Λύση

Θα δεχτώ όλες τις ενστάσεις κι όλες τις επιφυλάξεις των συνδικαλιστών για την τηλεμετάδοση των σχολικών μαθημάτων από τις τάξεις. Και θα τις προσυπογράψω ολόψυχα.

Αλλά έχω μια απορία. Ζούμε στο 2020 με τα τεχνολογικά μέσα που διαθέτει σήμερα η ανθρωπότητα.

Είναι δυνατόν κοτζάμ Ελλάδα να μην μπορεί να οργανώσει ένα σύστημα εκπαίδευσης εξ αποστάσεως;

Προφανώς δεν θέλω να αγνοήσω τη σημασία της τάξης. Ούτε να υποβαθμίσω τον ρόλο ή τη φυσική παρουσία του εκπαιδευτικού. Ούτε έχω καμία διάθεση να δω ένα σχολείο χωρίς τάξεις ή δασκάλους.

Αλλά είναι δυνατόν να μην μπορούν οι παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να βρουν λύση σε ένα πρόβλημα υπαρκτό, έστω κι αν τώρα τέθηκε πιο επιτακτικά λόγω της κρίσης;

Κι όταν λέω «σε ένα τραπέζι» δεν εννοώ, φυσικά, να σκοτώσουν το θέμα διά του διαλόγου, ούτε να το μεταθέσουν στις ελληνικές καλένδες. Εννοώ να το λύσουν αύριο, σήμερα, χθες.

Αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένοι διακατέχονται από ανησυχίες ή ανασφάλειες κάθε είδους.

Δεν θέλουν να αξιολογούνται διότι δεν ξέρουν τι θα βγάλει το αποτέλεσμα της αξιολόγησης. Δεν θέλουν άβολες αλλαγές στη διαδικασία που έχουν συνηθίσει. Δεν θέλουν πρόσθετες απαιτήσεις από τη δουλειά τους, στις οποίες ενδεχομένως θα δυσκολευτούν να ανταποκριθούν.

Τις αντιδράσεις αυτές κατανοώ και σέβομαι. Ολοι άλλωστε κάνουμε ανάλογες σκέψεις για τη δουλειά μας.

Αλλά καμία ανησυχία η ανασφάλεια δεν αποτελεί δικαιολογία για να μένουν οι δουλειές εγκλωβισμένες στον προηγούμενο αιώνα.

Και γι’ αυτό είναι επιζήμιος ένας συνδικαλισμός που προσπαθεί να συντηρήσει ή να παρατείνει το παρελθόν, αντί να ανοίξει τον κλάδο του στο μέλλον.

Εχω ένα παράδειγμα.

Διάβασα στην αρχή της κρίσης του κορωνοϊού ότι πολλοί εκπαιδευτικοί διαμαρτύρονταν επειδή δεν είχαν την απαραίτητη εξοικείωση ώστε να οργανώσουν μια διδασκαλία εξ αποστάσεως για τους μαθητές τους όπως ζητούσε το υπουργείο. Ενδεχομένως δεν διέθεταν καν τις τεχνικές γνώσεις ή τα απαραίτητα ηλεκτρονικά μέσα.

Μου έκανε εντύπωση. Αλλά βρήκα εύλογη τη διαμαρτυρία τους.

Ο χρήσιμος συνδικαλισμός λοιπόν είναι εκείνος που θα διεκδικούσε (όσο κι αν ακούγεται σαν πλεονασμός…) «να εκπαιδευτούν οι εκπαιδευτικοί», να εφοδιαστούν με ό,τι χρειάζεται και να εξοικειωθούν με τα νέα τεχνολογικά δεδομένα.

Οχι εκείνος που απαιτεί από την εποχή να προσαρμοστεί στις ελλείψεις τους. Ή που οχυρώνεται πίσω από προσχηματικές και μαξιμαλιστικές απαιτήσεις προκειμένου να μη γίνει τίποτα.

Τότε ο συνδικαλισμός γίνεται πραγματική προωθητική δύναμη για ολόκληρη την κοινωνία. Και δεν είναι βαρίδι στην εξέλιξή της.