Κανείς δεν βιάζεται τόσο…

Να αποδομήσεις ως αντιπολίτευση έναν Πρωθυπουργό με τέτοιες δημοσκοπικές επιδόσεις. Αλλά να το επιχειρήσεις καταλογίζοντάς του «έλλειψη σεβασμού στις θυσίες των πολιτών και την αγωνία τους» επειδή περίμενε έξω από το Μαξίμου το φορτηγό της Αλκηστης Πρωτοψάλτη;

Να αναζητήσεις ως κυβέρνηση, από την άλλη, έναν αντιπερισπασμό για την πληγή των vouchers. Αλλά να είναι ο αντιπερισπασμός σου τα παραληρηματικά ποστ ενός ξεχασμένου πολιτευτή της αντιπολίτευσης και η απαίτηση από τον πρόεδρό του να τον διαγράψει, αλλιώς «δίνει κάλυψη στις χυδαιότητές του και τις υιοθετεί»;

Ολοι θα ήθελαν να βγουν από την καραντίνα. Αλλά κανένας δεν φαίνεται να βιάζεται τόσο όσο δείχνει να βιάζεται η πολιτική. Ακόμη περισσότερο, κανένας δεν θα ήθελε να επιστρέψει σε μια καθημερινότητα, η κανονικότητα της οποίας είναι η κλωτσοπατινάδα. Θέλουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, κηρύσσοντας το τέλος της ανακωχής πριν ακόμη αρθεί το πρώτο περιοριστικό μέτρο.

Μα είναι κατάλληλος ο χρόνος για το τέλος της ανακωχής; Μάλλον όχι, εάν λάβει υπόψη του κανείς πως ακόμη και εκείνοι που φιλονικούν για τέτοιες ασήμαντες αφορμές επικαλούνται το κακό timing. «Την ώρα που οι πολίτες παραμένουν σπίτια τους υπομονετικά για την αντιμετώπιση της πανδημίας και απειλούνται καθημερινά με πρόστιμα αν βγουν έξω, ο κ. Μητσοτάκης θεώρησε λογικό μαζί με ακόμα 50 άτομα και τον ανιψιό του να οργανώσουν “τυχαία” μία συναυλία έξω από το Μέγαρο Μαξίμου» σχολίαζαν οι πηγές του ΣΥΡΙΖΑ.

«Την ώρα που η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τεράστια κρίση και η συντριπτική πλειοψηφία δίνει τη μάχη με υψηλό αίσθημα ευθύνης, κάποιοι σπέρνουν το μίσος και τον διχασμό και προσπαθούν να επαναφέρουν στην πολιτική ζωή το κλίμα τής “πάνω και κάτω πλατείας”» λέει η ανακοίνωση της ΝΔ.

Ποιοι είναι αυτοί οι κάποιοι που σπέρνουν το μίσος και τον διχασμό; Μια μικρή και ατάλαντη εκδοχή του Πολάκη που παραληρεί στα σόσιαλ μίντια. Σε αυτό το κρούσμα πολιτικής διαταραχής είναι που εντοπίζει η ΝΔ τον κίνδυνο επαναφοράς στην πολιτική ζωή του κλίματος της πάνω και της κάτω πλατείας. Αλλά και σε μια κίνηση πρωθυπουργικής αβρότητας απέναντι σε ένα καλλιτεχνικό χάπενινγκ, ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει έλλειψη σεβασμού απέναντι στους πολίτες που «αγωνιούν για τους δικούς του ανθρώπους, την πανδημία και το τι τους ξημερώνει στους δουλειές τους».

Το τέλος της ανακωχής δεν έρχεται ποτέ με κανόνια. Σχεδόν πάντα είναι μια βολή εδώ και μια βολή εκεί που προοιωνίζεται τη λήξη. Μια ανακοίνωση για έναν πολιτευτή στον οποίο δεν θα έπρεπε να δώσει κανείς καμία σημασία και μια για μια κινητή συναυλία για την οποία δεν υπήρχε τίποτε να σχολιαστεί πολιτικά. Είναι αυτές οι βολές τα πρόδρομα σημάδια αυτού που θα συμβεί μετά την καραντίνα; Θα είναι η πολιτική ζωή σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που κάθε ασημαντότητα αποκτούσε περιωπή μείζονος πολιτικού γεγονότος;

Μένει να φανεί. Αν όμως η χώρα έφτιαξε διεθνές προφίλ είναι και επειδή το πολιτικό σύστημα έδειξε στην υγειονομική κρίση εκείνη την ωριμότητα που ήταν απούσα στην οικονομική κρίση – αν όχι πάντα. Από αυτήν την άποψη η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι μόνο επιστροφή στην κλωτσοπατινάδα. Είναι και η επιστροφή σε έναν εαυτό που κανένας δεν θέλει να θυμάται.