Μαρία Λοϊζίδου

«Σήμερα με το πρωινό φως μέσα σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, ένιωσα έτσι την ανάγκη να κουβεντιάσουμε»

Από πάντα εντοπίζω ένα σημαντικό μέρος της ζωή μου στη χρονική περίοδο της άφεσής μου σε οριζόντια θέση, που ευνοεί τον ύπνο. Συνθήκη που επιτρέπει το όνειρο και που με τη σειρά του αποκαλύπτει αλήθειες σε γρίφους, αποδεσμευμένες από κάθε ίχνος οργανωμένης σκέψης μιας αμυντικής καθημερινότητας. Είναι αποκαλυπτικό σε μένα και εξαιρετικά πολύτιμο! Δεν με χαϊδεύει ούτε και με επαινεί. Ωστόσο το αναμένω και κάποτε το προκαλώ. Ξέρω πως ένα έχω να κάνω, να ξαπλώσω. Τόσο μεγάλη είναι η πολυτιμότητα του ονείρου / εφιάλτη, που δεν με αναστατώνουν ακόμη και οι αϋπνίες. Εχω πειστεί ότι η αποκάλυψη του ορόματος αποθηκεύεται στο διάστημα της διακοπής του ύπνου, προκειμένου να θυμούμαι και να συγκρατώ την εικόνα όπως αυτή εμφανίστηκε, άσχετο αν είναι γρίφος και βάσανο. Το αναμένω να έρθει ξανά, καρτερικά, με ευλάβεια, ενίοτε ιδρωμένη. Το αποδέχομαι σαν μια κατ’ εξοχή καθησυχαστική σχέση εμπιστοσύνης, όπου το κάθε τι είναι δυνατό να εμφανιστεί χωρίς περιορισμούς, θεατρικές χειρονομίες και λόγια εντυπώσεων. Μια ενδεικτική υπόνοια, της οποίας η μεταφορά στο ξύπνιο, προκειμένου να μη χαθεί και να μη σβήσει, δεν είναι δεδομένη. Δεν επαναλαμβάνεται και δεν διαρκεί. Είναι αυτοδύναμο, απεξαρτοποιημένο από κάθε προσωπική βούληση, αδύνατο να  καταγραφεί με ακρίβεια.

Η σκηνή μου ξεφεύγει, χωρίς υποσχέσεις. Ακόμη κι αυτή που επανέρχεται συχνά στον ύπνο μου δεν καταχωρείται σαν συμβάν αφού το κορμί δεν αντιστέκεται παρά μόνο υπακούει.

Σημεία και σύμβολα, αναφορές σε ανθρώπους και τέρατα παρελαύνουν αποκαλύπτοντας εικόνες, χωρίς ποτέ να είμαι σίγουρη για την απόδοση της περιγραφής τους. Είναι το κίτρινο κίτρινο και το χρυσαφί σαν τι; Είναι το φως στη νύχτα, το φως του φεγγαριού, η της ανατολής του ήλιου; Ολα μπερδεύονται και αναρωτιέμαι αν όλα ανταποκρίνονται σε ρόλους δανεισμένους από τη δική μου ζωή. Τα παιδιά μου εμφανίζονται σαν τα παιδιά του άλλου, έχω τέσσερα πόδια, κάποτε μακριά ουρά, πετώ, κολυμπώ, σέρνομαι, σκοτώνομαι, οι ρόλοι εναλλάσσονται.

Στην εναπόθεση του ονείρου είμαι ζωντανή! Ξυπνώντας διαπιστώνω ότι δόθηκαν ιλιγγιώδεις λύσεις σε προβλήματα,  φανερώθηκαν απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτήματα προτάσεων δουλειάς, αποκαλύφθηκαν σχέσεις, άνοιξαν μονοπάτια. Θαμπώνομαι μέσα στην ποιητικότητα της  αφαίρεσης και εμμένοντας στη συνέχεια, αισθάνομαι να ανανεώνονται υποσχέσεις, να επιτρέπονται αδυναμίες, να ντροπιάζομαι για το τερατώδες της υπόστασής μου.

Αυτό που βλέπω στον ύπνο μου με μάτια ερμητικά κλειστά, ακόμη και όταν το μεσογειακό φως μιας πρώιμης άνοιξης με κατακλύζει, είναι κάτι από την αλήθεια της δικής μου ζωής, και ότι με περικλείει; Τίποτα  από το όνειρο δεν εναποτίθεται για διαπραγμάτευση; Είναι το απόσταγμα της ουσιαστικής μου θέσης ανάμεσα στο κόσμο και τα πράγματα(;)

Σ.: «Οταν τελειώσαμε τη βόλτα μας χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου τον χώρο και τα πράγματα, όπως τα εναποθέτεις στην έκθεσή σου. Σήμερα με το πρωινό φως μέσα σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, ένιωσα έτσι την ανάγκη να κουβεντιάσουμε ».

Και χάρηκα στη διαπίστωση ότι τα ορόματα πλανεύονται, σαν την Grandiva του Jensen, και αναζητούν καταφύγιο σε ύπνους φίλων.