Αγγίγματα

Η γερμανίδα επιμελήτρια τέχνης Ρουθ Νόακ έγραφε την περασμένη εβδομάδα στο Facebook ότι συνειδητοποίησε ξαφνικά πως δεν έχει αγγίξει άλλον άνθρωπο, ούτε την έχουν αγγίξει, για περισσότερο από τέσσερις εβδομάδες. «Αναρωτιέμαι», σημείωνε, «κατά πόσον αργότερα θα χωρίσουμε την ανθρωπότητα σε αυτούς που αγγίχτηκαν και εκείνους που δεν αγγίχτηκαν. Ή αν αυτό θα παραμείνει μια επιμέρους παρατήρηση».

Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Εξαρτάται κι από τις συνθήκες. Το άγγιγμα ήταν κάτι που χωρίς αμφιβολία έλειπε από τον Νιλ Φέργκιουσον, τον βρετανό επιδημιολόγο που έπεισε τον Μπόρις Τζόνσον να εγκαταλείψει την εγκληματική στρατηγική της «ανοσίας της αγέλης» με αποτέλεσμα να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες ζωές. Κι έτσι παραβίασε τους κανόνες που ο ίδιος έθεσε και δέχθηκε δύο φορές στο σπίτι του την ερωμένη του. Καθώς είχε προσβληθεί ο ίδιος από τον ιό, και είχε αναρρώσει, σκέφτηκε ότι δεν υπήρχε κίνδυνος ούτε για τον ίδιο ούτε για εκείνη.

Οταν αποκαλύφθηκε το φάουλ του, εξέφρασε τη λύπη του και παραιτήθηκε. Αλλά αυτό δεν τον έσωσε από τα ταμπλόιντ, από τους ιδεοληπτικούς που ήταν από την αρχή αντίπαλοι στο λοκντάουν και από τους υπερασπιστές των χρηστών ηθών. Η γυναίκα, βλέπετε, τυγχάνει και παντρεμένη.

Να είναι το άγγιγμα αυτό που λείπει κι από τα πλήθη που κάνουν πάρτι τις τελευταίες μέρες σε πλατείες της Αγίας Παρασκευής, της Κηφισιάς και του Βόλου, προκαλώντας τη μήνι του Χαρδαλιά; Δύσκολο. Η ανάγκη αυτή ικανοποιείται συνήθως σε ιδιωτικό επίπεδο. Και είναι εκ φύσεως ρομαντικό πράγμα, δεν συμβιβάζεται με τις πέτρες, τα μπουκάλια και τις μολότοφ που πέταξαν οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία του Αγίου Ιωάννη όταν οι μονάδες της τάξης επενέβησαν για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα δημιουργηθούν εστίες εξάπλωσης του ιού. Πόσω μάλλον αν πίσω από τα πάρτι αυτά βρίσκονται έμποροι και διακινητές ναρκωτικών, όπως κατήγγειλε ο δήμαρχος της Αγίας Παρασκευής.

Ο κηφισιώτης ομόλογός του, πάλι, είναι πεισμένος ότι για τον ιδιαίτερα υψηλό αριθμό κρουσμάτων στον δήμο του φταίει το άγγιγμα – και όχι μόνο. Ο Γιώργος Θωμάκος επιπλήττει τους νέους μας, «καμιά φορά και μεγαλύτερους», που κυκλοφορούν «στα πάρκα, αγκαλιασμένοι, στα παγκάκια, ο ένας δίπλα στον άλλον, και θα το πω κι αλλιώς και συγγνώμη, ο ένας πάνω στον άλλον, τη στιγμή που ο πατέρας και η μητέρα τους φορούν τη μάσκα και κρατούν αποστάσεις». Αποκαλύπτει μάλιστα ότι ο ίδιος, στο τραπέζι για τα γενέθλιά του, κράτησε απόσταση δύο μέτρων με την κόρη του και δεν αντάλλαξαν φιλιά.

Γιατί άραγε η λίμπιντο είναι τόσο ανεβασμένη στην Κηφισιά; Να ένα ωραίο θέμα για μελέτη όταν τελειώσει αυτή η περιπέτεια. Βγουν τα αγγίγματα από την παρανομία. Και μπορούν ξανά οι νέοι, καμιά φορά και μεγαλύτεροι, να κάθονται χωρίς κίνδυνο στα παγκάκια, δίπλα-δίπλα, πάνω-κάτω, ή σε όποια στάση τους βολεύει.