Ο Σταυρός της Μοναξιάς

Η μοναξιά του Γολγοθά. Της αγωνίας στον ανήφορο του θανάτου. Η μοναχικότητα του «Τετέλεσται». Τούτες τις άγιες μέρες ο Ανθρωπος ακολουθεί το δύσκολο μονοπάτι του Θείου Δράματος κυνηγημένος από τον αόρατο εχθρό της φύσης.

Οι καταδικασμένοι σηκώνουν τον σταυρό του μαρτυρίου βαδίζοντας μόνοι προς την Ενάτη Ωρα. Λύτρωση ή τιμωρία; Η μοναξιά της ζωής είναι λάθη και επιλογή. Μα η μοναξιά
του θανάτου; Ποια κατάρα χτύπησε τον Ανθρωπο να του κόβει την ανάσα και να πεθαίνει μόνος, μακριά από τους αγαπημένους του; Να κατεβαίνει στον Αδη μέσα σε βουβούς λυγμούς; Να μετατρέπει τον ύστατο αποχαιρετισμό σε μέγιστη τιμωρία;

Ο Ανθρωπος ζει τη δική του Μεγάλη Εβδομάδα. Υπομένει καρτερικά την ταπείνωση ελπίζοντας στην απελευθέρωσή του. Σηκώνει τις αμαρτίες του Κόσμου, τις δικές του αμαρτίες, δέχεται το φιλί του Ιούδα, πίνει στάλα στάλα τη χολή και περιμένει την άφιξη των Φαρισαίων.

Ο χρόνος έχει σταματήσει. Το δράμα βρίσκεται στην κορύφωσή του. Πόντιοι Πιλάτοι που ποτέ δεν μας εγκατέλειψαν, απερίσκεπτα νίπτουν τας χείρας τους καταδικάζοντας χιλιάδες αθώες ζωές σε ταξίδι δίχως γυρισμό.

«Ω γλυκύ μου έαρ,

Γλυκύτατόν μου Τέκνον,

Πού έδυ σου το κάλλος;».

Ο Σταυρός του Μαρτυρίου βαρύς. Μα πιο βαριά η μοναξιά του θανάτου. Ενα σηκωμένο χέρι χαιρετά αδύναμα για τελευταία φορά. «Το ξέρω πως ο καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο», λέει ο ποιητής.

Μα ποιος αντέχει τόση μοναξιά; Ποιος καταδίκασε τον Ανθρωπο να ζήσει αυτό το δράμα; Ποια εξαχρείωση, ποιες αμαρτίες προκάλεσαν αυτό το κακό; Να μην μπορείς να πλησιάσεις τον συνάνθρωπό σου γιατί παραμονεύει η αρρώστια και ο θάνατος.

Η μνήμη από τη χολέρα θα γαντζωθεί στο ξέστρατο της μοναχικότητας που καταδικάστηκαν οι άρρωστοι του κόσμου. Θα είναι αυτή η ρυτίδα της ψυχής που θα ψάχνει απεγνωσμένα την όαση στην έρημο.

Καλή Ανάσταση.