Ρίσκο

Οι πιο ακραίες αντιδράσεις θα έλεγε κανείς ότι είναι δύο. Η μία είναι του Ρέτσο, του πιο γνωστού youtuber της Γερμανίας, που γύρισε ένα εικοσάλεπτο βίντεο με τίτλο «Πώς οι πολιτικοί τη σπάνε στους μαθητές». Μέσα σε πέντε ημέρες, είχαν δει το βίντεο δύο εκατομμύρια άνθρωποι.

Η άλλη είναι μιας ομάδας γονέων στη Δανία, που δημιούργησαν μια ομάδα στο Facebook με τίτλο «Το παιδί μου δεν θα γίνει πειραματόζωο για τον Covid-19». Τα μέλη της ομάδας ξεπερνούν ήδη τα 40.000.

Μιλάμε φυσικά για το άνοιγμα των σχολείων και τους κινδύνους που συνδέονται μ’ αυτό. Το επιχείρημα είναι γνωστό: οι νέοι άνθρωποι νοσούν πολύ πιο δύσκολα από τον ιό, ακόμη πιο δύσκολα καταλήγουν στο νοσοκομείο, ενώ οι θάνατοι είναι σπάνιοι. Αν λοιπόν πρέπει να αρχίσει από κάπου η επιστροφή στην κανονικότητα, είναι από αυτή την κατηγορία του πληθυσμού. Επιπλέον, θα αρχίσει να κτίζεται έτσι και η ανοσία του πληθυσμού, που είναι απολύτως αναγκαία για να ξεπεραστεί, έστω και προσωρινά, η κρίση.

Από ποια ακριβώς ηλικία όμως πρέπει να ξεκινήσουμε; Από τα Δημοτικά, όπως αποφασίστηκε στις σκανδιναβικές χώρες, στο Βέλγιο ή στην Ολλανδία; Από τα Πανεπιστήμια, όπως θέλουν οι Τσέχοι; Ή από την Γ’ Λυκείου, όπως θα ανακοινώσει σήμερα η Νίκη Κεραμέως; Η κάθε χώρα έχει τα επιχειρήματά της. Οπως βέβαια έχουν επιχειρήματα και οι αντίθετοι σε αυτό το μέτρο. Τι θα συμβεί αν ένας μαθητής που καλείται από την υπουργό Παιδείας να επιστρέψει στο σχολείο προσβληθεί από τον ιό ενώ είναι έτοιμος να δώσει εξετάσεις; Είναι ηθικό στις συνθήκες που επικρατούν να πιεστεί ένας γονιός να στείλει το παιδί του στο μάθημα; Και, εν πάση περιπτώσει, γιατί είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη να ανοίξουν τα σχολεία; Καλά δεν πηγαίνει το e-learning;

Οι Ιταλοί το έχουν αποφασίσει: εμείς δεν παίζουμε, αν ανοίξουν τα σχολεία μπορεί μέσα σε μία ή δύο εβδομάδες η επιδημία να ξαναφουντώσει. Επιφυλακτικοί είναι και οι Ισπανοί, με έναν από τους επιδημιολόγους που έχουν επιφορτιστεί με την εξέταση του θέματος να δηλώνει ότι «δεν αξίζει να αναλάβουμε το ρίσκο να ανοίξουμε τα σχολεία πριν από τον Σεπτέμβριο».

Αυτή είναι η λέξη – κλειδί: ρίσκο. Οσα μέτρα κι αν ληφθούν, όσο αυστηρή κι αν είναι (;) η υποχρέωση να φορούν μάσκες καθηγητές και μαθητές, όσες αποστάσεις κι αν τηρηθούν, ο κίνδυνος να μολυνθεί ένα παιδί στο σχολείο είναι μεγαλύτερος απ’ ό,τι αν μείνει στο σπίτι. Και πάλι, όμως, πόσο μπορεί να μείνει κλεισμένο στο σπίτι;

Είναι φανερό ότι οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Το τελευταίο που χρειάζεται λοιπόν είναι ο αυταρχισμός. Γνωστή οπαδός της επαναφοράς της διαγωγής στους τίτλους σπουδών, η κ. Κεραμέως ας δείξει τουλάχιστον στο θέμα της λειτουργίας των σχολείων γενναιοδωρία, ευελιξία και κατανόηση.