Υφος

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, λένε οι γνωρίζοντες τα εσωκομματικά, διαφωνούν για το αντιπολιτευτικό ύφος που οφείλει ένα κόμμα της Αριστεράς  να υιοθετεί. Υπάρχουν οι μεν, σαν τον Φίλη, που διατείνονται ότι η αναγκαία «συνάντηση προγράμματος – κοινωνίας υπονομεύεται από τον λαϊκιστικό λόγο, που διαστρέφει τη λαϊκότητα». Υπάρχουν και οι δε, όπως ο Πολάκης, που επιμένουν στις ανορθόγραφες κραυγές στα σόσιαλ μίντια. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών, ωστόσο, είναι κόντρα αισθητικής και μόνο. Γιατί στην πραγματικότητα αμφότερες – όπως και το επίσημο κόμμα – αντιπολιτεύονται σαν να βρίσκονται στο μακρινό πια 2014. Τα ακροατήρια που στοχεύει σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ, οι προτάσεις που καταθέτει, αλλά και η ανάγνωση της επικαιρότητας που κάνει το μαρτυρούν. Χθες, π.χ., ο αριστερός αρχηγός συναντήθηκε με την ΟΛΜΕ. Πολύ πριν από το ραντεβού, από τότε που ξεκίνησε το ντιμπέιτ για το άνοιγμα των σχολείων, το κόμμα δεν μιλά τη γλώσσα των γονιών που έχουν εύλογες ανησυχίες για τα παιδιά τους, κοπιάρει σχεδόν μοτ α μο τις ανακοινώσεις του συνδικαλιστικού οργάνου των δασκάλων.

Ουσία

Το Σάββατο ο Τσίπρας κατέθεσε μόνος του στεφάνι στη Marfin. Κι απάντησε στο ερώτημα «Τι θα γινόταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε τώρα;» γράφοντας πως θα γινόταν, ας πούμε, εθνικοποίηση επιχειρήσεων. Για μέρες το κόμμα υπερασπίζεται τις μπίρες με συνωστισμό ωσάν να πρόκειται για την πεμπτουσία της αντικυβερνητικής διαμαρτυρίας. Κάνει, δηλαδή, στις πλατείες του σήμερα προβολή της ανάγκης του για ένα ρεύμα αγανάκτησης που φαντασιώνεται να καβαλήσει, ενώ οι πιτσιρικάδες πάνε πλατεία κατά το λαζοπουλικό τσιτάτο. Το «Μένουμε όρθιοι» θυμίζει, σύμφωνα με τους πολιτικούς του αντιπάλους, το περιλάλητο – πλην ανεφάρμοστο – Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, αποπειράται να εκμεταλλευτεί πολιτικά τη δυσφορία διαφόρων κοινωνικών κατηγοριών για τα κυβερνητικά μέτρα – από τους επιστήμονες της μεσαίας τάξης μέχρι τους καλλιτέχνες – έχοντας για τους πάντες την ίδια λύση: επιδόματα. Με δυο λόγια, ο τρόπος που ενσαρκώνει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι απλά μια επανάληψη της πρώτης του αντιπολιτευτικής περφόρμανς μεταξύ 2012 και 2014. Ο πολακισμός ήταν πάντα, άλλωστε, η πιο μπρούτα εκδοχή  του λαϊκισμού. Κι ο λαϊκισμός είναι η συριζαϊκή ουσία.