Ισορροπίες{CR}

Σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες σε διάφορες εφημερίδες, η σπουδαία αγγλίδα πρωτευοντολόγος Τζέιν Γκούντολ επισήμαινε ότι η Covid-19 είναι προϊόν της άρρωστης σχέσης μας με το περιβάλλον και τα ζώα. Και τόνιζε την ανάγκη να σταματήσει η αποψίλωση των δασών, να αξιοποιηθούν βιολογικές εναλλακτικές λύσεις για τη διατροφή μας και να καταπολεμηθεί η φτώχεια ώστε να μην αναγκάζονται οι άνθρωποι να βγάζουν το ψωμί τους κυνηγώντας και πουλώντας άγρια ζώα (κάτι που δεν γίνεται φυσικά μόνο στην Ουχάν, αλλά και στο Σχιστό).

Βαριές κουβέντες. Προς το παρόν, πάντως, αυτό που βλέπουμε είναι να χάνεται μια ακόμη ευκαιρία για μια «πράσινη απάντηση» σε μια μεγάλη κρίση. Η οικονομική ανάκαμψη μετά το σοκ από τον κορωνοϊό σχεδιάζεται χωρίς μέριμνα για την οικολογία, το περίφημο Green Deal της Κομισιόν δέχεται επιθέσεις από κυβερνήσεις και βιομηχανικά λόμπι, ενώ κανένα κλιματικό αντάλλαγμα δεν ζητείται από τις μεγάλες επιχειρήσεις που ενισχύονται με δημόσιο χρήμα.

Σε αυτό το διεθνές κλίμα, και με τους περιορισμούς που επιβάλλει η πανδημία, κατατέθηκε από τον υπουργό Περιβάλλοντος Κωστή Χατζηδάκη στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη χωροταξία και το περιβάλλον. Ουσιαστικός διάλογος δεν έγινε. Δεν απαντήθηκαν επαρκώς, για παράδειγμα, οι ανησυχίες για την τύχη των προστατευόμενων περιοχών NATURA. Ο χωρισμός τους σε τέσσερις ζώνες ανάλογα με τον βαθμό προστασίας τους είναι καταρχήν σωστός. Το θέμα είναι όμως τι θα γίνει στην πράξη.

Είναι γεγονός ότι η υπεράσπιση του λιγνίτη από τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που θέλει να λέγεται οικολογικό, είναι αλλοπρόσαλλη: οι λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ πρέπει να αποσυρθούν, με μέριμνα φυσικά για την τύχη των εργαζομένων. Οπως είναι γεγονός και ότι οι συγκεντρώσεις που έγιναν τη Δευτέρα στο Σύνταγμα χωρίς να τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας ήταν απαράδεκτες. Ολα αυτά όμως δεν απονομιμοποιούν την κριτική που μπορεί και πρέπει να γίνεται σε οποιοδήποτε νομοσχέδιο, και ιδιαίτερα με ένα τόσο σοβαρό αντικείμενο όσο το περιβάλλον. Το επιχείρημα «δεν δικαιούστε να μιλάτε γιατί κάνατε χειρότερα» είναι εξίσου αντιπαραγωγικό με τις κραυγές περί ολοκληρωτισμού και πραξικοπημάτων.

Η πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι σύνθημα, είναι ανάγκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το ξέρει και οι αιτιάσεις ότι αδιαφορεί για το περιβάλλον επειδή είναι «δεξιός» είναι αστείες. Αν ήταν στο χέρι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα γινόταν καμιά επένδυση, στο όνομα της οικολογίας, και θα τρώγαμε το ένα πρόστιμο μετά το άλλο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και πάλι στο όνομα της οικολογίας. Ολα όμως είναι θέμα ισορροπιών. Οπως και προτεραιοτήτων. Στην ισορροπία μεταξύ υγείας και οικονομίας, προηγείται η υγεία. Στην ισορροπία μεταξύ περιβάλλοντος και οικονομίας, το περιβάλλον.

Από τη σωστή τήρηση των ισορροπιών και των προτεραιοτήτων εξαρτάται και ο παράγων που συζητείται ιδιαίτερα αυτές τις μέρες: η εμπιστοσύνη.