Αντιπολίτευση{CR}

Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνει. Οχι μόνο επειδή το φωνάζουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Αλλά κι επειδή φαίνεται με γυμνό μάτι.

Η κυβέρνηση έχει οικειοποιηθεί πλήρως την ατζέντα και συλλέγει χειροκροτήματα. Η αντιπολίτευση είναι αφοπλισμένη και ψάχνει από κάπου να πιαστεί σε μια συγκυρία που (είναι αλήθεια) συνθλίβει κάθε αντίλογο.

Δεν είναι ίσως ωραίο. Αλλά έτσι είναι.

Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται. Αν βγει η χώρα από την καραντίνα χωρίς παρατράγουδα και κάτσουν λίγο τα οικονομικά, η κυβέρνηση θα φτάσει στον Σεπτέμβριο με δόξα (για την ίδια) και χρήμα (από τα ευρωπαϊκά ταμεία).

Δεν ξέρω τι θα κάνει τότε ο Μητσοτάκης. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πάει καναπέ-κάλπη με έναν πόνο.

Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λέει του Τσίπρα «κάνε κάτι». Αλλά τι να κάνει κι αυτός; Ολα είναι απέναντι κι η κοινωνία αλλού.

Προχθές τσακωνόταν στη Βουλή μόνος του με τα άδεια έδρανα για τα βάουτσερ. Και χθες τα βάλανε με την… Πρωτοψάλτη που τραγουδούσε στο φορτηγό.

Μπορεί να κάνω λάθος αλλά νομίζω ότι αυτά τα κουτσαβάκικα του παρελθόντος είναι και εκτός μόδας και εκτός συγκυρίας.

Εντάξει, θα μου πείτε. Να κάνουν υπομονή και θα περάσει. Καμία συγκυρία στην πολιτική δεν είναι μόνιμη.

Σωστό αλλά έχω ένα θέμα. Διότι δεν είναι μόνο ο κορωνοϊός.

Ο Μητσοτάκης έχει πάρει αγκαζέ την ατζέντα πριν ακόμη γίνει Πρωθυπουργός. Ξεκίνησε με φόρους και Πρέσπες. Συνέχισε με ψήφο αποδήμων, Σύνταγμα, εκλογικό νόμο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, νόμο και τάξη, Εβρο και Προσφυγικό.

Κι αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κορωνοϊός αργά ή γρήγορα θα περάσει, η χώρα θα επιστρέψει στην κανονικότητα ή έστω σε μια καθημερινότητα που διαταράχτηκε αλλά η αντιπολίτευση χρειάζεται να βρει μια θέση στο νέο τοπίο.

Εκτός αν ο Μητσοτάκης κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο – τα πάντα φυσικά μπορεί να συμβούν αλλά έως τώρα δεν τον βλέπω ιδιαίτερα διατεθειμένο.

Ή αν διαρραγεί η ενότητα των κοινωνικών δυνάμεων που τον οδήγησαν στην εξουσία και με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρνει καν να συνομιλεί.

Κορυφαίο παράδειγμα η άκριτη αντίθεσή του στο νομοσχέδιο για την Παιδεία.

Ή η συμπόρευση με ακραίους συνδικαλιστές στην υγεία. Ευτυχώς προτίμησε τελικά (και ορθώς) αντί να ποντάρει στην καταστροφή να διεκδικήσει τη συνεισφορά του στην αποφυγή της.

Ενα κόμμα όμως που θέλει να κάνει ουσιαστική αντιπολίτευση ξεκινάει από την κοινωνία. Κι όχι από τους πιο πικραμένους οπαδούς του.