Απέναντι στη βαναυσότητα του κιτς{CR}

Με αφορμή το χθεσινό σημείωμα για τα «Δεκαοχτώ κείμενα» έλαβα το παρακάτω ηλεκτρονικό γράμμα από τον αναγνώστη Γιώργο Παλαβριανό:

«Η χώρα έμεινε επτά χρόνια στον γύψο του απριλιανού καθεστώτος της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών. Επτά χρόνια, η κοινωνία μας, απομονωμένη, πορεύτηκε μέσα στον επαρχιώτικο φολκλορισμό, στην πολιτιστική καθυστέρηση των συνταγματαρχών πραξικοπηματιών. Πολιτιστικό πρότυπο έγιναν οι σχολικές εορτές, το κιτς βασίλεψε παντού και ό,τι το αμφισβητούσε αντιμετώπιζε την αυταρχική μηχανή του καθεστώτος. Η μηχανή αυτή δεν ήταν τρομερή, όσοι υπέστησαν τα βασανιστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, όσοι διώχθηκαν ή φυλακίστηκαν ήσαν λίγοι, συγκριτικά με τη σιωπηλή πλειοψηφία που ανέχτηκε το καθεστώς – αλλά ήταν βίαιη και συνεχώς παρούσα, έτοιμη να εκδηλωθεί τις αυταρχικές περιόδους του χουντικού καθεστώτος.

Οι συγγραφείς των “Δεκαοχτώ κειμένων”, με τη στάση τους, ουσιαστικά αντιπαρατέθηκαν στον επαρχιωτισμό, στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του Παττακού και του Παπαδόπουλου, που διαδόθηκε και κυρίευσε την κοινωνία: στο κιτς. Ενα από τα πρόσωπα που κυνήγησε ανηλεώς η χούντα, συμμετείχε στα “Δεκαοχτώ κείμενα”, ήταν ο γενναίος καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης (οι αναγνώστες του “ΒΗΜΑΤΟΣ” τον θυμούνται). Δεν θα ξεχάσω ένα από τα τελευταία μαθήματά του, το 1968, στο ΑΠΘ. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του: “Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ’ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας”. Ο ίδιος, και μυαλό, και καρδιά, αντιτάχθηκε σ’ αυτή τη βαναυσότητα, που ήταν η βαναυσότητα του κιτς».