«Ελπίζω πραγματικά να μη ζήσω ακόμα δέκα χρόνια. Την πήρα τη δόση μου. Είναι υπερβολικά πολύ. Και έχω βαρεθεί να είμαι μια συγγραφέας – μάρτυρας. Μου είναι δύσκολο να συνεχίσω να ζω στην εξορία: μου λείπει η γλώσσα μου και η βιβλιοθήκη μου, τα 3.500 βιβλία μου. Και νιώθω βαθιά αυτό για το οποίο μίλησε τόσο ωραία ο Πάουλ Τσέλαν, όταν η μητρική σου γλώσσα είναι και η γλώσσα των δεσμοφυλάκων σου, των δημίων σου, είναι μια ανοιχτή πληγή»: δύο μήνες πριν, η τουρκάλα συγγραφέας Ασλί Ερντογάν έμαθε από το Παρίσι όπου βρισκόταν, περιτριγυρισμένη από φίλους, ότι δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης την είχε απαλλάξει από τις κατηγορίες της «απόπειρας προσβολής της ακεραιότητας του κράτους», της «συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση» και της «διασποράς τρομοκρατικής προπαγάνδας». Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γαλλικό περιοδικό «L’Obs», η συγγραφέας των βιβλίων «Ο θαυμαστός Μανδαρίνος», «Μήτε κι η σιωπή είναι πια δική σου» και «Η Κοκκινοσκουφίτσα στην πόλη» (και τα τρία κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ), που πέρασε 136 μέρες στις τουρκικές φυλακές το 2016, περιγράφει πόσο μακριά βρίσκεται ο ρόλος του συμβόλου της αντίστασης στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που ανέλαβε άθελά της, από την πραγματική, εσωστρεφή της φύση.

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ

Εγγραφή
Τελευταία Νέα