Οταν ο Θεός γελούσε

Ούτε μεγαλοφυής, ούτε σοφός. Μόνο ένας ταπεινός κοινός νους που δεν μπόρεσε να διακρίνει τον ορίζοντα, να προβλέψει τα μελλούμενα.

Ενας κοινός νους που ονειροπόλησε το μέλλον αναπολώντας το παρελθόν, ακολουθώντας τον κανόνα χωρίς να λάβει υπόψη του τις εξαιρέσεις. Τις πραγματικές πρωταγωνίστριες της Ιστορίας που ανοίγουν λεωφόρους στους αγρούς της σκέψης και οδηγούν τον άνθρωπο σε αφάνταστους δυστοπικούς τόπους.

Ο κοινός νους που μελετούσε με κάθε λεπτομέρεια τις αδιατάρακτες ημέρες της αδείας του «γιατί το καλοκαίρι έχει Euro και Ολυμπιακούς Αγώνες» και αγχωνόταν. Την προσμονή για τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας για το ταξίδι και το προσκύνημα. Του Αϊ-Γιώργη για τις ευχές και τις συναθροίσεις. Την ανυπομονησία της επιστροφής των αγαπημένων του από τα ξένα.

Σχέδια γραμμένα πάνω στην άμμο που τα παρέσυρε το αφρισμένο κύμα ενός πελάγου με περίεργο όνομα και μετέτρεψε σε δυσμάχητες δυνάμεις ακόμα και τις απλές διαφυγές από την καθημερινότητα.

Τις περπατησιές στα σοκάκια της ανοιξιάτικης Αθήνας. Τις μυρωδιές των μπαχαρικών της Ευριπίδου, το πλακόστρωτο της Αιόλου, το ανθρώπινο ψηφιδωτό της Αθηνάς. Το καφενεδάκι με τα κεντημένα σεμεδάκια στα σκαλιά της Ακρόπολης, η Πλατεία Λυσικράτους με τα κρεμασμένα από τα δέντρα φαναράκια των καφέ, οι κρυμμένες γεύσεις της Πλατείας Θεάτρου, ο συνωστισμός της Αδριανού, το πανηγύρι στην Αποστόλου Παύλου, οι τουρίστες ενεοί από την πολύτιμη κληρονομιά.

Τις συναντήσεις με τους φίλους για κρασοκατανύξεις. Ο ήχος από το τσούγκρισμα των ποτηριών, οι μεζέδες στα αγαπημένα στέκια.

Το δεδομένο του κοινού νου που μεταμορφώθηκε σε αμφισβητούμενο από μια αόρατη απειλή. Τα σχέδια του ανθρώπου που κάνουν τον Θεό να γελά.

Η εποχή του carpe diem, της απόλαυσης του εφήμερου, η υιοθέτηση της ψευδαίσθησης πως δεν υπάρχει μέλλον επανήλθε πιο μπουμπουκιασμένη από ποτέ. Αλλωστε το σήμερα είναι το αύριο που φοβόμασταν χθες αλλά ο κοινός νους δεν μπορεί να το αντιληφθεί.