Το κέικ

«Είδα ένα όνειρο χθες βράδυ» είπε η Μάριον στο εβδομαδιαίο group call της κοριτσοπαρέας. «Είδα πως ήρθε το καλοκαίρι και μπορούσαμε να βγούμε έξω. Και μαζευτήκαμε στο δρομάκι της Ηπίτου, σαν σε ταινία. Τρέξαμε από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε και κάτσαμε στο τραπεζάκι μας για να πιούμε κρασί. Μουσική υπόκρουση Harry Styles, ε. Και βέβαια, slow motion». Γέλασαν και οι τέσσερις. Η φαντασίωση της πρώτης εξόδου ήταν μια αισιόδοξη σκέψη εν μέσω πανδημίας. Κι όμως, βαθιά μέσα τους ήξεραν πως μπορεί το τραπεζάκι τους να τις περιμένει, το κρασί να κρυώνει στο ψυγείο, όμως από την πρώτη φορά που θα ξαναδούν η μία την άλλη θα λείπει ένα βασικό συστατικό: οι αγκαλιές.

Η σκέψη από την πράξη απέχει όσο το πακεταρισμένο αλεύρι από το φρεσκοψημένο κέικ – ναι, σίγουρα μπορεί να φουσκώσει, όμως κανείς δεν εγγυάται ότι θα τρώγεται. Πώς βγαίνεις έξω, άραγε, μετά από ενάμιση μήνα καραντίνας; Τα τεράστια πάρτι που ο ένας θα είναι κολλημένος στον άλλο μοιάζουν να αργούν πολύ, ενώ ακόμα και ένα απλό ραντεβού για καφέ θα διεξάγεται με «την κατάλληλη προσοχή», όπως λένε οι επιστήμονες. Οχι μόνο λόγω απαγόρευσης: ζούμε σχεδόν 50 ημέρες με το αντισηπτικό στο χέρι. Πώς θα ανεχθούμε τον ιδρώτα ενός αγνώστου πάνω μας, πώς θα μοιραστούμε ένα ποτήρι μπίρα; Πώς θα αγγίξουμε το φλιτζάνι που θα μας προσφέρει ο σερβιτόρος; Ολα θα συμβούν με «την κατάλληλη προσοχή». Αρα δεν θα μοιάζoυν με πριν, ακόμα κι αν στα μεγάφωνα της καφενειακής αυλής, μιας από αυτές που θα ανοίξουν πρώτες, παίζει Harry Styles.

Η «κανονικότητα» είναι κι αυτή μια φαντασίωση. Δεν είναι κανονικό να καθαρίζεις με αντισηπτικό μαντιλάκι την καρέκλα του μπαρ και το ποτήρι σου. Δεν είναι κανονικό να τηρείς αποστάσεις δύο μέτρων από τον άλλο όταν πηγαίνεις στο σουπερμάρκετ. Δεν είναι κανονική η επιστροφή στις παραλίες με χάρακα, μη και κινδυνεύσεις εσύ ή ο άλλος στην απέναντι ομπρέλα. Και σίγουρα δεν είναι κανονική η θερμομέτρηση στα λιμάνια και στα αεροδρόμια σε εκείνους τους τολμηρούς που θα αποφασίσουν να πάνε λίγες μέρες διακοπές. Μπορούμε να φανταζόμαστε όσες πρώτες εξόδους θέλουμε – τίποτα δεν μοιάζει με τον κόσμο που θα δούμε βγαίνοντας από το σπίτι. Κι αν μέναμε μέσα; Μπορεί να μας κούρασε το cocooning, αλλά δεν πάθαμε και τίποτα κλεισμένοι στο σπίτι. Λίγο μας έπιασε μελαγχολία, αλλά τουλάχιστον προστατευθήκαμε. Θα τους δούμε τους δικούς μας από το zoom, θα την κάνουμε την δουλειά μας με το teams. Αρκεί να είμαστε καλά.

Κι όμως, το μεγαλύτερο κλισέ ισχύει: το μικρό μας βήμα προς τα έξω είναι μεγάλο για την ανθρωπότητα. Δεν πειράζει που φοβόμαστε. Ο φόβος είναι αυτός που μας ενώνει με τους άλλους. Μπορεί οι έξοδοί μας να αλλάξουν όπως άλλαξε η καθημερινότητά μας, όμως πλησιάζει η ώρα να τις ζήσουμε κι αυτές. Με την ίδια περιέργεια που μείναμε στο σπίτι θα κοιτάξουμε τους φίλους μας για να χορτάσουμε τις αλλαγές τους, θα γελάσουμε με τις νέες μας συνήθειες, θα γκρινιάξουμε για τις άδειες μας τσέπες – πρώτη φορά είναι, άλλωστε; Εχουμε περάσει και χειρότερα. Θα αντέξουμε κι αυτά που έρχονται, όπως έκαναν άλλοι πριν από εμάς και όπως θα κάνουν οι επόμενοι μετά. Μπορεί να φαίνεται πως η Γη σταμάτησε να γυρίζει, όμως συνεχίζει όπως πάντα.

Κάτι καινούριο ψήνεται στον φούρνο. Δεν είναι κέικ, αλλά τρώγεται.