Αρπαχτή

Στη Γερμανία υπάρχει ένα ιστορικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κι ένα κόμμα της Αριστεράς με κομμουνιστικές καταβολές. Οι νυν Σοσιαλδημοκράτες κυβερνούν εδώ και χρόνια με τη Μέρκελ, οι τέως κομμουνιστές τη βολεύουν όπως μπορούν στα τοπικά Κοινοβούλια.

Κανείς όμως δεν διανοήθηκε σοβαρά ότι οι μεν και οι δε μπορεί να φτιάξουν από κοινού μια «νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία» υπό τη μαρκίζα «προοδευτικές δυνάμεις».

Αλλού είναι διαφορετικά.

Στην Πορτογαλία τα βρήκαν μεταξύ τους αλλά με ένα ιδιότυπο ρεπερτόριο: οι σοσιαλιστές κυβερνούν κι οι τοπικοί Συριζαίοι βαράνε παλαμάκια.

Στην Ισπανία οι Σοσιαλιστές έφτιαξαν κυβέρνηση με τους Podemos και μάλλον χτυπούν ήδη το κεφάλι τους.

Στη Γαλλία τουλάχιστον τρία κόμματα (Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές, Ανυπότακτοι) διεκδικούν ο ένας εναντίον του άλλου την παράδοση μιας Αριστεράς που έχει εξανεμιστεί – μόνο ξύλο που δεν παίζουν, δηλαδή.

Και στην Ιταλία το Δημοκρατικό Κόμμα που προέρχεται από την κομμουνιστική οικογένεια κυβερνά με τα απροσδιόριστα «Πέντε Αστέρια» παρόλο που βριζόντουσαν πριν λίγους μήνες.

Θα μπορούσα να συνεχίσω. Δεν χρειάζεται διότι το νόημα είναι σαφές. Αυτά τα περί «προοδευτικών συνεργασιών» είναι παλαιοκομματικές μπούρδες.

Κάθε δημοκρατικό κόμμα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ό,τι κι αν δηλώνει, όποιοι κι αν το ψηφίζουν, όσοι κι αν το ψηφίζουν, κάνει τα κουμάντα που κρίνει αυτοτελώς και αυτόνομα.

Μόνο στην Ελλάδα παρατείνεται μια προσχηματική και υστερόβουλη συζήτηση περί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ.

Λες και δεν είναι διαφορετικές οντότητες. Λες και δεν έχουν διαφορετική παράδοση και ιστορία. Λες και δεν υπακούουν σε διαφορετικά χαρακτηριστικά. Λες και δεν έχουν αντίθετα πολιτικά σχέδια. Λες και δεν έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα.

Τι τους ενώνει; Τίποτα. Ούτε καν η εθνική ανάγκη ή κάποια μετεκλογική συγκυρία.

Η συζήτηση αντανακλά απλώς μια λογική σαλταδόρων. Ο ένας θέλει να (ξανα)γίνει υπουργός. Ο άλλος να αποκτήσει ακροατήριο στα γεράματα ή εκπομπή στην ΕΡΤ. Ο τρίτος να βγάλει κανένα φράγκο ή να γίνει πρώτη μούρη στο Καβούρι.

Να διευκρινίσω ότι σέβομαι απόλυτα τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ. Σέβομαι βαθύτατα τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν τρέφω καμία εκτίμηση για τους εκατέρωθεν σαλταδόρους.

Ούτε έχει περάσει χρόνος άλλωστε αφότου οι ψηφοφόροι αποδοκίμασαν κατηγορηματικά μια ανάλογη πατέντα στη Δυτική Ελλάδα.

Προτίμησαν να ψηφίσουν έναν υποψήφιο πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κι ύστερα ένα αξιοπρεπή νέο δεξιό από έναν περιφερειάρχη που προερχόταν από το ΠΑΣΟΚ αλλά έλιωνε στα σούρτα φέρτα με τον Σπίρτζη ή τον Παππά.

Είναι ασφαλώς θέμα αξιοπρέπειας. Αλλά και στοιχειώδους λογικής. Μιας λογικής που λέει ότι η πολιτική δεν είναι αρπαχτή.