Χριστίνα Πουλίτση

Μάτια ανοιχτά. Μάτια κλειστά. Μάτια ορθάνοιχτα. Μάτια ερμητικά κλειστά.

Κάπου είχα διαβάσει το εξής: «Ονειρεύτηκα πως ήμουν μια πεταλούδα και πετούσα δώθε κείθε. Από κάθε άποψη ένιωθα πως ήμουν πεταλούδα. Ενιωθα κι ακολουθούσα μονάχα τις πεταλουδίσιες μου επιθυμίες και δεν είχα συνείδηση της ανθρώπινής μου ταυτότητας. Ξαφνικά, ξύπνησα κι ανακάλυψα ότι ήμουν πλαγιασμένος-ξανά ο ίδιος μου ο εαυτός! Τώρα, δεν ξέρω αν ήμουν τότε ένας άνθρωπος που ονειρευόμουν ότι ήμουν πεταλούδα ή είμαι τώρα μια πεταλούδα που ονειρεύεται ότι είμαι άνθρωπος».

Από τότε αναρωτιέμαι τι είναι πραγματικά αληθινό.

Πάνω στη σκηνή έχω ζήσει πολλές ονειρικές στιγμές. Πεπεισμένη πως έχω μεταφερθεί σε μια άλλη πραγματικότητα, όταν κλείνει η αυλαία το επόμενο βήμα μοιάζει σαν να ξυπνάς από όνειρο.

Τα όνειρα είναι τα παράθυρα που ανοίγουν για να επισκεφτούμε τον οίκο της ψυχής μας.

Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα και τη μαγική ουσία από την οποία είμαστε φτιαγμένοι. Το σημείο συνάντησης των δύο αυτών κόσμων. Εκεί που ο χρόνος δεν έχει σημασία, τα μεγέθη καταλύονται και αποκτούμε μαγικές δυνάμεις.

Αραγε τα όνειρα να προσπαθούν να μας θυμίσουν κάτι που κάποτε ήταν πραγματικό;

Θυμάμαι σπάνια τα όνειρά μου, αλλά όσα θυμάμαι είναι πολύ ζωντανά μέσα στο μυαλό μου. Κάποτε ήμουν πουλί και πετούσα πάνω από μαγευτικά τοπία, κάποτε ανοιγόταν μπροστά μου ένα παράθυρο και η θέα μού προκάλεσε τόσο θαυμασμό που ακόμα νιώθω τα μάτια μου να γουρλώνουν κι άλλοτε πηδούσα χέρι-χέρι σφιχτά με τον σύντροφό μου από έναν βράχο μέσα στα γαλάζια νερά της θάλασσας. Σε όλα τα όνειρα κοινός παρονομαστής η αίσθηση ελευθερίας και θαυμασμού. Ελευθερία για να υπάρχω και θαυμασμός για την ίδια την ύπαρξη.

Τα πιο ωραία όνειρα όμως είναι αυτά που κάνουμε με τα μάτια ανοιχτά. Τι όνειρα κάνω εγώ;

Ονειρεύομαι ομορφιά στις ψυχές των ανθρώπων.

Ονειρεύομαι υγεία για όλους, βόλτες στη θάλασσα, τα θέατρα ξανά γεμάτα.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που ο άνθρωπος θα ζει αρμονικά με την ίδια του τη φύση.  Ποια είναι αυτή; Η ΑΓΑΠΗ. Αγάπη για τον Εαυτό, αγάπη για τον συνάνθρωπο, αγάπη για τη μητέρα Γη, αγάπη για την αγάπη την ίδια.

Η πίστη στα όνειρά μας είναι μεγάλη αρετή. Η τόλμη τού να ονειρεύεται κανείς όταν όλα γύρω είναι γκρίζα είναι μεγάλη δύναμη. Με βελόνες την πίστη και την τόλμη και νήματα τα όνειρά μας υφαίνουμε την πραγματικότητά μας. Μια πραγματικότητα διαφορετική από αυτή που μας έχει διδάξει το παρελθόν.

Το να καταφέρεις να δεις τον κόσμο με άλλα μάτια, με αυτά του ονείρου, είναι μεγάλη υπόθεση. Σάμπως αυτό δεν κάνει και η τέχνη; Η τέχνη είναι το δικαίωμα στο όνειρο. Θυμίζει στον άνθρωπο τη θεϊκή του καταγωγή και βγάζει ανεμόσκαλα για να τον πάει εκεί που ορίζει η ψυχή του.

Ο άνθρωπος είναι ο καθρέπτης των ονείρων του. Γι’ αυτό φρόντισε να ονειρεύεσαι μεγάλα και άξια όνειρα και ύστερα… ΖΗΣΕ ΤΑ!