Η δημοκρατία οφείλει να βλέπει μπροστά

Η χώρα κυβερνάται από μια σοβαρή κεντροδεξιά κυβέρνηση με έναν πρωθυπουργό που έχει όραμα, πολιτική βούληση για εκσυγχρονισμό και επεξεργασμένες κυβερνητικές προτεραιότητες. Η κεντροδεξιά αυτή πρόταση δεν ήταν αποτέλεσμα πολιτικών τυχαιοτήτων αλλά σκληρής πολιτικής δουλειάς και προετοιμασίας από έναν μορφωμένο νέο πολιτικό και την ομάδα του. Η αντιμετώπιση των εξαιρετικών προκλήσεων πιστοποιεί την ποιότητά της. Η δημοκρατία όμως χρειάζεται και μια σοβαρή αντιπολίτευση που διασφαλίζει με την παραγωγική της κριτική την ποιότητα της κυβέρνησης, ενώ οργανώνεται πειστικά ως εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.

Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τα εξαιρετικά επικίνδυνα για τη δημοκρατία και τη χώρα παρελθοντικά χαρακτηριστικά της: προάγει το κοινωνικό μίσος και τον πολιτικό ρεβανσισμό, διατηρεί τον αναχρονισμό της οικονομίας του λεφτόδεντρου, ενισχύει τις ιδεοληψίες της περί ανοιχτών, ανεξέλεγκτων συνόρων, πολιτεύεται και πάλι με δικαιωματική παραζάλη, δίχως αρχές, με μια πολιτική που κοιτά στο παρελθόν. Λείπουν οι προτάσεις της που κοιτούν στο μέλλον, που ενσωματώνουν τις νέες τεχνολογίες, ενώ διατηρεί τη στείρα αντίθεσή της στην αξιολόγηση ως κορυφαία επιλογή βελτίωσης. Εχει ενσωματώσει τις αναχρονιστικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, οι δε όποιες υγιείς δυνάμεις που υπάρχουν στους πολιτικούς της αποτελούν εμφανώς μια ανίσχυρη κομματική μειοψηφία. Οι εγκλωβισμένοι πολίτες που ακόμη τον στηρίζουν υπόκωφα, ασφυκτιούν από συμπεριφορές τύπου Καρτερού.

Το ΠΑΣΟΚ αναπνέει πολιτικά με δυσκολία και πνίγει τους νέους εκσυγχρονιστές πολιτικούς του, ενώ οι απομένουσες έμπειρες εκσυγχρονιστικές δυνάμεις του είτε έχουν αποχωρήσει, είτε έχουν διαγραφεί, είτε είναι αποστασιοποιημένες. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το ΠΑΣΟΚ έχει συμπληρώσει τον ιστορικό του πολιτικό ρόλο και μοιάζει πλέον ως καταφύγιο προσωπικών διαδρομών προς τον τερματικό τους σταθμό.

Η δημοκρατία μας χρειάζεται μια σοβαρή, παραγωγική αντιπολίτευση, που με την τεκμηριωμένη κριτική της, τις μελετημένες προτάσεις της, την πειστική ανθρωπογεωγραφία της θα καθιστά το δημοκρατικό πολίτευμα πιο αποτελεσματικό προς όφελος των πολιτών, ιδιαίτερα των πιο αδυνάτων. Οταν το «δημοκρατικό δίπολο» των περισσότερων δημοκρατιών πάσχει, αφήνει χώρο για κατ’ επίφαση αντισυστημικά, άναρχα πολιτικά κόμματα να αλλοιώσουν την ποιότητά τους. Μια ματιά στη γειτονιά μας το αποδεικνύει περίτρανα. Αφήνουν τους αγωνιούντες πολίτες έρμαιο των λαϊκιστών, των ακραίων, των αναχρονιστών που είναι έτοιμοι να υποσχεθούν τα πάντα στους πάντες, των επαγγελματιών καλλιεργητών των λεφτόδεντρων που κατέστρεψαν τη χώρα. Το σημερινό «δημοκρατικό δίπολο» έχει ισχυρό τον κεντροδεξιό του πόλο, σοβαρό τόσο σε πολιτικές όσο και σε πολιτικούς. Ο κεντροαριστερός του όμως πόλος πάσχει εμφανώς. Οι δυνάμεις που τον οραματίζονται οφείλουν έγκαιρα να αρχίσουν να τον σχεδιάζουν. Η παρουσία του στις επόμενες εκλογές θα βελτιώσει την ποιότητα της δημοκρατίας μας και θα διασφαλίσει το μέλλον και τη συνέχεια της χώρας. Η ποιοτική του προετοιμασία απαιτεί σε βάθος πολιτικές διεργασίες, με νηφαλιότητα σε χρόνο αποστασιοποιημένο από τις εκλογικές πιέσεις. Η δημοκρατία οφείλει να οργανώνει τις εναλλακτικές της λύσεις, να βλέπει μπροστά, να μην αφήνει χώρο σε αυτούς που την επιβουλεύονται, εμφανώς ή φτιασιδωμένους, μέσα και έξω από τη χώρα.

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης