια που η καθημερινότητα συνεχιζόταν σχεδόν απαράλλακτη. Αφήνοντας την πύλη της Σχολής προς την έξοδο, αισθάνθηκα πάλι το ίδιο γνώριμο συναίσθημα που μου ξύπνησε μνήμες της στρατιωτικής μου θητείας, με τη διαφορά ότι τώρα βρισκόμουν προς την έξοδο και όχι προς την είσοδο του στρατοπέδου. Η έκπληξή μου για την εμφάνιση αυτού του θαμμένου στη λήθη συναισθήματος λύθηκε άμεσα συνειδητοποιώντας ότι άφηνα πίσω μου τη Σχολή όπου η ζωή κυλούσε σχεδόν αδιατάρακτη σε σχέση με το παρελθόν, ενώ εγώ κατευθυνόμουν προς τη νέα πραγματικότητα του «κατ’ οίκον περιορισμού» στην εποχή του κορωνοϊού.

Ο Μιχάλης Γαργαλάκος είναι επίκουρος καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων