Είναι οι αξίες

Από τον Δεκέμβριο του 2008 έως και την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ, η ζωή μας ήταν γεμάτη από τις εκδηλώσεις ενός ήπιου αντάρτικου πόλης. Συχνές οδομαχίες με τους «μπάτσους», «μπάχαλα», επαναστατική εγρήγορση που περιελάμβανε επαναστατικό τουρισμό στα Εξάρχεια και στα πέριξ, καψίματα ΑΤΜ τραπεζών κ.λπ. Στις αγωνιστικές πορείες (πλην εκείνων που οργάνωναν το ΚΚΕ ή το ΠΑΜΕ) παρεισέφρεαν κατά σύστημα κουκουλοφόροι με μολότοφ, αντιασφυξιογόνες μάσκες, κουκούλες και λοιπά επαναστατικά εργαλεία, που κάποια στιγμή αυτονομούνταν ξεκινώντας μικρούς πολέμους: σπασίματα, καψίματα, συγκρούσεις. Μετά τη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, η πρακτική αυτή γενικεύτηκε.

Κάπως έτσι, σε τέτοιο κλίμα έγινε το έγκλημα της Μαρφίν. Κουκουλοφόροι παρεισέφρησαν στην πορεία, στην αρχή έριξαν μολότοφ στο βιβλιοπωλείο Ιανός απέναντι, στη συνέχεια έσπασαν τις τζαμαρίες της Μαρφίν και την πυρπόλησαν με μολότοφ. Υστερα, την ώρα που φούντωνε η πυρκαγιά εντός, έφυγαν ανενόχλητοι, σαν κύριοι, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Από την πυρκαγιά που προκλήθηκε πέθαναν τρεις άνθρωποι: η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, ο Νώντας Τσάκαλης, η Παρασκευή Ζούλια (και, ναι, πολλοί από τους διαδηλωτές που περνούσαν προσπάθησαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που ήταν εγκλωβισμένοι μέσα, διότι έτσι είναι ο κανονικός άνθρωπος, όταν ο άλλος κινδυνεύει, δεν σκέφτεται την ιδεολογία του).

Τα επόμενα χρόνια, για μια δεκαετία, οι τρεις άνθρωποι που πέθαναν στη Μαρφίν σαν να μην υπήρχαν. Σαν οι κουκουλοφόροι εμπρηστές να είναι τα κακά παιδιά μιας επαναστατικής οικογένειας, για τα οποία υπάρχει η υποχρέωση να τα κρύψουμε. Για ένα μπλοκ επαναστατικής σκέψης ενοχοποιήθηκε η διοίκηση της τράπεζας για τα ελλιπή μέτρα πυροπροστασίας. Για τους τρεις νεκρούς έγινε προσπάθεια να κατισχύσει η λήθη: οι λιγοστοί που το θυμούνταν κάθε χρόνο χλευάζονταν στα κοινωνικά δίκτυα. Σήμερα είναι η πρώτη φορά που, με επικεφαλής την Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, τους θυμάται η πολιτεία. Η μνήμη της απώλειάς τους γίνεται συμβολισμός διαρκούς καταδίκης της βίας, του μίσους, του διχασμού. Και δυστυχώς, δεν συμμετέχει στην εκδήλωση μνήμης η αξιωματική αντιπολίτευση (ούτε το ΚΚΕ, αλλά αυτό είναι μια ιδιότυπη σέχτα με τη δική του συστημική λογική).

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η εκδήλωση μνήμης στους νεκρούς της Μαρφίν είναι επικοινωνιακή. Κάθε δημόσια πολιτική εκδήλωση είναι και επικοινωνιακή. Η πολιτική στις δημοκρατίες είναι και επικοινωνία, αλλιώς θα γινόταν στα μουλωχτά. Απλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην είναι στην εκδήλωση. Θα πάνε στελέχη του στο σημείο, ξημερώματα, σαν κλέφτες, πρώτη φορά μετά δέκα χρόνια (σε πέντε επετείους ήταν κυβέρνηση), παραδεχόμενοι ότι δεν συνέβαλαν στοιχειωδώς στη δημοκρατική υποχρέωση των πολιτικών κομμάτων μιας δημοκρατίας να τιμούν την ανθρώπινη ζωή, καταδικάζοντας την πολιτική βία που δεν την υπολογίζει. Εχουν την εντύπωση ότι αυτή η στάση δεν είναι επικοινωνιακή; Στο εξής, θα προκαλούνται συνεχώς να εξηγούν για ποιους λόγους σχετικοποιούν την πολιτική βία και τα αποτελέσματά της.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κατανόησαν ποτέ ένα πράγμα: στη δημοκρατία, δεν μπορείς να κρυφτείς ποτέ από τα γεγονότα. Κι όταν η δημοκρατική ερμηνεία των γεγονότων δεν σε περιλαμβάνει, αυτό δεν είναι απλώς επικοινωνιακή ήττα. Είναι ήττα του αξιακού σου συστήματος.