Παράδοξο

Το χειρότερο στην πολιτική δεν είναι να μη μιλάς. Το χειρότερο είναι να μιλάς και να μη σε ακούει κανείς. Αν μπορείς να επιλέξεις, καλύτερα να διαλέξεις το πρώτο.

Εχω ένα πρόσφατο παράδειγμα. Τον Τσίπρα.

Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ και διάφοροι παρατρεχάμενοι την έχουν πέσει άκομψα στον πρόεδρό τους επειδή τόσον καιρό δεν μιλούσε.

Δεν ξέρω αν είχε κάτι να πει αλλά ούτως ή άλλως δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονταν και πολλοί να μάθουν τι λέει εν μέσω πανδημίας ο αρχηγός ενός κόμματος της αντιπολίτευσης για τα βάουτσερ ή τα κορωνο-ομόλογα.

Μόλις όμως ο ίδιος Τσίπρας μίλησε για τα σχολεία, αν πρέπει ή δεν πρέπει να ανοίξουν, ακούστηκε. Αλλαξε κάτι; Οχι. Απλώς είπε κάτι που ενδιαφέρει το ακροατήριο.

Υπάρχει και δεύτερο αλλά αντίστροφο παράδειγμα. Ο Πολάκης.

Κάθε μέρα που περνάει ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει κάποιο σκάνδαλο ή κάτι που μοιάζει με σκάνδαλο ή κάτι που εκείνος νομίζει ότι είναι σκάνδαλο. Το ενδιαφέρον για την καταγγελία εξανεμίζεται συνήθως στο πληκτρολόγιο του καταγγέλλοντος.

Υποψιάζομαι ότι κανείς πλέον δεν μπορεί να παρακολουθήσει ένα διαρκές παραλήρημα ακατέργαστου κι ασίγαστου φανατισμού. Η κοινωνία είναι αλλού.

Γιατί τα λέω αυτά; Διότι η πολιτική σε συνθήκες δημοκρατίας είναι τελικά μια απλή υπόθεση. Αν ενδιαφέρεις, παίζεις. Αν δεν ενδιαφέρεις, δεν παίζεις.

Κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με «ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης», ούτε με επικοινωνιολόγους, ούτε με «μηχανισμούς προπαγάνδας» του Πρωθυπουργού κι άλλες ανοησίες.

Εχει να κάνει με τον κόσμο. Τους απλούς ανθρώπους.

Οι οποίοι (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις που έχουμε στα χέρια μας) δεν φαίνεται να πιστεύουν ότι «η χώρα μας γυρίζει δεκαετίες πίσω με τα φαινόμενα ακραίου πελατειασμού, αδιαφάνειας και συγκεντρωτισμού» ή ότι η κυβέρνηση απέτυχε «μέσα σε λίγους μόνο μήνες» (left.gr, 28/4).

Με άλλα λόγια η ουσία είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά αφτιά διατεθειμένα να ακούσουν έναν ισοπεδωτικό και καταγγελτικό λόγο παλαιάς κοπής.

Ο οποίος μάλιστα συνοδεύεται κι από ένα πολιτικό παράδοξο. Εχουμε μια αντιπολίτευση που (σε μεταβαλλόμενους τόνους) προσάπτει στην κυβέρνηση απερίγραπτα δεινά και ταυτοχρόνως ξορκίζει τις εκλογές, ίσως επειδή υποψιάζεται ότι ουδείς την ακούει.

Πως γίνεται όμως να ισχύουν και τα δύο ταυτοχρόνως;

Διότι οι εκλογές δεν είναι δοκιμασία, ούτε ταλαιπωρία. Είναι μια κορυφαία διαδικασία της δημοκρατίας, η οποία επιτρέπει να λύνουμε τις διαφορές και τις απορίες μας χωρίς να βριζόμαστε και να πλακωνόμαστε.

Και η οποία (παρεμπιπτόντως) στέλνει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.