Προσευχή τη Μεγάλη Εβδομάδα

Μοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἱερά Σύνοδος νά τήν ἐκπροσωπήσω στά Μέσα τῆς Ἐνημερώσεως, χωρίς νά τό γνωρίζω καί χωρίς νά τό ἐπιδιώξω, καί ἀνέλαβα αὐτό τό ἔργο ὡς διακονία καί ὑπακοή στήν Ἐκκλησία. Γιατί μέσα στήν Ἐκκλησία μαθαίνουμε ὡς πρῶτο ἔργο νά ὑπακούουμε στήν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ἀλλά καί στόν θεσμό πού συγκροτεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος μέ τήν ἀπόφασή της, τήν 1η Ἀπριλίου, πρότεινε στήν Κυβέρνηση νά μήν ἰσχύση γιά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα ἡ προηγούμενη ἀπόφασή της νά εἶναι κλειστοί ὅλοι οἱ Ἱεροί Ναοί, ἐκτός ἀπό τόν Ναό πού θά μεταδίδη τίς ἀκολουθίες ραδιοφωνικά καί τηλεοπτικά. Ἡ Κυβέρνηση ἀποδέχθηκε τήν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καί ἔπειτα μέ νεώτερη ἀπόφασή της ἡ Ἱερά Σύνοδος δίνει τίς εἰδικές ὁδηγίες γιά τήν τέλεση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Πάσχα.

Ἔτσι, μέ Ἐγκύκλιό της πρός τούς Μητροπολίτες παρακαλεῖ νά ὑποδείξουν στούς Ἐφημερίους τά δέοντα καί οἱ Ἐφημέριοι ὀφείλουν νά γνωρίζουν ὅτι «δέν ὠφελοῦν τάσεις αὐτονομήσεως ἀπό τῆς κοινῆς πορείας τῆς ἐκκλησιαστικῆς νηός», μιά πού ἡ Ἐκκλησία ὁμοιάζει μέ πλοῖο πού πλέει στόν ὠκεανό τῆς συγχρόνου ζωῆς πρός τόν Θεό, καί ὅτι «ἀπαιτεῖται πιστή ὑπακοή εἰς τάς ἀποφάσεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων, συνεχεῖς καί θερμές προσευχές ὡς καί εἰλικρινής καί ἔμπρακτος μετάνοια».

Νομίζω ὅτι αὐτή εἶναι ἡ οὐσία καί τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἀπατεῖται σεβασμός στόν εὐλογημένο θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί σεβασμός στό κλίμα τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μόνον αὐτό πού φαίνεται ἐξωτερικά, ἀλλά καί αὐτό πού δέν φαίνεται, πού κινεῖται ἐσωτερικά. Κυρίως αὐτό πρέπει νά ἀνακαλύψουμε.

Τό ἦθος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἦθος προσευχῆς, πένθους καί ἐμπράκτου μετανοίας. Μέ τό πνεῦμα αὐτό ἀντιμετωπίζουμε ὅλα τά γεγονότα στήν ζωή μας. Ὁ κορωνοϊός πρέπει νά μᾶς ὁδηγήση σέ μιά τέτοια ἔμπρακτη μετάνοια, θά μποροῦσα νά πῶ ὅτι εἶναι ἕνας ἰός πού ταπείνωσε τό ἀλαζονικό πνεῦμα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, πού παρουσιάζεται ὡς «ἀνθρωποθεός».

Σκέπτομαι ὅτι τόν Χριστό τόν ἐσταύρωσαν οἱ «εὐσεβεῖς» Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐν ὀνόματι τῆς κακῆς ἑρμηνείας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί δυστυχῶς καί ἐμεῖς ξανασταυρώνουμε πολλές φορές τόν Χριστό μέ τήν διαγωγή μας, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. στ’, 6), καί πολλές φορές «τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι’ ὑμᾶς (ἐξ αἰτίας τῶν Χριστιανῶν) βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (Ρωμ. β’, 24).

Οἱ Χριστιανοί πού ζοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία κάθε Παρασκευή συμμετέχουν στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί κάθε Κυριακή ἑορτάζουν τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἔχουν σταυροαναστάσιμο ἦθος καί δέν προκάλεσαν αὐτήν τήν περίοδο οὔτε καί τώρα θά προκαλέσουν μέ βίαιες ἐνέργειες. Ξέρουν νά ζοῦν καί τήν ἡσυχαστική ζωή. Ἀλλά καί ὅσοι δέν ἔχουν οὐσιαστική σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, ἀλλά εὐκαιριακή, δέν πρέπει μέ ἄρθρα, δηλώσεις καί πράξεις νά τούς προκαλοῦν.

Τά ὅσα περνοῦµε στήν ζωή µας, κυρίως τήν «ἀκούσια ὀδύνη» πού ἦρθε, τά ἀντιµετωπίζουµε µέ πνεῦµα ἐµπράκτου µετανοίας καί µέ ἰδιαίτερο πένθος. Καί ὅπου ὑπάρχει µετάνοια καί πένθος δέν εὐδοκιµοῦν ἐκδηλώσεις ἀλαζονικές καί ἐµπαθεῖς.