Η τάξη είναι η ζωή μας…

Η ψήφιση την προηγούμενη Παρασκευή της αιφνιδιαστικής (εκπρόθεσμης) τροπολογίας για τη ζωντανή μετάδοση του μαθήματος από τη σχολική αίθουσα έχει προδήλως θέματα αντισυνταγματικότητας και νομιμότητας για τα οποία θα αποφανθούν τα αρμόδια όργανα.

Αυτό όμως που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η άγνοια των εμπνευστών για την πραγματικότητα της σχολικής τάξης.

Μοιάζει να αγνοεί η ηγεσία του υπουργείου ότι η διδακτική πράξη είναι μια ζωντανή διαδικασία αλληλεπίδρασης με τους μαθητές, ένα διαρκές διδακτικό – μαθησιακό γίγνεσθαι, μια συμμετοχική και συλλογική πορεία προς τη μάθηση.

Αγνοεί ότι η διδασκαλία προϋποθέτει μια προσωπική παιδαγωγική σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή που χτίζεται μέσα από κάθε λεπτό της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Πώς αλήθεια οι μαθητές θα ενθαρρυνθούν να μιλήσουν, να εκφράσουν απορίες, να εμπλακούν, όταν γνωρίζουν ότι καταγράφονται ζωντανά και ότι η καταγραφή αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο;

Πώς σκέπτεται το υπουργείο να καταγράψει τον διαρκή διάλογο και την ανταλλαγή ιδεών και απόψεων στην τάξη; Με κάμερες που θα παρακολουθούν την κίνηση όλων των εμπλεκόμενων καθηγητών και μαθητών;

Θα μετατρέψει τις σχολικές αίθουσες σε στούντιο για reality show;

Ή μήπως οι ιθύνοντες θεωρούν ότι η διδασκαλία είναι μια στατική διαδικασία κατά την οποία ο διδάσκων, ακίνητος σε ένα σημείο, μονολογεί και καταγράφεται από μια κάμερα;

Αν αυτό πιστεύει, τότε θα είναι η πρώτη φορά που νέες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται όχι για την ανανέωση της διδακτικής πράξης, αλλά για να υπηρετήσουν ένα παρωχημένο δασκαλοκεντρικό μοντέλο διδασκαλίας στο οποίο ένας μιλάει και 20 κοιμούνται.

Αν οι ιθύνοντες δεν αγνοούν, τότε πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή που στόχο έχει να διαμορφώσει μια κουλτούρα παθητικής αποδοχής, μετατροπής των εμπλεκομένων στη εκπαιδευτική διαδικασία σε απλά αντικείμενα παρατήρησης.

Το σχολείο είναι η ζωή μας. Και η τάξη μάς κρατά ζωντανούς, εκπαιδευτικούς και μαθητές. Είμαστε δρώσες παρουσίες που αλληλεπιδρούν, που σχετίζονται. Οχι ομιλούσες εικόνες.

Η πανδημία έπληξε – προσωρινά – την ανθρώπινη επαφή. Ας μην αφήσουμε τις κάμερες να πλήξουν οριστικά και ανεπανόρθωτα τη μοναδική σχέση δασκάλου – μαθητή.

Να μη συναινέσουμε στον ακρωτηριασμό της διδασκαλίας ως μιας διαρκούς βαθιάς και ουσιαστικής σχέσης συνεργατικής και συμμετοχικής διαδικασίας.

Είναι ιστορική η ευθύνη μας αυτήν την κρίσιμη ώρα. Να μη δεχτούμε τον ευτελισμό της διδασκαλίας, της παιδαγωγικής, της αξιοπρέπειας.

Ο Ανδρέας Παπαδαντωνάκης είναι ειδικός γραμματέας της ΟΛΜΕ