Αφήνοντας πίσω τη «φυσιολογική ζωή»

Οταν ξέσπασαν τα νέα της πανδημίας στην Καλιφόρνια και πήραμε την εντολή να κλειστούμε σπίτι, πολλοί από μας ψάξαμε στις ντουλάπες για να βρούμε τα πακέτα με τις προστατευτικές μάσκες που είχαμε χρησιμοποιήσει στις πυρκαγιές της περασμένης χρονιάς, και της προπερασμένης χρονιάς, και της χρονιάς πριν από αυτή, και αναρωτηθήκαμε αν έπρεπε να τις δωρίσουμε σε νοσοκομεία ή να τις κρατήσουμε για εμάς. Αυτή τη φορά, οι μάσκες ήταν για την προστασία των ευάλωτων και όσων κινδυνεύουν περισσότερο από τους άλλους. Θα χρειαστούμε όμως τις μάσκες για να προστατευτούμε από τις πυρκαγιές που θα επιστρέψουν πιθανότατα το καλοκαίρι και το φθινόπωρο.

Στη διάρκεια της πρώτης, δύσκολης εβδομάδας του lockdown, λέγαμε στους φίλους που συμμερίζονται την αγωνία μας για την κλιματική αλλαγή: «Ψιτ! Αυτό δεν ελπίζαμε; Την ξαφνική μείωση των αεροπορικών μετακινήσεων; Τη συρρίκνωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου; Ακουσες ότι μειώθηκαν κατά 25% στην Κίνα τον Φεβρουάριο; Για τον κόσμο που κάνει διαδικτυακά μαθήματα τεχνικών κηπουρικής για δέσμευση άνθρακα; Για τον δικαστή που επιτέλους ακύρωσε μία κρίσιμη άδεια για τον Αγωγό Dakota Access;».

Εμοιαζε, αρχικά, σαν μία μορφή θείας παρέμβασης. Καθώς όμως άρχισε να γίνεται σαφής η πραγματικότητα της οικονομικής επιβάρυνσης, καθώς και το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιούσε αυτή την ευκαιρία προκειμένου να άρει και άλλους περιβαλλοντικούς περιορισμούς, συνειδητοποιήσαμε πως το «κάθε εμπόδιο για καλό» δεν ισχύει πραγματικά σε αυτή την περίπτωση. Παντού τριγύρω υπήρχαν τα ίδια συμπτώματα ενός συστήματος που οδεύει προς τη λάθος κατεύθυνση. Ενας φοιτητής στο πανεπιστήμιο όπου διδάσκω μου έγραψε: «Ανυπομονώ να γίνουν πάλι όλα φυσιολογικά». Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν ήταν φυσιολογικά ούτε πριν.

Η Κριστίνα Νίκολ είναι συγγραφέας του βιβλίου «Waiting for Electricity». Ζει στη Βόρεια Καλιφόρνια