Αρχηγός

Οι βρετανοί Εργατικοί έχουν νέο αρχηγό. Ο Κιρ Στάρμερ είναι σερ και κυρίως είναι κεντρώος. Πήρε το 56,2% των ψήφων στην εσωκομματική διαδικασία, όπου λίγο πάνω από 490.000 ψηφοφόροι – από τους 784.151 που είχαν δικαίωμα ψήφου – προσήλθαν στην κάλπη. Κατόρθωσε, υπογραμμίζουν οι αναλυτές, να πάρει την πλειοψηφία σε κάθε φυλή του εκλογικού σώματος του κόμματος, ενώ συγκέντρωσε το 78% των 13.000 υποστηρικτών των Εργατικών που εγγράφτηκαν πληρώνοντας 25 στερλίνες ώστε να συμμετέχουν στη διαδικασία. Τα νούμερα έχουν ενδιαφέρον όχι απλά γιατί δείχνουν ότι έχασε η εκλεκτή του Τζέρεμι Κόρμπιν, αλλά επειδή υπονοούν ότι ο κορμπινισμός ηττήθηκε – η εμμονή στην αριστερότερη της Αριστεράς στροφή δηλαδή. Αναμενόμενο από μια άποψη. Είχε, άλλωστε, κατατροπωθεί στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, όταν το Κόκκινο Τείχος γκρεμίστηκε και το Εργατικό Κόμμα πήρε το χαμηλότερο ποσοστό του από το 1935. Ωστόσο, ο Στάρμερ προτίθεται – όπως λέει – να διατηρήσει στην κομματική ατζέντα ορισμένες από τις προτάσεις του προκατόχου του. Οπως την εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων, των ταχυδρομείων και της ύδρευσης.

Πραγματιστής
Οι θαυμαστές του επιμένουν πως όταν εκείνος μιλάει για εθνικοποίηση δεν έχει στο μυαλό του μονολιθικούς οργανισμούς που θα τους διοικεί το Γουάιτχολ. Γιατί είναι – κατά τα δικά του λεγόμενα – σοσιαλιστής, όχι κορμπινιστής. Ο βρετανικός Τύπος, βέβαια, γράφει ότι ακόμη κι εκείνοι που τον γνωρίζουν δυσκολεύονται να του βάλουν μια ιδεολογική ταμπέλα. Αλλοι λένε πως βρίσκεται στα δεξιά του Κόρμπιν όταν θέλουν να τον περιγράψουν, κι άλλοι τον τοποθετούν στα αριστερά του Τόνι Μπλερ. Κάποιοι κορμπινίστας τον θεωρούν καμουφλαρισμένο μπλερικό, κάποιοι κεντρώοι φοβούνται ότι παραείναι ριζοσπαστικές ορισμένες δεσμεύσεις του. Οι περισσότεροι στο κόμμα του, πάντως, τον χαρακτηρίζουν πραγματιστή – κι αυτό μάλλον είναι το σημαντικότερο. Αν έχει μια αξία η ανάδειξή του στην ηγεσία των Εργατικών για το σύνολο των ιδεολογικών τους συντρόφων ανά την Ευρώπη, λοιπόν, αυτή ίσως αποδειχθεί η επιστροφή στον πραγματισμό. Στον κεντρώο πραγματισμό που μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμος στη σοσιαλδημοκρατία τώρα που ο Covid-19 έχει εξαναγκάσει τους συντηρητικούς της αντιπάλους να την ξανακάνουν πολιτικά ελκυστική.