Ρίσκο

Να το πω καθαρά. Δεν ξέρω πότε πρέπει να ανοίξουν τα σχολεία, ούτε με ποια σειρά, ούτε με ποιες προδιαγραφές ασφαλείας.

Ευτυχώς δεν είμαι και αρμόδιος να ξέρω. Δόξα τω Θεώ, η Ελλάδα διαθέτει τόσους ειδικούς επί όλων των θεμάτων που ένας λιγότερο δεν θα κάνει τη διαφορά.

Ακόμη κι έτσι όμως έχω να πω δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι αποδεικνύεται τελικά πολύ πιο απλό να κλείσεις μια χώρα παρά να την ανοίξεις στη συνέχεια. Ιδίως αν πρέπει να την ανοίξεις προσεκτικά και βήμα βήμα, όπως όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει.

Δεύτερον, ότι δεν κατάλαβα να υπάρχει κάπου κάποιος «τυφλοσούρτης» που να εξηγεί τι πρέπει να γίνει πρώτα και τι αργότερα.

Με άλλα λόγια έχει δίκιο ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ όταν λέει ότι πλέουμε «βλέποντας και κάνοντας». Κι ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου θα είχε δίκιο αν προσέθετε «ο Θεός βοηθός».

Αλλά αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ όλες οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να επανέλθουν σε μια κανονικότητα κι ότι επιλέγουν τον Μάιο για να ξεκινήσουν την προσπάθεια, η καθεμία επανέρχεται με τις δικές της επιλογές, προτεραιότητες και χρονοδιάγραμμα.

Διαφορετικά θα ανέτρεχαν στον «τυφλοσούρτη».

Παράδειγμα. Η Ισπανία κρατά τα σχολεία κλειστά έως τον Σεπτέμβριο. Οι περισσότεροι Βόρειοι τα ανοίγουν ή τα έχουν ήδη ανοίξει.

Η Γαλλία τα ανοίγει σταδιακά ξεκινώντας από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και μεταθέτοντας τα λύκεια για τα τέλη Μαΐου. Η Ιταλία φοβάται. Η Ελλάδα προχωρά με τη σειρά και τις προϋποθέσεις που έχουν ανακοινωθεί.

Σε όλες αυτές τις χώρες επιστήμονες (και μάλιστα διακεκριμένοι) βρίσκονται πίσω από τις κυβερνητικές αποφάσεις. Συνεπώς οι ίδιοι οι επιστήμονες κρίνουν κάθε κατάσταση διαφορετικά.

Είναι προφανές λοιπόν ότι η κάθε απόφαση κι η κάθε επιλογή κάθε ευρωπαϊκής κυβέρνησης περιέχει ένα ρίσκο. Κι είναι εξίσου προφανές ότι οι κοινωνίες μας είναι υποχρεωμένες να το αναλάβουν.

Δεν μπορούμε να ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας στέλνοντας SMS στον Χαρδαλιά!

Ξέρετε τι είναι το μόνο που περιορίζει το ρίσκο; Η ατομική ευθύνη, ασφαλώς. Αλλά και το βήμα βήμα. Η ευχέρεια σε κάθε αναποδιά (που προφανώς θα υπάρξουν) να μπορεί με σχετική ευκολία να στρίψει το καράβι.

Τα υπόλοιπα είναι μπουρδολογία να περνάει η ώρα.

Με δεδομένο φυσικά ότι τη γενική ευθύνη των πραγμάτων έχει πάντα η κυβέρνηση.

Απλώς ελπίζουμε ότι όπως πορεύτηκε έως τώρα και συλλέγει εγκώμια, θα καταφέρει να το κάνει και στη συνέχεια ώστε να γλιτώσει αποδοκιμασίες.

Είναι ένα ρίσκο.